https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Yelda Karataş Şiirleri Zapata'nın hüzünlü yüzünden hayata çizili kara Meksika güvercini Ramona adın değişir yüzyıllardır, Antigone'den Tanya'ya https://www.antoloji.com/ramona-siiri/ 401430 2006-03-13T22:01:00+03:00 Yelda Karataş Deniz masallarına takılı çocuk değilim 'bana dar gelmeyecek' aşk'ı 'kimler kazsın' bir yanım deryada büyürken sürekli vedalarla geçen ömrüm https://www.antoloji.com/yemin-41-siiri/ 401429 2006-03-13T21:59:00+03:00 Yelda Karataş Masmavi bir gökyüzü olamadım mesela bir damla yağmur ansızın bozuyor kalbimi gölde balık da olamadım hiç tersine akan ırmak sularını özlüyor gözlerim https://www.antoloji.com/ol-ama-diklarim-siiri/ 401427 2006-03-13T21:57:00+03:00 Yelda Karataş Uzun ve karanlık bir şeyim sana uymam sokak çalgıcıları uyar eski kuş afişleri ve bütün yeminler https://www.antoloji.com/uzun-ve-karanlik-siiri/ 401426 2006-03-13T21:55:00+03:00 Yelda Karataş Biliyorum beni yalnız karanlık taşır Acıların resmi çıkmış yüzüme Öyle diyorlar Sana benzediğimi ya da benzettiğimi seni kendime Benzemek nedir ki Hiçbir diken benzer mi dokunduğun güle... https://www.antoloji.com/enel-ask-siiri/ 277897 2005-07-05T12:47:00+03:00 Yelda Karataş DENİZ'İN MAVİ BOYNU, Deniz Gezmiş ve arkadaşları için yazılmıştı. Ne gariptir ki Haziran'da bir başka Deniz yürekli bir devrimciyi yitirdik. Onu asmadılar, ama 'asmalayım da besleyelim mi' zihniyetindeki bu sistemin açık kurbanı oldu sevgili KAZIM KOYUNCU. Gizli bir cinayetin kurbanı olduğunu düşünüyorum: Umursamazlık ve ihmalkarlık. Sevgili Harun Karadeniz'e, hala içimin yandığı canım Ruhi Su'ya pasaport vermeyen bu sistem, Karadenizde'ki binlerce insanımızı sorumsuzca ölümün kucağına atmaya devam ediyor. KAZIM KOYUNCU, aynı merdiven basamaklarını tırmandı. Kanseri dirençle karşılayan 'ha konser, ha kanser' diyen o gencecik kalbin, karşısında saygı duymamak olanaksız. https://www.antoloji.com/deniz-in-mavi-boynu-siiri/ 277736 2005-07-04T23:19:00+03:00 Yelda Karataş Erkan Oğur, Yazı /Tura dinlerken Ey yüksekten uçan güvercin ışıyan kalbimdeki çiğ ey ezanlara titreyen sabahın teri https://www.antoloji.com/kelam-4-siiri/ 273082 2005-06-21T14:59:00+03:00 Yelda Karataş Ben sizi önce doğururken sevdim, sonra tanıdıkça Beni anne diye değil, ben diye sevesiniz istedim. Sabah kahvaltıları hazırlayan, ütü yapmayı beceren bir anne olamadım. https://www.antoloji.com/ogullarima-siiri/ 273080 2005-06-21T14:55:00+03:00 Yelda Karataş Yeşil yapraklar titriyor içimde her ağacın dalıyım isimsiz bir dolunay kalbim seni ışıtıyor yakamozların o garip yalnızlığını avuçlarıma düşürürken sevdan https://www.antoloji.com/can-34-siiri/ 273078 2005-06-21T14:52:00+03:00 Yelda Karataş Çocuklar her yaşta yalnız kalbinden vurulur... Çocuklar düşlerini kelebeğin kanadında dokur... Ben çocukken Anne yüzlerini hiç sevmedim https://www.antoloji.com/esitlik-4-siiri/ 273073 2005-06-21T14:48:00+03:00 Yelda Karataş Bu ikinci şiirim sana Kaç bin yıl sonra yeniden Ak kağıt üste Kor Sen daha küçüktün bense kayıp çapraz bilmeceler Kara tahta, üzgün tebeşir https://www.antoloji.com/nilufer-10-siiri/ 272109 2005-06-18T03:37:00+03:00 Yelda Karataş - Mario Levi’ye kuşun kanadındaki ay senin için yanar o mor akşamlarda yeşil mürekkeple noktalanan https://www.antoloji.com/hic-demedin-olum-var-siiri/ 271333 2005-06-15T22:00:00+03:00 Yelda Karataş orda yazılı her şey bir ömrün bitmeyen şarkısı gözleri vardı onların kirpikleri ve dokunulmayan sevgileri birinin dizleri yaralanmış koşarken bir öğle vakti https://www.antoloji.com/kitabe-4-siiri/ 271332 2005-06-15T21:58:00+03:00 Yelda Karataş Saçlarında akan yağmura demiş ki yaradan: soluksuz yürümeli kalbin gidemediği yerlere bir ağacın altında belki de ölümsüzlüğün mührü gizlidir... https://www.antoloji.com/kerametler-suresi-ii-siiri/ 271294 2005-06-15T19:35:00+03:00 Yelda Karataş -CENNET o hep hasret cennet ne zaman bilir misin ey yaradan, biri sen olduğu zaman... https://www.antoloji.com/kerametler-suresi-i-siiri/ 271292 2005-06-15T19:34:00+03:00 Yelda Karataş annem korkulu hüznüm bahçesi kaybolan son çocuk sığınağım hiç giyilmemiş bir sabahlık ters dönmüş bir ayna hırpalanmış terliklerinde ezik gül parçaları. bir sabah son merhaba... https://www.antoloji.com/anne-149-siiri/ 271055 2005-06-15T01:10:00+03:00 Yelda Karataş Yağmalanmış ol tarihin Lanetli anne sütü Becerilmekten yorgun tenlerin O yasaklı sevdası; hiç tanımamış ki aşk’ı https://www.antoloji.com/istanbul-bir-disi-orospudur-siiri/ 271053 2005-06-15T01:03:00+03:00 Yelda Karataş Ey, göklerin sesiyle gelen ışık o sahipsiz mevsimlerin ilk müjdesi saçak altından orta yere koşan yaz güzeli https://www.antoloji.com/masmavi-5-siiri/ 271050 2005-06-15T01:00:00+03:00 Yelda Karataş 'hangi gülün bağbanısan' hangi dikenden armağan gül bahçesi dediğin şu zaman içinde dağlara emanet oralarda kokar yaban https://www.antoloji.com/gul-bahcesi-10-siiri/ 271049 2005-06-15T00:56:00+03:00 Yelda Karataş Onlarla karşılaştığınızda garip, kozmik bir ışın sarar sizi. Neden etkilendiğinizi bilemezsiniz. Yüzleri bir bütündür. Her parça diğerini amansız bir biçimde tamamlar. Farklılıklarını kader gibi taşıyan bu insanlara tepkiniz, önce hayranlık, sonra öfke, daha sonra çığlık çığlığa kaçma isteğidir. Şaşırmazlar, sizin gibileri çok görmüşlerdir. Onlarla yaşamanın zor olduğunu iyi bilirler. Çünkü, bu dünyaya herhangi bir rolü oynamaya değil, hayatın kendisi olmaya gelmişlerdir. İnsanlar, sık sık o büyük acılarını anlatmak için onları arar. Dinlemesini iyi bilirler. Kendi yaşamları sanki yoktur. Soluk soluğa başkalarının yaşamlarında koşarlar. Kendilerini doruklarda, yalnızca doruklarda tüketirler. Kişilikleri yoktur. Kişiliğin, kişiliksizlik olduğu bilincindedirler. Bu nedenle onları, sevdiğiniz her şeye benzetebilirsiniz; anne, sevgili, gökyüzü ya da bir film karesi. Sanatçı olmasalar da sanatçı gibi yaşarlar. Sorularla. Yanıtını aldıkları bütün soruların, sorusunu sorarlar. Bütün kavramları, kendileri isimlendirirler. Ahlaksızdırlar. Sezdikleri her şeyi yaşarlar. Sürekli, sevinç ve keder içinde. Herkesin 'yeter' dediği yerde, 'yeni baştan' diyerek. Kırılgan, ama umarsız değillerdir. Kendilerinden başka hiç kimseyi incitmeyi başaramadıkları için, bu dünyaya başarısız olmaya gelmişlerdir. 'Tek savunmaları, savunmasızlık'tır. Kimseyi yargılamayı bilmezler. Hiç bir canlıyı öldüremez, zarar veremezler. Öğretilerinde, 'karşı koyma' sözcüğü yoktur. Bir çocuğun tek bir gözyaşına bile yaşamlarını vermeye hazır oldukları bu dünyaya, asla seyirci kalamadıkları için, çoğunlukla intihar ederler. İntiharı, herhangi bir nedenle enteleyenleriyse, intihar biçiminde bir yaşam sürdürürler. Kendilerini merkeze koymayı asla beceremezler. Baş eğişleri çaresizlikle karıştırılır çoğu zaman. Ama kendilerinin ya da başkalarının onurunu korumak söz konusu olduğunda, ' Bir karadağ tabancası' gibi sakladıkları başkaldırılarını gün ışığına çıkarırlar. Başkaldırırlar, çünkü, salt duygu olarak yaşarlar. Başkaldırırlar, çünkü, görev bilinci yerine sevgiyi koymuşlardır, ödünsüz ruhları başka türlü var olamadığı için. İvan'ı anlar, Alyoşa'yı hisseder, Dimitri gibi yaşarlar ve arkalarında bir mor menekşe mutlaka bırakırlar; başkalarının acılarını sarsın diye. Onlar, bu dünyayı 'güzeltmeye' gelmişlerdir. Umutsuzluktan yola çıktıklarını, daha çocukluklarında hissederler. Bize böylesine saf görünmeleri, çocukluklarını yaşatmaları değil, çocuk olmalarıdır. Kendinden başka rolü olmayan bir çocuk. Önünde diz çöktükleri tek şey mağara duvarına o resimleri çiziktiren insan elidir. Bir gün, bir şarkıda, bir kokuda ya da aynada onlarla buluşursanız, ne olur kendinizi esirgemeyin. Bir an için bile olsa. Çünkü onlar, 'an' lara inanırlar ve o 'an ' için yaşarlar. https://www.antoloji.com/hayata-sigamayanlar-siiri/ 271048 2005-06-15T00:53:00+03:00 Yelda Karataş