https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Vefa Ali Özmen Şiirleri Ben eksik değilim; fazlayım bu dar çağa, Aynı adımda durur, aynı adımda dağa varırım yavaşça. Aynam yüzüme küser, yüzüm aynaya darılır, İkimiz de haklıyız; suç biraz dünyaya kalır. Zaman cebimde paslı bir çivi gibi durur, https://www.antoloji.com/pasli-civi-14-siiri/ 3817099 2026-04-14T09:49:00+03:00 Vefa Ali Özmen Geçti ömrümden bir mevsim daha, Takvimler yaprak döktü, Ben sustum. Sen gelmedin; Gelmediğin her gün, İçimde bir çiçek daha boynunu büktü. https://www.antoloji.com/eksik-mevsim-2-siiri/ 3817096 2026-04-14T09:47:00+03:00 Vefa Ali Özmen Sabahı omzumdan kazıyıp doğrulurum, Gece içimde yalnız iz bırakmaz, kayıt tutar. Yüzüm yerinde kalır, ben içten çözülürüm, Kendimi kendimden sakladığım yerler çoğalır. Zaman bir gölge değildir, bir ağırlıktır, https://www.antoloji.com/bir-sabah-yorgunlugu-siiri/ 3813204 2026-04-04T19:40:00+03:00 Vefa Ali Özmen Gidiyorum, içimde binlerce ölünün ağır uykusunu taşıyarak, Kendi cenazemi omuzlamış meçhul bir hamal gibi sessizce. Zamanın çarkları ruhumu bir kağıt gibi parçalarken geride, Hangi aynaya baksam kırılıyor çehrem o yabancı bakışlarda. Artık ne bir evim var ne de dönecek bir gökyüzüm bu şehirde. https://www.antoloji.com/gidiyorum-1489-siiri/ 3811288 2026-03-30T15:45:00+03:00 Vefa Ali Özmen Zihnimin duvarlarına kazıdım gölgeni, silinmiyor artık Sanki bir yazgı bu, kaçışı olmayan o dar koridorda Bakışların genişliyor içimde, bir derya misali Ruhumun üşüyen yanlarını, hayalinle örtüyorum. Mevsimler devriliyor, renklerin solgun olduğu bir vedada https://www.antoloji.com/prangali-hukum-siiri/ 3810448 2026-03-28T23:02:00+03:00 Vefa Ali Özmen Gök yarıldı sükûttan, bir yetim ahı düştü bozkıra, Zamanın çarkı kırık, akrep küsmüş en kuytu asıra. Avuçlarımda dünya, bir avuç kuru ve tozlu hüsran; Hangi kapıyı çalsam, ardında bin bir hüsuf, bin bir hicran! Bak, aynalar yalan söyler, sular bulanık ve puslu akar, https://www.antoloji.com/muhurlu-hicranin-sahlanisi-siiri/ 3810445 2026-03-28T22:59:00+03:00 Vefa Ali Özmen Masanın üstünde bir kandil, titrerken can çekişir her an, Zihnimde bir mahşer provası, her kelime kopan bir feryat-ı figan. Ben ki; Sezai’nin sürgünlüğü, Akif’in o hiç dinmeyen sızısıyım, Kendi ruhunun karanlığında boğulan, bir demin son yazısıyım. Yorgunluğum şahsi değil; bir Doğu Türkistan sabahıdır yüzüm, https://www.antoloji.com/yorgun-yurekler-2-siiri/ 3808099 2026-03-23T14:20:00+03:00 Vefa Ali Özmen Dilde düğüm, kalpte ince bir sızıdır, Söylenemeyen her şeyin tek imzasıdır. Bir vazgeçiştir bazen, derin bir kırgınlık, Koca bir fırtınanın en mağrur sessizliğidir. Boğulur heceler, kelimeler gitgide ağırlaşır, https://www.antoloji.com/neyse-102-siiri/ 3807587 2026-03-21T12:19:00+03:00 Vefa Ali Özmen Sana hiç söylemedim baba, Dünya, senin omzundan indiğim gün karardı aslında. Hani o çocukken dev gibi gördüğüm, Göğsüne başımı koysam fırtınanın bile geçemediği o kale; Meğer ben kaleyi değil, o kalenin sessiz nöbetçisini sevmişim. Şimdi bir başıma, o kale kapısının önünde nöbetteyim. https://www.antoloji.com/eksik-kalanin-agirligi-siiri/ 3807123 2026-03-19T23:33:00+03:00 Vefa Ali Özmen Nasıl mıyım? Biraz kış uykusuna yatmış o eski rüzgâr gibiyim, Ne dalları kıracak kadar öfkeli, Ne de yaprakları okşayacak kadar dingin. Sanki binlerce kitabın aynı anda açık kalmış sayfasıyım; https://www.antoloji.com/nasilsin-127-siiri/ 3806667 2026-03-18T14:59:00+03:00 Vefa Ali Özmen Bazı yerlerde ozan olurum, tellerin sızısında demlenir avazım, Yedi iklimin kederini yüreğin tek bir vuruşuna sığdırırım, Gönülden gönüle kurulan o sırlı köprünün en mahzun eşiğinde dururum, Sesimle toprağı uyandırır, susuşumla göğü kendime şahit tutarım. Bu sesin bittiği yerde şair olurum, kelimelerin tenine dokunur parmaklarım, https://www.antoloji.com/vuslatin-esigi-siiri/ 3805457 2026-03-14T21:36:00+03:00 Vefa Ali Özmen Kendi ellerimle ördüğüm duvarlar arasında, En çok kendimi hapsettiğim için; Vaktinden önce açan çiçeklerimi, Kendi merhametsiz ayazımda titrettiğim için... Senden binlerce kez Özür dilerim kalbim. https://www.antoloji.com/ozur-dilerim-301-siiri/ 3804757 2026-03-12T15:16:00+03:00 Vefa Ali Özmen Söküp at göğsünden o sahte baharları, artık sadece buz tutmuş bir gerçek var, İçine çektiğin her nefes, boğazında düğümlenen bin yıllık bir hıçkırık. Kimse görmüyor o karanlık odalarda kendi duvarlarını yumrukladığını, Sadece sen ve o bitmek bilmeyen, ruhunu kemiren o derin yırtık. Öyle bir soğuk ki bu, güneşin hatırlanmadığı kuyuların en dibindesin, https://www.antoloji.com/hicligin-kiyisinda-kalan-siiri/ 3804216 2026-03-10T21:45:00+03:00 Vefa Ali Özmen Seni sevmek, sabahın henüz kimse uyanmamış o saf ışığında saklı, Şehrin gürültüsü başlamadan önceki o kutsal sessizliğin ta kendisi. İçimde filizlenen bir umudun en taze, en ürkek haliyle uyanmak, Yastığa düşen gün ışığında senin hayalini izlemek her saniye. Dünyanın tüm karmaşasına rağmen, hayata başlamanın en güzel mazereti, Her nefeste şükretmek için bulunan o tarifsiz sebepsin sen. https://www.antoloji.com/seni-sevmek-972-siiri/ 3803992 2026-03-10T01:17:00+03:00 Vefa Ali Özmen Bana adımı sorma yabancı, İsmim, sırtımda taşıdığım eski bir yük. Burada, bu tanışıklığın uzağında, Yeniden doğmuş gibi hafifim rüzgârda. Sen beni dünkü kavgamla bilmezsin, https://www.antoloji.com/durakta-ki-isimsiz-yabanci-siiri/ 3803441 2026-03-09T00:12:00+03:00 Vefa Ali Özmen Hükmü verilmiş bir davanın tek şahidiyim; Hem suçluyum, hem kürsüde hakim, hem dar ağacında ip... Aklımın dikişleri patlamış, hayallerim dışarı sızıyor. Sizin nizam dediğiniz o dar elbiseye sığamıyorum, Düğmelerim koptu kopacak. Bir uçurum kenarında oturmuş, aşağıdakilere el sallıyorum; https://www.antoloji.com/kimsesizim-24-siiri/ 3802606 2026-03-08T01:52:00+03:00 Vefa Ali Özmen