https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Tayfun Emre Güleç Şiirleri Yine bir gecenin üstünde, üstüm başım sen içinde. Bu diğerlerinden farklı olacak. Daha önce adına düzdüğüm methiyelerin hiçbirine benzemeyecek okuyacakların. Ne sesin çınlayacak kulaklarımda ne de duvarlarıma düşecek hayalin bir leke gibi. Renklerin en güzeli, maviydin.. Merak etme; o da olmayacak bu gece. https://www.antoloji.com/bende-bir-melegim-askin-iblisiyim-siiri/ 1672609 2012-01-30T19:56:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Ne yana baksam seni görüyorum, Neye uzansam dokunamadıklarım çıkıyor karşıma. Yağmur yağıyor güneşin yerine, Ve gece çoktan geçti günün yerine. Penceremden sızıyor o öksüz sokak lambasının titreyen ışığı, Ankara henüz göremedi beyazı. https://www.antoloji.com/ben-seni-unutmaya-hic-yeltenmedim-siiri/ 1672608 2012-01-30T19:55:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Gece usul usul süzülüyor odama yine.. Sesiyle irkilip açıyorum kapıyı.. Kapının kolunda bir yürek izi, hüznünüde takmış peşine.. Neden bilmem tanıdık geldi bu sahne.. Ve yine eski bir tanıdığı ağırlar gibi misafirperverim bu gece.. Alıp tam karşıma koyuyorum ikisinide.. Hangisinden başlasam karar veremiyorum aslında.. Ayrı ayrı düşünüldüklerinde anlamsız gelen bir yap-boz parçası gibiler.. Bir araya geldiklerinde görünüyor resim.. Yine bi geceye daha adım atmaların akşamındayım.. Yine hüzün.. Bu iki kelimenin ardına saklıyorum seni nicedir.. Ne sen onlar olmadan sensin, ne de onlar sen olmadan bu kadar ayan beyanlar.. Bir sigara alevini bekliyormuş sanki hayalin.. Kibrit kokusunu aldığım anda farkettim duvardaki halini.. Etrafımı saran bu kasvetin tam ortasındayım.. Bir yanım sen oluyor, diğer yanım sensizlik.. Gecedendir diyorum.. İkiside net değil.. Bir yürek yangınını taşıma suyla söndürmeye çalışan bir adamın aceleciliği var mısralarımda.. Yangından kaçar gibiyim yazarken.. Sonra tutuşuyor parmak uçlarım.. Sıcaklığını hissediyor, erimeye başlıyorum.. Boşveriyorum o anda kağıdı kalemi.. Ne sıraladığım mısralar geliyor aklıma, ne de gecenin hüznü.. Göğsümde bir kor, yanaklarımdan süzdürüyorum yaşımı.. Neden sonra buz kesiyor elim ayağım.. Kaldırım taşında kıvrılıp yatan o ufak çocuğun üşümesini hissediyorum iliklerimde.. Ellerimin arasına alıp başımı, olur olmaz şeyler söylüyorum.. Duymak bile istemediğim.. Sanırım büyüyorum.. Ama öyle olsa cevapları bulmak bu kadar zor olmazdı.. Hem büyüyor olsam, korkarmıydım geceden.. Konuşurmuydum duvardaki hayalinle büyüyor olsam.. Ve her büyük taşır mı içinde acaba o haylaz çocukluğunu.. Ben içimdeki çocuğun gökten yıldız toplaması kadar sevdim seni.. Gece uzanıp sırt üstü çayıra çimene, hepsine adını verdim ayrı ayrı.. Kimi sadece adındı, kimi şehrin.. Kimi rengini söylüyordu bana, kimi korkularını.. Gördüğüm yıldızdın işin özü aslında.. Farketmiyordu kuyruklusu yada kayanı.. Bir yıldızdın gecenin karanlığını yırtan, ve en çok bunu sevdim.. Şimdi Kasımın ayazında, yıldızsız bir karanlıktan yazıyorum sana.. Üşüyorum.. Halbuki is kokuyor hala parmak uçlarım.. Son nefesi çekip sigaradan, bıraksam kalemi kağıdın yanına diyorum.. Usul usul gelen gece gibi sıyrılsam bende bu hüznün elinden.. Şarkının sözlerine takılıyorum sonra.. Dalgalanır deniz ne çıkar, durur yavaşlar.. Ama yok.. En hırçın hali olmalı bu aşkın.. Boyumdan yüksek hep dalgalarım.. Ne batıyorum adam akıllı ne de çıkabiliyorum.. Bir deniz feneri olsan diyorum sonra.. Döne döne aydınlatsan gecemi, rehberim olsan.. Belki son demimle ulaşırım sana.. Çıkarım kıyılarına.. İster yıldız ol, ister fener.. Ama acele et.. Adın hasret olmasın bu sefer, dayanamıyorum.. .. Ben özledim galiba seni Bu yüzden bu kadar sitemlerim .. Şimdi fonda bu şarkı.. Tutuyorum nefesimi.. Gecikme olur mu? .. Şarkı: Murat Boz - Özledim https://www.antoloji.com/gecikme-olur-mu-siiri/ 1672607 2012-01-30T19:54:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Yabancı mevsimlerin cemresiyim ben Ezgiler yazarım doğmayan sevdalara, sonra onları da öldürür iliştiririm tırnaklarımla kazdığım ölü topraklara. Kim bilir hangi şehrin sevdası son yolculuğuna doğru yol almaktadır. Kesin oralarda mevsim şimdi sonbahardır, Sarı yapraklar; ölü sevdaların üzerinde uçuşuyordur Ve İki damla yaş gözlerde siyahlara bürünmüş vaziyette son yolculuğuna uğurlanıyordur. Oysaki giden çoktan yükünü almış rahmet dileyerek uzaklaşıyordur başka şehirlere Bambaşka mevsimlere Farkında mısın ey yâr; Giden seni, kalansa beni anlatmaktadır. Ne çok benziyor kalanla gidenlerin öyküsü birbirine.. Yoksa ondan mı tüm şiirler yaşayandan çok okurun yüreğinde dağlanır. Söylesene yâr! Kim öldürdü bizim sessiz mutluluğumuzu? Hiç unutmam gidişini, mimlenmişçesine duruyor aklımda. Yaşadığın topraklar sana lanet saçarken, kuşlar bile ağlıyordu halime... Tabii senin bunlardan haberin yoktu! Gerçi olmasının da bir önemi yoktu ya senin için, Neyse Sustum. Hâlâ aklımda ki sen yanları almıyor gidişinin yersiz sebebini... Nasıl bir gidişti ki bu sende ki, ağıtlarım yıkmıştı duvarımın o mahcup direncini Biliyorum seninleyken her anım hüzün veriyor yüreğime, Ama yokluğun ayrı bir hüzündü sessiz, sensiz, yoksun mutluluğumda! Zamanın akıntısına bırakırken yüreğimi, az kalsın boğuyordum ölü topraklardaki gözyaşlarımla.. Zaman da senden yana çıktı bu körpe hayatımda Bitik bir sevdanın ardında noktaya özenircesine durdum önce; sonra izledim seni tüm sükûnetliğimle, Ne güzel gülüyormuşsun yâr Güldüğünde, Çiviler çakılırcasına oyuklar oluşuyormuş elmacık kemiklerinde. Peki ya bense; Genzime kaçan sözlerini ağaçların gölgesine emanet ederken, İhaneti gölge gibi sırtlanıp üstüme seviştirdim bedenimi başka bedenlerle Ruhumu sorma, o yok! Firar şimdilerde Bu aralar hayli üzgünüm de, sakın ola ilişme! Düşlerimin rengi rengârenkken, gecenin gölgesini kıskanan griye dönüştü sayende Uğraşma boşuna, benim düşümün rengi artık budur ve renkleneceği de meçhuldür. Sahi şimdi aklıma geldi; Senin düşlerinin rengi ne renkti? https://www.antoloji.com/rengi-kacan-dusler-siiri/ 1672606 2012-01-30T19:52:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Sanma sustukça biter sevdam.. Yaş olsan gözümde, bırakmam.. Ne zaman benden uzaklaşan bir gölge görsem, eksilir tükenmez sandığım umutlarım. Her gidiş beraberinde götürür avuç dolusu zamanı, Her gidenin ardından küçülür insanın yaşı. Yokluk en çok solundan gelir insana, en çok soluna iner apansız acılar. https://www.antoloji.com/basla-dersin-biraktigin-yerden-baslar-siiri/ 1672604 2012-01-30T19:51:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Yasal sarılışların terli yataklarında ölümcül dalgadır aşk, yosun tutmaz çarşafta Ruhumuzun soğuk odalarını ısıtmaz nefesimiz, mutluluğun bedeli ödenir yasakla Tanımsız bir maviliktir gökyüzü, çocuklar sıkılınca sonsuzluğuna bakarlar inatla En gerçek gözyaşıdır beklemek, sevdanın heybesini doldurur bu adam masallarla Sırrımızın o kadim obalarında yorgun bir masalı dinlerken, gökyüzüne her baktığımızda insan olmanın erdemiyle, gönlümüzdeki o kıpır kıpır devinimlerle kendi masalımıza yürürüz. Kanatlarımızda alaz bir ıslaklık, kanımızda coşkulu ve haylaz bir kalabalıkla yararız yaşadığımız ovalardaki yaşam denizlerini. Neden bu kadar derinlere indiğimizi asla bilemeyiz. Ama ruhumuzdaki o sıkıntıya bir dokunuşun temasını hayal edip gönlümüzü çocuklaştıran armonilerle ve kapımıza gelip dayanan o mutluluk süvarileriyle karşılaşmayı isteriz. https://www.antoloji.com/karanfil-kokulu-bir-mektup-siiri/ 1672603 2012-01-30T19:50:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Zamanın, içinde durduğu takvimlerden sıyrılınca an’ın cismi, bir sen kaldın mayınlı gülüşleri sonsuzluğun hüznüne ayarlı. Kum saatinin belinden süzülen kumlarla saçlarını tarayan senin rüyanın melekleriydi. Ötelere gitmenin sızısıyla kıvranırken kendi avuçlarında, tuvallere sığmayan acılarındı kabullendiğim susuş. Bi bilsen..! Hayalin perdesini yırttım; görünen görünmeyendi. Aşkın perdesini yırttım; görünmeyen görünendi. Kendi perdemi yırttım hayadan uzak kahkahalarla; görünen aşktı, görünmeyen sen. Yolları uzatıp ömrüne, bir mim sesiyle ağlamayı öğretirken aşka, noktanın saklandığı elifi buldum noktanın içinde. Noktaysa elifin uçurum çiçeğiydi temmuz günlerinde. Dokunduğun yerlerimde kederden izler buldum. Sakıncalı bir haritanın başkentiydi düşlerin. Hasretine sarılıp uyurken gözkapaklarım, düştüğüm kuyuda aşktan çıkamadım. Kahrımın kenarına intihar notu ekleyip aklımın arka odalarında cesetleşmeden yaşamakta neyin nesiydi? Kanım dondu aşkından. Ruhum yandı yokluğuna duyduğum aşktan. Bir gözyaşıyla geçip gitsen ya kentin yağmuruna sığınan yaralanmalarından… Her ecel aşka yakışır da kaderinde ayrılığın okunduğu aşka yakışmaz ecel. Çünkü aşk bir defa ölür. Olacak olan varlıktı gözlerin her an olmayacakmış gibi. İçimi açmayan anahtarlara kilitli kaldım. Kırk beşlik ampullerin kirli nefesinde yonttum sana dair kelimelerimi. Sırrın kördüğümünde sesin takıldı dilime. Bir şiirin yanağında ezberledim çocukluğundan yaralı ömrünü. Sana doğru koştukça bülbülün ahı battı çırılçıplak ruhuma. Sana toplandı acılarım; oysa lime lime edilmişti sevmeden gömdüğüm bedenim. Bakma öyle susarcasına, içimde gördüğün kırıklar aynalardan emanet bana. Miratıma ezel olmak ağır gelmez aşkın bütün isimlerini kendinde toplayan sana. Yüzünü kolaçan ederek yürüdüm ardın sıra be sevgili. Düşte görülecek kadar asi ve imkânsız, gerçek olacak kadar acımasız bir tebessümdün. Açıklanamaz varlığınla yok diye anılması gerekendi güzelliğin. Bir vuslat, bir ayrılık, bir hüzün ve bir sevinçtin. Sen bunca güzelliğinle aşkın zıddıydın da aşkın kendisiyle kaim olan zıddı neydi? Çözemedim berhayat diye bilinen senin sen olmayanını. Meali sona saklanmış cümlelerle anlattım kapısı açılmamış baharın kıştan evvel yaşlandığını. Gelip geçen / delip geçen yara mıydı yoksa aşk mıydı? Sensizlik aşkın ötenazi isteyen feryadıydı, imdat sesli yalvarışıydı; duymamak için sağır bir gecenin yıldızlarını kaydırdım saçlarında. Kan hummalı titreyişlerde benden sonra yaratılan seni aşkla hatırladım. Senden kaçsam aşk, sana koşsam aşktı. Ben sende bildim; seni sevmek yönsüzlük ve yön, yurtsuzluk ve yurtmuş. Cinnet şeridinde gözlerin cennet; bu kadar delirirken haklıydım elbet. https://www.antoloji.com/guzelligin-dusler-kadar-dustum-catladim-siiri/ 1672602 2012-01-30T19:48:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Ağlamayacaktım Geçtiğim sokakta canlanmasaydı hayalin, Deniz mavi olmasa, mavi denize yağmurlar yağmasa, Toprak kokmasa, toprakta olduğunu hatırlatmasa, Ağlamayacaktım. Balıkçıdaki kedi bakmasaydı yüzüme yeşil, yeşil https://www.antoloji.com/aglamayacaktim-3-siiri/ 1672601 2012-01-30T19:47:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Aylardan Aralık olunca hangi günde olduğunun pek önemi olmuyor takvim yapraklarının. İçinde bulunduğu ayın verdiği kasvet ve mutsuzluk nasıl olsa her güne bulaşıyor güneşin o cılız ışıklarına rağmen. Pazartesi ya da Salı, Cumartesi ya da Pazar. Aşkın memuriyeti yok nasıl olsa, ondan belki de önemi yok hafta içi / sonu olmasının. Hiçbir yoklamada yok yazılmıyor nasıl olsa. Tek taraflısı, platoniği, tutkulusu, naifi, karşılıksızı, delicesine olanı. https://www.antoloji.com/adimi-agzinda-unuttum-siiri/ 1672600 2012-01-30T19:46:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Bazen terk eden olan giden olan yetmiyormuş... Sanki rüzgar esti ben savruldum.. Savrulurken ruhum kalbim yüreğim heryere çarptı savrulurken geçtiğim.. Kan içinde kaldı heryerim canım yandı.. Söylemedim kimseye anlatmadım.. Geçicek nasıl olsa biticek dedim kimse bilmesede olur.. https://www.antoloji.com/ne-yapsam-olmuyor-6-siiri/ 1672599 2012-01-30T19:45:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Şimdi, kurulup bir hiçliğin içerisine, avucumda sımsıkı sakladığım çocukluğumu dökeceğim önüne. Kırılganlıklarımı göstereceğim sana, korkularımı… Daha çok sev diye değil, daha iyi anla diye hatalarımı. Gök gürültüsünden korkardım ben, hoş hala titrer büyümeyen bir yanım. Sımsıcacık bir kucak için vazgeçilemez, ıskalanamaz bir bahanedir gök gürültüsü. İşte bu yüzden ne zaman haykırırsa gökyüzü, aç kucağını, sımsıkı sarıl bana… Sobalı olmadı hiç evimiz, şimdi ne kadar sıcak olursa olsun bulunduğum mekanlar, hala üşürüm. Ne elektirikli battaniyeler, ne de el dokunmayacak kadar sıcak olan petekler, ısıtamaz çocukluğumu. Burnunu çeke çeke kendisine sarılan bir erkek çocuğuyum hala. Bak; sımsıkı sarılıp bırakmaman için beni, bir neden daha… https://www.antoloji.com/saril-cocukluguma-siiri/ 1672597 2012-01-30T19:43:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Senli günlerimde hiç keşkem olmadı. Her şeyi doludizgin yaşadım Ve asla pişmanlık duygusu sarıp sarmalamadı beni.. Sevgi böyle bir şeymiş sende öğrendim. Hayatı akışına bıraktım Önüme ne getirdiyse düşünmeden yaşadım, https://www.antoloji.com/eger-hersey-sensen-herseyi-seviyorum-siiri/ 1672596 2012-01-30T19:42:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Hazırdım aslında ama açmak için zamanını bekleyen çiçeklere özenmiş; Küçük bir yürek taşıyordum göğüs kafesimde. Biriktirdiğim iyiliklerimi bedelsiz veriyorum şimdi köşedeki eskiciye. Deri kaplı bir defterin sararmış sayfaları kadar toza bulanmış gibiyim, Üzerimde eskimiş satırlardan aşk mektupları. Şaire özenip artık demir almak günü gelmiştir diyorum kendime, https://www.antoloji.com/bilirsin-yoklugun-daha-tanidiktir-suretinden-siiri/ 1672595 2012-01-30T19:41:00+03:00 Tayfun Emre Güleç Bu hikâye senin için! Anlamak kelimesini sözlüklerden çıkartıp elimle dokunacağım kadar somut hale getirdiğin ve yüreğime yerleştirmeme yardım ettiğin için... Anlamak ve anlaşılmanın sözde en güzel denilen sevişmeleri kıskandırdığını bildiğin ve bana da öğrettiğin için... Durum ne olursa olsun, dilinde bu kadar güzel bir özgürlük şarkısıyla yaşayabildiğin için... Senin için... Bu, insanın içinde yaşatıp zamanla sevdiği ve kendisine çok acı verse de, neredeyse bedenine bir organ gibi eklediği, hüzün doğuran tüm uzun soluklu duyguları yerle bir eden, kısacık bir hikâyedir! Sonra sen geldin. Yaşayıp gidiyordum... Yaşayıp gitmek! Ne saçma! Bu fiili nedense, hayatımızın sıkıcı olduğunu, bir günün diğerinden farklı geçmediğini düşündüğümüzde kullanırız. Oysa tam tersi olması gerekmez mi? Yaşamak ve gitmek... Yaşıyorum, gidiyorum, yol alıyorum. O halde şöyle demeliyim: https://www.antoloji.com/canimin-ici-degil-icimin-can-i-olup-da-sen-geldin-siiri/ 1672594 2012-01-30T19:39:00+03:00 Tayfun Emre Güleç