https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Sadık Toraman Şiirleri Hayatın tavındayım Bırak doğursun beni aynalar Ellerim çatlak camlarda Usta sürgüne gider bu gözler Gelirmi aynı yaşa bir daha Üşüyorum çıplak seslerde https://www.antoloji.com/artik-66-siiri/ 1724370 2012-05-30T14:56:00+03:00 Sadık Toraman üc kirik mum yansiyor aynada ciplak tablolar kiriyor sendelemelerimi firca oluyor ve cizmeye basliyor gökyüzü kendini tende mahkum ruhun özgür kalma sancisi diri diri yaniyorum iki kibrit cöpü gözlerim https://www.antoloji.com/kar-mumu-siiri/ 1713266 2012-05-03T18:16:00+03:00 Sadık Toraman Seni sabahın ilk ışıklarında başlıyorum sevmeye Gecenin kendini güneşe teslim ettiği anda seviyorum Dağların çığlıklarında açan ilk çiçeklerin kokusunda seviyorum Toprağa basan yaşlı ayakların bıraktığı izde seviyorum Dünyanın insanı hayran bırakan mekanizmasında seviyorum Ay ışığının yaprakları uyandıran büyüsünde seviyorum https://www.antoloji.com/seni-sevmelerim-3-siiri/ 1605657 2011-08-29T17:13:00+03:00 Sadık Toraman Geceleri elimle ayıklayabiliyorum dilimde ismin Kaçacak yerim var sende Gökyüzü arşivinde okunaklı kitaptır benliğin Diri tutkular içinde sayıklıyorum seni Sana anlatamadığım bir başka sen taşıyorum derinlerimde Şimdi uzak bir kibrit ateşinde tutuşabiliyorum sana https://www.antoloji.com/icten-ice-7-siiri/ 1605656 2011-08-29T17:12:00+03:00 Sadık Toraman PİRO Tarih kaçak kelimelerle dolu piro Sivas ta gözyaşımı gördün Yanan yüreğimin dilini alev alev Korktular çığlıklarımdan piro https://www.antoloji.com/piro-2-siiri/ 1539556 2011-04-07T22:52:00+03:00 Sadık Toraman REWŞA SİYAMİN Xemgınim straneki reş li ser canemin di kele Disa siya tebu li ber şiklimin Berf di bare zige havinamin de https://www.antoloji.com/rewsa-siyamin-siiri/ 1517859 2011-02-20T22:54:00+03:00 Sadık Toraman AR Û DÛ Ar ji bûna dû dilê xwe şewitand, Germ bû wekî stranekî ji dengê dengbêja dû û kûr, Di revîya dû ji germa ar,ki dûr diket, Ser û binê dinya yê ji ar û dû nasekinîn. Em insan jî ne wisaniniwekî ar û dû, https://www.antoloji.com/ar-u-du-siiri/ 1517857 2011-02-20T22:53:00+03:00 Sadık Toraman EZ GRÎYAM Ez girîyam dev li min bûye sotika agirê Zarokek dest da dilê min Te girîn, bû stêrk û barîya li ber pîyê min Zimanê min birî ne Lê azade dengê bûka baranê https://www.antoloji.com/ez-griyam-siiri/ 1517858 2011-02-20T22:53:00+03:00 Sadık Toraman “İnsanoğlu 24 ayar altın kadar değerli olsada 24 saat aynı ayarda duramaz” “Ya iyi bir emanet https://www.antoloji.com/sozlerim-7-siiri/ 1466711 2010-10-17T19:49:00+03:00 Sadık Toraman BİR EVREN SÜRGÜNÜ OLARAK ŞAİR: SADIK TORAMAN’IN ŞİİRİ ÜZERİNE NOTLAR Hölderlin, ‘Ekmek ve Şarap’ ağıdının bir dizesinde şöyle sormuştu: “Bilmem, hem, neye yarar ozanlar yoksunluk zamanında? ”. İlhan Berk, “umudun elinden tutar şiir” demişti cevaben. Şiir kimi zaman da bir insanın elinden tutar ve onu kendi varoluşunu gerçekleştirmeye zorlar. Tıpkı ‘yoksun zamanlar’ın şairi olan Sadık Toraman gibi. Nice zamandır şiiri kuran dil’in ‘varolan’dan ‘varlık’a geçişi mümkün kılan bir olanak olarak şairin mülkü olduğu söylenir. Öyle ya, çiçekten, kuştan, ceylandan söz edilirken, insanın doğadaki öteki varlıklardan farklı olarak; kim olduğunu anlatması, insanın kendi varlığına tanık olabilmesi için sahip olduğu bir olanağı sunar dil. Kendi varlığına dair hakikati yaşayan şair sahip olduğu dil üzerinden bir tarih tanıklığına yönelir. Sadık Toraman da yurt edindiği dil aracılığıyla bu tanıklığı gerçekleştirir. O’nun şiiri her şeyden önce onulmaz zıtlıklar, baş edilmez çelişkiler, güçlü karşıtlıklar dolayımında kurulur. Bu zor ikilemleri, şair kendi iradesinde diyalektik bir çözüme kavuşturmayı başarabiliyor. Bu çözüm, şiirin ‘yoksunluk zamanları’ında benliklere taşıyacağı umudu içinde barındırıyor her defasında. “Acıyı okşadın mı hiç / sana acıması için” dizesinde olduğu gibi, karşıtlığı kendi karşıtının karşısına koyarak bir uzlaşıma sokabilmektedir. Bu nedenle, “gecenin Leyla’sı / gündüzün Mecnun’u” dur O. Çelişkileri kendi karşıtlıklarıyla bir uzlaşıma sokma çabası gücünü şiirin kimi durumlarda omurgasını oluşturan doğa tanrıcılık anlayışının özüne dayanıyor açık ki. Çünkü bu şiir doğaya insan özelliklerini yüklerken; çoğu zaman insanın kendisine de doğa özelliklerini yüklemektedir. “İnat ediyor ve yağıyor yağmur / bir ağaç altında kelimeler sırılsıklam” dizelerinde okunduğu şekliyle bu ‘evren ruhu anlayışı’ şiire içkin bir özellik olarak sürekli karşımıza çıkmaktadır. Bu yüzden, doğurgan doğa şairin “Bir salkım özlemeye bir bağ yeşerir koynumda” demesinde olduğu gibi hep ‘nar’ gibi çoğalmayı, patlamayı anlatır. Ve “Bulutların arkasına gizlenmiş ürkek rüzgarın” yanında “Ay yine bir çocuk tebessümünde” görünür bize. Toplumcu tavrın bireyci bir eğilimle bir arada hissedildiği; toplumsallığın kolaylıkla bireysel bir düzleme evrildiği, toplumcu damar yanında bireysel yönün ezilmediği bir şair duruşu karşısındayız: “Hem seni severken / serçelere ekmekte atabilmeli” derken yaşam ve varoluş birlikteliği güçlü bir kurguyla sunulabiliyor okura. “Çukurova’da pamuk toplarım kendi yaralarıma” dizelerindeki gibi işçi duyarlılığının bütün saflığıyla ortaya çıktığı bir duyuşla karşılaşırız. Sadık Toraman’ın şiir dünyasında bize betimlediği günümüz toplumsal yaşamı, “Ucuz bir resim gibi artık hayat”tır ve “Dostluğun faiz oranı sıfır” dır. Sokak çocukları, “Tükürülen bir çöp bidonunun içinde umutlarım” derlerken; “Derin mevzulara dalmış köşe yazarları / her gece ise üzeri gazete ile kapatılmış cesetler” vardır sokaklarda, ve yine çünkü; “Aç karnına kurşun yemek”teler dünyanın lanetlileri bu yaşamda. Uzlaşmaz karşıtlıkların şairi kimi zaman bu zıtlıkları can acıtan bir kara mizah ile birlikte ortaya koyar. Bu nedenle Sadık Toraman’ın şiirinde ironiyi çoğu yerde ustaca kullandığını görüyoruz: “Ayrılık çiçekleri satılıyor sepet sepet / vazolar bomboş ve kırık”tır oysa. “Bir kahve fincanın / kırk yıl hatırı vardı borç defterinde”. Ya da, “Seni kahpe kurşuna sıktım / ölmedin yine içimdesin” dediği gibi. ‘Kırık Kalemler Sınıfı’nın öğrencisi olan çocuklar “İçimde çalardı okulun zili / sınıfta kalmıştı yine gözlerim” diyerek itiraz ederlerdi bu ‘öğrenim’ oyununa. Ve çünkü bu oyunda “Karlı yollar…/ üşüyen eller…/ ve yırtık ayakkabılardı yine cahil kalan”. Şair kendi içinde bulunduğu durumu ve ruh halini de kimi zaman iç acıtıcı bir mizahla, “Yalnızlığımı üstüme örtüp yatardım”, bazen de “Evraklarım eksik sevmeye” dediğinde olduğu gibi yumuşak bir tebessüm duygusu içinde dillendirir. https://www.antoloji.com/bir-evren-surgunu-olarak-sair-sadik-toraman-in-siiri-ozerine-notlar-siiri/ 1457074 2010-09-25T22:13:00+03:00 Sadık Toraman Vuruldu tarihim köstekli saatimde katlettiler beni Gözlerimi yıkayan dağlarımda düştü boynum Tütüne boğuldu boğazımdaki kelimeler Hoyrat bakışlarımda bir tutam zencefil Heybetli ağıtlarımdan korktular Korktularda vurdular beni https://www.antoloji.com/33-kelebek-sol-yanimda-siiri/ 1293935 2009-11-26T10:32:00+03:00 Sadık Toraman Acıyı okşadın mı hiç Sana acıması için Kırık kapı kolları Hüzne açılan odalar Yüzüme nefesime alışkın Şimdi hangi şiirde gizlemeli seni https://www.antoloji.com/aciyi-oksamak-siiri/ 1242302 2009-08-23T11:51:00+03:00 Sadık Toraman Dağlar bir yıldız düşürdü içime Bir ana sıcaklığımı desem Yoksa yârin yangın yeri Gözlerimi Bir güneş doğarcasına umuda Ve kavgada sevmeli onları Hem haranda sevmeli https://www.antoloji.com/kadinlar-vardir-3-siiri/ 1242297 2009-08-23T11:50:00+03:00 Sadık Toraman Yalnız kadın ve yağmur Sokağın karanlığında yağmur tanecikleri Küçük çukurlarda sel Terkedilmiş duyguları Bir şemsiye gibi açılmıştı hayata Gökkuşağı vardı çatılarda https://www.antoloji.com/yalniz-kadin-ve-yagmur-siiri/ 1242299 2009-08-23T11:50:00+03:00 Sadık Toraman Bomboş sokaklara çarpıyorum sensizliği Gözlerim sokak lambasının duyarsızlığında Ayrılığın şiddeti yıkıyor gecekondu duvarlarını Sersem rüzgârlarda arıyorum Hem seni hem kendimi Alıngan yanlarımı okşuyor sözlerin https://www.antoloji.com/deli-adamin-siiri-siiri/ 1242295 2009-08-23T11:49:00+03:00 Sadık Toraman Gecenin güneşi batarken, Tespihimin ucundan Yorgun sabahlar dökülüyordu. Uzaklardan bir selam, Adam gibi bir ayrılığa davetti. Kaç bin yıldız ağlamıştı bu kış gecesinde... https://www.antoloji.com/gecenin-gunesi-3-siiri/ 1242293 2009-08-23T11:48:00+03:00 Sadık Toraman Martılar küsmüş köpürmeyen deli dalgalara... Gökyüzünde mavilik taşımaktan Yorgun düşmüş kanatları. Ve ben, Bir serseri dalgaya rehindim sahil boylarında... Kızıl gözleri ve alevsi saçlarıyla... https://www.antoloji.com/direnen-anilar-siiri/ 1242291 2009-08-23T11:47:00+03:00 Sadık Toraman Gecenin Leylasıydın. Ay kadar parlak ve şeffaf... Gündüzün Mecnunuydum. Güneş gibi sevdaya doğardım. Yürekten sevmişim. Kimin haddine gölgelemek! https://www.antoloji.com/agliyorum-151-siiri/ 1242290 2009-08-23T11:46:00+03:00 Sadık Toraman Yarınlarına peşkeş çekilmiş hayatın. Vurgun yemiş şahidiyim korsan beyinlerde... Bir acı hesaplaşmanın ortasında... Kötülüğün şarjöründeki merminin Şaşmayan hedefiydim. Ve kör gecelerde ürperirdim. https://www.antoloji.com/baska-yasamak-hayati-siiri/ 1242286 2009-08-23T11:45:00+03:00 Sadık Toraman Sıcak bir çaya hasret dudaklarım. Tadı kalmamış sigaramın dumanını üflerken... Uzak dağlarda sevgi hışırtısıyla uyanırdım. Gençliğimin hatasını ödüyordu, anılar ve yıllar... Özlediğim yüzler hep aynı... Uzanan ellerin sıcaklığı alıyordu beni https://www.antoloji.com/anilar-ve-yillar-siiri/ 1242283 2009-08-23T11:44:00+03:00 Sadık Toraman