https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Poyraz Özbey Şiirleri Bir insanı en çok ihanet öldürmez… Kendi kalbinden şüphe etmek öldürür. Çünkü bir kere yaralanan ruh önce insanlardan değil, kendinden uzaklaşır. https://www.antoloji.com/kullerinden-dogan-adam-2-siiri/ 3829759 2026-05-14T09:06:00+03:00 Poyraz Özbey “Senin gözlerin kadın… Bir adamın bütün savaşlarını bırakıp yenilmeyi isteyeceği kadar güzeldi. Ben birçok insan tanıdım; kimi yarasını sakladı, kimi yüzünü. https://www.antoloji.com/gozlerinde-kaybolan-sehir-siiri/ 3828764 2026-05-12T00:52:00+03:00 Poyraz Özbey İnsan en çok ne zaman değişir, biliyor musun? Bir şey öğrendiğinde değil… Bir şeyden vazgeçtiğinde. Çünkü öğrenmek ekler, ama vazgeçmek eksiltir— ve insan en çok eksildikçe https://www.antoloji.com/susanin-agirligi-siiri/ 3808614 2026-03-24T18:05:00+03:00 Poyraz Özbey Bir şehir düşün, ışıkları sönmüş, Ben o sokakta adını arıyorum. Herkes gidiyor kalbimden bir bir, Ama seni hâlâ gönderemiyorum. Gece konuşur bazen benimle, https://www.antoloji.com/kirik-ama-senin-siiri/ 3805987 2026-03-16T17:37:00+03:00 Poyraz Özbey Gülümse… Çünkü gülüşün— kırık aynaları onaran bir bahar, yorgun şehirlere nefes veren bir şarkı. Umutsuzluk dediğin, yalnızca gölgenin kısa bir uğrayışı. https://www.antoloji.com/gulumse-461-siiri/ 3739585 2025-09-25T21:01:00+03:00 Poyraz Özbey Bir bahar düşürdüm avuçlarımdan, geri dönmedi— çimenlerin hafızası silindi, gökyüzü çiçek açmayı unuttu. Yaz, kendini yaktı bir akşamüstü, https://www.antoloji.com/donmeyen-mevsimler-siiri/ 3737919 2025-09-20T20:54:00+03:00 Poyraz Özbey Dudaklarımda sessizliğin doğduğu an— gözlerin, en uzak liman: ışığı titrek, rüzgârı eksik. Ellerimde biriken kül her nefeste ağırlaşıyor; https://www.antoloji.com/karanligin-bedeli-siiri/ 3737887 2025-09-20T19:13:00+03:00 Poyraz Özbey Gönlün bir kevser, bakışın kederden ârî, Ne hicrân tanıdın, ne elem, ne zarâfet. Ben bin hecr-i demde, geceler boyu nârî, Sen bir dem yanmadın, yine de afv-ı hürmet. Sînemde kan doldu her seherde nâle, https://www.antoloji.com/mazurum-seninle-siiri/ 3737760 2025-09-20T13:13:00+03:00 Poyraz Özbey Aşkınla yollara düştüm geceden, Ay ışığı yetmedi, sokaklar ıssız. Çalarken kalbimi, titrerim yeniden, Ya dünya durursa, biz yarım kalırsak… Üşüdüm rüzgârda, yağmura karıştım, https://www.antoloji.com/ya-dunya-durursa-siiri/ 3737462 2025-09-19T21:39:00+03:00 Poyraz Özbey Bir taş gibi fırlattım kalbimi kırıldı, paramparça – dağılan parçaları toplamadım, bıçak gibi bıraktım olduğu yerde. Çünkü bazen sevmek değil, https://www.antoloji.com/kanayan-ses-siiri/ 3735343 2025-09-14T00:17:00+03:00 Poyraz Özbey Bir taşın nabzında saklıdır ilk söz; duymaz kulak, işitmez rüzgâr. Yalnızca gecenin en sessiz anında bir yıldız düşer yeryüzüne. Adını bilmediğim kapılardan geçtim, https://www.antoloji.com/gozlerin-1657-siiri/ 3734034 2025-09-10T11:23:00+03:00 Poyraz Özbey Kâinatın nabzında titreyen mor bir kıvılcım gördüm, adı yoktu, dilime sığmadı; yalnızca taşların rüyasına yazıldı. Gölgelerden daha sessizdi https://www.antoloji.com/gizlerin-avlusu-siiri/ 3734027 2025-09-10T11:12:00+03:00 Poyraz Özbey Kapıları olmayan evler gördüm, içinde hâlâ oturan gölgelerle. Bir kandilin titrek alevinde saklıydı yüz yıl önce söylenmiş bir ninni. Taş duvarlar, güneşin her dönüşünü ezbere biliyor; https://www.antoloji.com/zamanin-kapisinda-siiri/ 3733280 2025-09-08T10:05:00+03:00 Poyraz Özbey Bir takvim yaprağı düşüyor, geceyi yırtan bir sessizlik gibi. Zaman, paslı bir anahtar, kilidini unuttuğumuz kapılarda sallanıyor. Hafızamda, eski bir şehrin sönmüş lambaları yanıp sönüyor hâlâ; https://www.antoloji.com/unutmanin-kiyisinda-siiri/ 3728548 2025-08-24T18:16:00+03:00 Poyraz Özbey Konuştuk. Yetmedi. Sustuğumuz yerden daha çok kırıldık. Aynı anda baktık bazen— https://www.antoloji.com/sigmadik-siiri/ 3726199 2025-08-17T21:52:00+03:00 Poyraz Özbey Ben seni, Bir dağın yalnızlığıyla sevdim. Rüzgârı taşırken bile susan, Ama içinden hiç eksilmeyen bir fırtınayla… Toprağın bildiği bir sevda bu, https://www.antoloji.com/dagin-yalnizligiyla-sevdim-seni-siiri/ 3720380 2025-08-01T14:06:00+03:00 Poyraz Özbey Ben, suskun bir çağrının ilk hecesiyim, Yarısı yangın, yarısı dua gibi duran… Bir çocuğun rüyasında unutulmuş kelime, Bir annenin içli yutkunuşunda kalan… Geceden çalınmış bir yalnızlıkla doğdum, https://www.antoloji.com/ben-diye-baslayan-her-sey-siiri/ 3720377 2025-08-01T13:58:00+03:00 Poyraz Özbey Bir bakışınla susar bütün şehir, Kırılır aynalar, suya düşer gece. Adın, içime işleyen bir sır gibi — Her harfiyle yeniden başlar tufan. Sessizliğini giyinmiş bir dağ gibi durursun, https://www.antoloji.com/zamanin-teninde-bir-golgeydim-siiri/ 3682215 2025-04-25T07:54:00+03:00 Poyraz Özbey Ben yokken de vardın sen. İsmim yoktu. Ama gözlerim senin silüetinde uyandı. https://www.antoloji.com/hic-e-yazilmis-bir-insan-siiri/ 3680124 2025-04-18T23:19:00+03:00 Poyraz Özbey Bir cümle gibiyim — Başı büyük, sonu eksik. Gözlerimle değil, İnancımın küllerinden görürüm artık. Kaldırımlar ezberledi adımlarımı, https://www.antoloji.com/sirtima-vuran-isiklar-siiri/ 3679097 2025-04-15T22:57:00+03:00 Poyraz Özbey