https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Poyraz Özbey Şiirleri Gökyüzü değilmiş insanı uzaklaştıran, Bazı kalpler aynı şehirde bile kavuşamıyormuş. Sen sustun, Ben içimde bin cümleyle yaşlandım. Adını anmadım belki Ama hiçbir sabah senden habersiz doğmadı içime. https://www.antoloji.com/icimde-kalan-vedalar-siiri/ 3832616 2026-05-21T17:38:00+03:00 Poyraz Özbey Bir insanı en çok ihanet öldürmez… Kendi kalbinden şüphe etmek öldürür. Çünkü bir kere yaralanan ruh önce insanlardan değil, kendinden uzaklaşır. https://www.antoloji.com/kullerinden-dogan-adam-2-siiri/ 3829759 2026-05-14T09:06:00+03:00 Poyraz Özbey Sözler verildi… Gece şahitti, yıldızlar bile inanmıştı. Ama insan en çok, inandığı cümlelerin altında kalıyormuş. Bir zaman sonra öğrendim; https://www.antoloji.com/hic-yanmamis-gibi-siiri/ 3828768 2026-05-12T01:01:00+03:00 Poyraz Özbey Gece herkes için geceydi kadın… Bir tek ben sen gittikten sonra sabahın da karanlık olabileceğini öğrendim. İnsan bazen birine rastlamaz… Birine çarpar. Hayatı ikiye bölünür: https://www.antoloji.com/sen-benim-sonramsin-siiri/ 3828766 2026-05-12T00:58:00+03:00 Poyraz Özbey “Senin gözlerin kadın… Bir adamın bütün savaşlarını bırakıp yenilmeyi isteyeceği kadar güzeldi. Ben birçok insan tanıdım; kimi yarasını sakladı, kimi yüzünü. https://www.antoloji.com/gozlerinde-kaybolan-sehir-siiri/ 3828764 2026-05-12T00:52:00+03:00 Poyraz Özbey Geceyi herkes karanlık sanar… Oysa bazı adamlar vardır, karanlığın bile korkup içine bakamadığı. Bir insanın en büyük yalnızlığı, yanında kimsenin olmaması değildir. En büyük yalnızlık; https://www.antoloji.com/ihanetin-golgesi-3-siiri/ 3828763 2026-05-12T00:51:00+03:00 Poyraz Özbey İnsan en çok ne zaman değişir, biliyor musun? Bir şey öğrendiğinde değil… Bir şeyden vazgeçtiğinde. Çünkü öğrenmek ekler, ama vazgeçmek eksiltir— ve insan en çok eksildikçe https://www.antoloji.com/susanin-agirligi-siiri/ 3808614 2026-03-24T18:05:00+03:00 Poyraz Özbey Bir şehir düşün, ışıkları sönmüş, Ben o sokakta adını arıyorum. Herkes gidiyor kalbimden bir bir, Ama seni hâlâ gönderemiyorum. Gece konuşur bazen benimle, https://www.antoloji.com/kirik-ama-senin-siiri/ 3805987 2026-03-16T17:37:00+03:00 Poyraz Özbey İnsan sevdiğini bir gün mutlaka kırar, Bunu bir sözle yapar bazen, Bazen de susarak… Bir bakış vardır; Kılıçtan keskin, Ve bir sessizlik vardır https://www.antoloji.com/sevdigini-gommek-siiri/ 3804408 2026-03-11T13:03:00+03:00 Poyraz Özbey Gülümse… Çünkü gülüşün— kırık aynaları onaran bir bahar, yorgun şehirlere nefes veren bir şarkı. Umutsuzluk dediğin, yalnızca gölgenin kısa bir uğrayışı. https://www.antoloji.com/gulumse-461-siiri/ 3739585 2025-09-25T21:01:00+03:00 Poyraz Özbey Bir bahar düşürdüm avuçlarımdan, geri dönmedi— çimenlerin hafızası silindi, gökyüzü çiçek açmayı unuttu. Yaz, kendini yaktı bir akşamüstü, https://www.antoloji.com/donmeyen-mevsimler-siiri/ 3737919 2025-09-20T20:54:00+03:00 Poyraz Özbey Dudaklarımda sessizliğin doğduğu an— gözlerin, en uzak liman: ışığı titrek, rüzgârı eksik. Ellerimde biriken kül her nefeste ağırlaşıyor; https://www.antoloji.com/karanligin-bedeli-siiri/ 3737887 2025-09-20T19:13:00+03:00 Poyraz Özbey Bir ömür, avuçlarımda dağılan kum, Her tanesi bir gülüş, bir vedâ. Hatırlamak; bir eski şehrin dar sokağı, Unutmak; üstü çizilmiş bir dua. Gölgem uzar, ben kısalırım zamana, https://www.antoloji.com/zamanin-golgesinde-6-siiri/ 3737786 2025-09-20T13:59:00+03:00 Poyraz Özbey Aşkınla yanar cism-i derûnum, neylesin felek, Ben yandım, o gülzârda gülerken, neylesin felek. Bin gece hecr ile yudumladım kanlı elem, Sen bâkî seherlerde uyurken, neylesin felek. https://www.antoloji.com/neylesin-felek-siiri/ 3737764 2025-09-20T13:16:00+03:00 Poyraz Özbey Gönlün bir kevser, bakışın kederden ârî, Ne hicrân tanıdın, ne elem, ne zarâfet. Ben bin hecr-i demde, geceler boyu nârî, Sen bir dem yanmadın, yine de afv-ı hürmet. Sînemde kan doldu her seherde nâle, https://www.antoloji.com/mazurum-seninle-siiri/ 3737760 2025-09-20T13:13:00+03:00 Poyraz Özbey Aşkınla yollara düştüm geceden, Ay ışığı yetmedi, sokaklar ıssız. Çalarken kalbimi, titrerim yeniden, Ya dünya durursa, biz yarım kalırsak… Üşüdüm rüzgârda, yağmura karıştım, https://www.antoloji.com/ya-dunya-durursa-siiri/ 3737462 2025-09-19T21:39:00+03:00 Poyraz Özbey Bir el gördüm gökyüzünde, mürekkebi rüzgârdan, satırları sonsuzluktan. Her satıra bir dağ çizdi, bir deniz, bir kıta, https://www.antoloji.com/yeryuzu-defteri-siiri/ 3735872 2025-09-15T14:40:00+03:00 Poyraz Özbey Bir taş gibi fırlattım kalbimi kırıldı, paramparça – dağılan parçaları toplamadım, bıçak gibi bıraktım olduğu yerde. Çünkü bazen sevmek değil, https://www.antoloji.com/kanayan-ses-siiri/ 3735343 2025-09-14T00:17:00+03:00 Poyraz Özbey Bir taşın nabzında saklıdır ilk söz; duymaz kulak, işitmez rüzgâr. Yalnızca gecenin en sessiz anında bir yıldız düşer yeryüzüne. Adını bilmediğim kapılardan geçtim, https://www.antoloji.com/gozlerin-1657-siiri/ 3734034 2025-09-10T11:23:00+03:00 Poyraz Özbey Bir aynanın içine hapsolmuş gibiyim; bakıyorum, yüzümden önce bir başkasının hatırası çıkıyor karşıma. Sustuğum kelimelerden bir köprü kurdum, her taşında bir sır saklı; https://www.antoloji.com/kayip-zamanin-cigligi-siiri/ 3734028 2025-09-10T11:15:00+03:00 Poyraz Özbey