<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/">
<channel>
<title>Antoloji.Com - Şiir, Şair ve Edebiyat</title> <link>https://www.antoloji.com/</link>
<description>
Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Nimet &#214;ner Şiirleri
</description>
 <item>
<title>Yakup Ve Dilan</title>
<description>Yakup & Dilan

Bir aşk destanı

Dilan, dağın eteğindeki köyde yaşardı. Her sabah tandırda ekmek pişirir, ilk ekmeği yaşlı komşusunun kapısına bırakırdı. 
Yakup ise karşı yamaçtan gelen bir taş ustasıydı. 
Köyün selde yıkılan köprüsünü onarmak için çağrılmıştı.

İlk kez dere kıyısında karşılaştılar. Dilan’ın elinde sıcak ekmek, Yakup’un avucunda köprüye koyacağı bir taş vardı. 
Yakup ekmeği ikiye bölüp yarısını ona uzattı. 
Dilan gülerek, Ekmeği getiren benim, dedi. 
Yakup taşı gösterdi Öyleyse köprünün ilk taşını da sen koy dedi. 

O günden sonra Dilan, ekmeği tandırdan çıkarırken Yakup’un payını da ayırdı. 
Yakup, dereye indiğinde önce onun geldiği patikaya baktı. 
Köprünün her yeni taşıyla biraz daha yakınlaştılar. 
Bir akşam Yakup, korkuluğa açtığı küçük bir oyuğu gösterdi.

Yağmur yağınca buraya su dolacak, dedi. 
Eğilip bakarsan gökyüzünü göreceksin.

Dilan oyuğa baktı. 
İçinde bir damla su vardı o küçücük damlada ikisinin yüzü yan yana görünüyordu.

Köprü bittiğinde, 
Yakup’un başka bir köye gitmesi gerekti. 
Orada da yıkılmış evler, onarılacak duvarlar vardı. 
Gitmeden önce Dilan’a geri döneceğini, birlikte bir ev kurmak istediğini söyledi. 
Dilan onu yolun başında uğurlarken, Döndüğünde önce kapımı çal, dedi. Yolda görürüm diye geçip gitme.

Yakup gitti. İlk haftalarda yolculardan haber gönderdi. 
Çalıştığı köydeki son duvarı bitirince dönecekti. 
4Derken kış geldi kar geçitleri kapattı. 
Dilan bekledi. 
Baharda yollar açıldı, yine de 
Yakup gelmedi. 
Her akşam kapının önüne çıkıp karşı yamaca baktı. 
Verdiği sözü unutmuş olabileceğini düşündüğü geceler oldu. 
Ardından, ekmeği bölüşürken yüzüne nasıl baktığını hatırladı.

Bir gün Yakup’un çalıştığı köyden bir adam geldi. 
Kışın sonuna doğru büyük bir sel çıktığını anlattı. 
Su evlerin arasından yükselirken Yakup, içeride kalan iki çocuğu çıkarmak için akıntıya girmişti. Çocukları kurtarmış, kendisi ağır yaralanmıştı. 
Uzun süre yataktan kalkamamış bahar geldiğinde de yürüyemediği için yola koyulamamıştı.

Dilan o gece bir bohça hazırladı. 
Ertesi sabah gün doğmadan yola çıktı. Üç gün yürüdü. 
Yağmurda ıslandı, çamura saplanan ayakkabısını çıkarıp bir süre elinde taşıdı. 
Yakup’un bulunduğu köye vardığında onu bir evin avlusunda gördü. 
Önünde küçük taşlar vardı yaralanan ellerini yeniden çalıştırabilmek için taşları üst üste diziyordu.

Dilan kapıda durdu. 
Yakup başını kaldırınca elindeki taş yere düştü.

Kapını çalacaktım, dedi Yakup. Ayağım beni oraya götüremedi.

Dilan yanına yürüyüp düşen taşı aldı.

Ben geldim, dedi. 
Şimdi bana hangi taşın nereye konacağını göster.

Yakup, uzun süre çalışamayacağını söyledi. 
Dilan, önündeki taşlara baktı sonra onun yanına oturdu. 
O gün birlikte yalnızca üç taşı yerleştirebildiler. 
Ertesi gün dört. 
Yakup yeniden yürümeyi öğrenirken Dilan ona eşlik etti. 
Yakup yeniden taş yontmayı öğrendiğinde ilk yaptığı şey, Dilan’ın ekmek yoğurduğu masanın sallanan ayağını düzeltmek oldu.

Yaz sonunda köylerine birlikte döndüler. 
Bir yağmur günü eski köprüden geçerken Yakup durdu. 
Korkuluktaki küçük oyuk suyla dolmuştu. 
Dilan eğilip baktı. 
Gökyüzü oradaydı altında ikisinin yüzü yan yana.

Köydekiler onların düğününü yıllarca anlattı. 
Dilan ile Yakup’un en çok sevdiği gün ise düğünden sonraki sabahtı. Tandırda iki ekmek pişti. 
Birini bölüşüp yediler. 
Ötekini birlikte yaşlı komşunun kapısına bıraktılar.


Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/yakup-ve-dilan-siiri/</link>
<guid>3908967</guid>
<pubDate>2026-11-19T12:23:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Şiirin Altındaki İsim</title>
<description>Şiir'in Altındaki İsim

Masanın üzerindeki lamba, Şirin’in defterine vuruyordu. 
Pencerenin alt köşesinde biriken su, ara sıra ahşap pervaza damlıyordu. Stalin bunu iki kez duydu. Üçüncüsünde Şair konuştu.

Gençliğinizde şiir yazdığınızı duydum. İlk şiiriniz çıktığında gazeteyi kime götürdünüz?

Stalin’in masaya vuran parmağı durdu.

Bunun ne önemi var?

İnsan bir şiiri basılınca önce birinin yüzünü görmek ister. Kimin yüzünü görmek istediğinizi merak ettim.

Stalin arkasına yaslandı. 
Şair defteri kendine doğru çekti. Lambanın ışığı, sayfanın altındaki ismine kadar indi.

Bu defterde sizi öfkelendirecek bir dize varsa söyleyin, yarın adımla yayımlayabilir miyim?

Okuyun, dedi Stalin.

Şair sayfaya baktı.

Gece babamı götürdüler.
Annem sabah sobayı yakarken
kapıda kalan bir tek ayakkabısını
her zamanki gibi ateşe doğru çevirdi.

Dışarıda bir araba geçti. 
Farları pencerenin suyunda bir an dağıldı.

Kimin babası? diye sordu Stalin.

Dizeleri yazdığım gün komşumuzun. Ertesi gün sokağın öbür ucundaki çocuğun.

Stalin elini uzattı. Şairin defterini masanın ortasına sürdü.
Sayfayı kendine çevirdi. 
Önce şiiri, sonra alttaki adı okudu.

Bu adla basılmasını gerçekten istiyor musunuz?

Şair hemen cevap veremedi. 
Evden çıkarken annesi, hava soğur diye atkısını boynuna iki kez dolamıştı. Şimdi ensesinde o düğümü hissediyordu.

İstiyorum, dedi. Korkuyorum da.

Koridordan ayak sesleri geldi. 
Kapının önünde yavaşlayıp uzaklaştı. Stalin defteri kapatacakmış gibi kapağı kaldırdı, sonra elini çekti.

Anneniz okudu mu?

Okudu. 
Ayakkabının hangisi olduğunu sordu. 
Sol tekiydi, dedim. 
Bir daha şiirden söz etmedi.

Stalin pencereye döndü. Pervazdan bir damla daha düştü.
İlk şiirimin çıktığı gazeteyi anneme götürdüm, dedi.

Şair bekledi. 
Stalin başka bir şey söylemedi. 
Defter aralarında açık duruyordu. 
Şair geri alırken başparmağı sayfanın altına, tam adının üstüne denk geldi. 
Bir an öyle kaldı. 
Sonra parmağını çekti.
İzin istedi ve gitti şair 

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/siirin-altindaki-isim-siiri/</link>
<guid>3907927</guid>
<pubDate>2026-11-17T14:49:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Şairin Devleti</title>
<description>Şairin Devleti 

Bugün bir şair geçiyor içimden, Stalin'le buluşuyor.
Kızıl Meydan'ın üstüne ağır bir akşam çöküyor.
Kar sessiz.
Tarih gürültülü.
Bir masanın iki ucunda iki ayrı dünya oturuyor.
Birinin ellerinde şiir lekeleri.
Birinin ellerinde devletler.
Birinin cebinde yarım kalmış aşk mektupları.
Birinin cebinde ülke sınırları 
Şair çayını karıştırıyordu.
Stalin, piposunu kül tablasına bırakıp, Herzegovina Flor marka sigarasını içiyordu.
Gökyüzü ikisine de aynı uzaklıktan bakıyordu 
İkisi de yeryüzüne aynı mesafede duruyordu. 
Mutluluk nedir diye sordu şair.
Stalin cevap vermedi
Soruların ordusu olmaz der gibi.
Bazı sorular emir almaz.
Bazı sorular sınır tanımaz
Şair bir soru daha sordu 
Bir insanı yönetmek mi zor, bir insanı anlamak mı?
Kar biraz daha yağıyordu
Sessizlik biraz daha büyüyordu
Dünyanın bütün diktatörleri aynı anda susuyordu sanki.
İnsanı yönetmek mümkündür.
Korkutmak mümkündür.
Susturmak mümkündür.
Ağlatmak mümkündür 
Anlamak mümkün değil.
İşte o başka bir sanattır.
Şair masanın üzerine eğildi
Hiç âşık oldunuz mu? diye sordu
Stalin ilk kez gözlerini kaldırdı 
Bir anlığına haritalar düştü omuzlarından.
Makamlar.
Madalya sesleri.
Nutuklar.
Heykeller.
Bir anlığına sadece insan kaldı geriye.
Şair gördü,
Her gücün altında bir korku olduğunu.
Her öfkenin altında bir yara.
Her kibrin altında saklanmış bir eksiklik.
kibir yüksekten bakar.
Onur duyar.
Kibir konuşur.
Onur dinler.
Kibir buyurur.
Onur anlar.
Ve bir insanın onuru sağır olmuşsa
en yüksek kürsüde bile otursa
en yalnız insandır dünyada.
Gece ilerliyor.
Kar yağıyor.
Tarih not tutuyor.
Şair ayağa kalkıyor.
Paltosunu giyiyor.
Kapıya yöneliyor.
Tam çıkarken dönüp
Son kez bakıyor Stalin'e.
Bir ülke kaç yılda kurulur bilmiyorum 
Lakin,
Bir kalbin yıkılması tek cümle sürüyor diyor.
Sonra gidiyor şair 
Kar onun ayak izlerini örtüyor.
Stalin masada tek başına kalıyor.
Ve ilk kez anlıyor
Dünyanın bütün haritalarına sahip olmak,
bir insanın güvenini kazanmaktan daha kolaymış.
Bugün bir şair geçti içimden.
Stalin'le buluştu.
Tarihle konuştu.
İktidarla yüzleşti.
Sonra bir martı gibi
kalbimin kıyısına kondu.
Bana şunu bıraktı
Saygı sevginin hırkasıdır.
İhmal ve kibir bir sevginin fay hatlarıdır.
En büyük imparatorluk
bir insanın kalbinde yer bulamıyorsa
aslında yıkılmıştır.


Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/sairin-devleti-siiri/</link>
<guid>3907926</guid>
<pubDate>2026-11-17T14:48:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Üşüyen Türkü</title>
<description>Seni dinlerken,
Kum Gibi'de dökülür insan,
Yorgun Demokratta susar,
Ağladıkça da içini yıkar,
Nereden Bileceksiniz de kalbini anlatırsın her dinleyenin 
Şafak Türküsünde güneş olursun yeniden dogarsin üzerimize 
Türküleri söyleyiş hâlin
sanki her kelime için bin ömür yaşamışsın.
Soylu sevdam, 
Bir şiir okurken bir türkü söylenirken,
Ahmet Kaya rüzgârı eser tüm ülkede.

Bir cümle, soğuk bir ava dönüştürür 
Bir cümle hara dönüştürür 
Şiirin içindeki o derinlik, o ağırlık, o susunca bile konuşan hâlin
Kelimelerin yaraların kadar gerçek,
duruşun acıların kadar dik,
hüzünlerin sevdan kadar ağır başlı.
Bir türküyü söylerken nasıl içine bin ömür sığdırıyorsan
Şiire de bin hayat ekliyorsun 
Bir bakıyorsun ki kelime, karşıdan bir dağ gibi
Bir bakıyorsun ki mısra, nefesini geri isteyecek kadar güçlü.
Ölüm yıldönümünde
çok kişi içinden sessiz bir türkü söyleyecek Ahmedim.
Benim içimden geçen türkü başka
Söylerken 
kendi yarama, kendi duruşuma, kendi isyanıma
bir selam veriyorum her defasında.

ÜŞÜYEN TÜRKÜ 

Bu gece içimde bir türkü üşüyor 
sesini kimse duymuyor sadece ben duyuyorum.
Karanlık bir sokak lambası gibi yanıyor acı,
biriken hüzün, sanki Ahmet’in sesiyle çoğalıyor.

Bir çay bardağının buğusunda silinen bir yüz gibi
hayat kendini yeniden yazıyor.
Gölgeler uzuyor duvarlarda,
bir adam sesleniyor uzaklardan 
Uçun kuşlar gidin, diyor,
bir annenin yüreğine konun.

O an anlıyorum 
bazı şarkılar ölmez,
bazı insanlar ölse de yaşar,
bazı acılar,
insanı diriltmek için canını yakar.

Sanki o gece
Gülten’in gözlerinden süzülen yaş
benim kirpiğime düştü 
Sanki o yabancı ülke zindanı
kalbimde bir yer açtı 
Sanki o şarkının içindeki yaralı çocuk
benim çocukluğumu çağırıyordu.

Sen,
sen bir mısranın içinde duruyorsun.
Türkülere benzeyen bir duruşla.
Suskunluğun şiir 
Konuşman gazel 
hüznün insanı iyileştiren bir isyan.

Bu gece yüreğimi,
İstanbul’un karanlığına çarpa çarpa
Seni dinliyorum.
Bir dağ gibi dik,
bir sitem gibi derin,
bir gurbet gibi yanık.

kendi kendime diyorum ki 
Ölümün susturamadığı sesler vardır.
İnsanın kalbine gömülür
Sonra büyür büyür büyür,
bir ömür bizi korur.

Senin için yaktım bu şiiri,
Ahmet'im
hem sana
hem de içimizde hâlâ usul usul yaşayan
o kederli türküye.

Bu şiir senindir
Senin sesinden doğdu, senin gecenden, senin nefesinden yazıldı.
Bir şiir, en çok hissedenin kalbinde yuva bulur.
Sen o dizelerin hem başlangıcı hem de varış noktasısin 
Sahibi sensin
Adı sensin
Ateşi sensin
Şair şiiri yazar, şiir kendini kimin kalbine emanet edeceğini kendi seçer.
Bu şiir seni seçti Ahmedim 
Al, mavi odana koy, ışığını hiç söndürme.

Azra Nimet Öner 

28 Ekim 1957’de Malatya’da doğdu, 16 Kasım 2000’de Paris’te vefat etti. Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun. </description>
<link>https://www.antoloji.com/usuyen-turku-siiri/</link>
<guid>3907924</guid>
<pubDate>2026-11-17T14:38:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>SAKLI RENK</title>
<description>SAKLI RENK

Kasabanın son evinde bir kadın
bakır kazanın başında yaşlanıyordu.
Bileklerine kadar sıvadığı kollarında
kurumuş köklerin koyuluğu,
tırnak diplerinde
yıkandıkça derine işleyen lâcivert.

Sabahları kepengi kaldırır,
sokağa ilk o çıkarırdı
ıslak kumaşların ağır kokusunu.
Dükkânın önünden geçenler
başlarını eğerek yürürdü
yukarıda gerili iplerden
omuzlarına renk damlardı.

Kadın her kumaşı
iki eliyle suya yatırır,
bir süre öyle tutardı.
Sanki uzak bir yerden getirilmiş bir yarayı
ürkütmeden yıkıyordu.

Kazan kaynadıkça
yüzünün çizgileri çözülür,
alnından süzülen ter
dudaklarında tuzlanırdı.
Bir tutam kök atardı suya,
bir tutam daha
Akşam olunca
kendi yüzünü seçemezdi
karıştırdığı koyuluğun içinde.

Kimse bilmezdi
üst raftaki kutuda ne sakladığını.

Bir keresinde çırak
merdiveni oraya dayamış,
kadın elini uzatıp
merdivenin ayağını tutmuştu.
O kadar.
Çırak bir daha
o rafın tozunu almamıştı.

Mevsimlerce
başkalarının bayramlığı kurudu iplerde.
Nişan bohçaları geçti ellerinden,
gurbetlik ceketlerin astarları,
bir daha giyilmeyecek gömlekler.

Kendi entarisinin dirseğinde
aynı solgunluk büyüdü.

Sonra bir sabah
kepenk açılmadı vaktinde.

İçeride kadın,
kutuyu dizlerine indirmiş,
kapağındaki çivileri
küçük bir bıçakla kaldırıyordu.
Tahtanın arasından
yıllanmış bir keskinlik yayıldı
uzun süre kapalı tutulmuş
bir sandığın nefesi.

İçinden kat kat bir kumaş çıktı.

Parmaklarını kıvrımlarında gezdirdi.
Kat yerleri sertleşmişti.
Bir ucunu çözerken
gençliğinden kalma bir iğne
yuvarlandı taşların arasına.

Eğilip almadı.

Kumaşı kazana bıraktı.
Su ağır ağır içine yürüdü.
Tahta sopayla bastırdıkça
dipten koyu bir renk yükseldi
kadının çenesine,
duvardaki çatlağa,
tavandan sarkan çıplak ampule vurdu.

O gün dükkâna gelenler
kapıda bekledi.
İçeriden su sesi geliyordu,
arada bakırın kenarına değen
bir tahta sesi.

İkindiye doğru kepenk kalktı.

Kadın,
iki kolunda taşıdığı kumaşla
sokağın ortasına çıktı.
Eteklerinden süzülen damlalar
tozda küçük çukurlar açıyordu.
Bir başını kapının halkasına bağladı,
öteki ucunu alıp yürüdü.

Kumaş arkasından açıldı.

Duvarın dibinde uyuyan kedi kalktı.
Bakkal, elindeki kâğıdı tartının üstünde unuttu.
Karşı evden biri
yarım kapalı perdenin ardından baktı.

Kadın yürüdükçe
sokak dar gelmeye başladı o renge.

Son ucunu
yıllardır kapalı duran evin tokmağına düğümledi.
Avuçlarını entarisine sildi,
başını kaldırdı.

Altından ilk kez geçiyordu
kendi ellerinin yaptığı göğün.

Akşam,
dükkânın taşlığında
bir iğne parladı.

Kadın lambayı söndürürken gördü,
Bu kez eğildi.
İpliğini geçirdi gözünden
yakasının iç tarafına
adını işlemeye başladı.

İlk harfte eli titredi.
İkincisinde
sokaktan bir rüzgâr geldi.

Dışarıda gerili kumaş kabardı
kadın,
yakasını boğazına yakın tutup
kalan harfleri tamamladı.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/sakli-renk-siiri/</link>
<guid>3902062</guid>
<pubDate>2026-11-05T19:26:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>YÜZÜNÜN COĞRAFYASINDA</title>
<description>YÜZÜNÜN COĞRAFYASINDA

Az önce
Bu güzel aşkı yaşattığın için
teşekkür ederim, diye yazdım.
Ekranda küçücük bir gözyaşı belirdi.
Başkası görse
telefonun camında duran bir işaret sanırdı
Gözlrrinden düştüğünü bildim.
Seni
yalnız söylediklerinden tanımıyorum.
Kaşının birden ağırlaşmasından,
gözlerinin kenarında toplanan ışıktan,
beni görünce yüzüne yürüyen o çocuk sevincinden,
susarken dudaklarının aldığı biçimden okuyorum.
Senin yüzünün bir coğrafyası var sevgilim.
Gözlerin en uzun nehirleri,
alnın nice kıştan geçmiş bir ova,
yanakların gülünce güneşe açılan iki yamaç
hangi çizgine dokunsam
bana doğru bir yol başlıyor.
Bazen hiçbir şey söylemiyorsun
yüzünde bütün bir ülke konuşuyor.
O ülkenin dilini biliyorum.
Bakışının nerede özleme döndüğünü,
hangi mimiğinin beni merak ettiğini,
sesindeki hangi kırılmanın korku,
hangi susuşunun sevgi olduğunu biliyorum.
Bir insanın gözlerinde
kendime bu kadar açık rastlamamıştım.
Bana bakarken
yalnız beni görmüyorsun,
kendinde yıllardır kapalı duran
bir pencereyi de açıyorsun.
Bunu anlıyorum.
Gözlerin yüzümde gezinmiyor
doğrudan gözlerime geliyor
ve orada uzun uzun kalıyor.
Sanki bütün yolları denemişsin de
en sonunda evinin yerini bulmuşsun gibi.
Ben de seni seviyorum.
Tedbirlerimin arkasından değil,
rağmen değil,
onlarla birlikte,
Her birini önümden çeke çeke,
bütün kalbimle seviyorum.
İçimde hâlâ kapıları yoklayan bir kadın var, doğru.
Gece herkes uyuyunca kalkıyor,
perdeyi aralıyor,
sokağın sessizliğini dinliyor.
Senden kuşkulanmıyor.
Yalnızca
bu kadar güzel bir şeyin
gerçekten kendisine verilmiş olmasına şaşırıyor.
Mutluluk bana geldiğinde
önce ellerine bakarım
Bir şey almaya mı gelmiş,
bir şey bırakmaya mı?
Sen ellerinde şüphe getirmedin.
Bir sabah
işine yetişmen gerekirken
pudra pembesi bir kazak getirdin
bordo bir kurdeleyle bağlanmıştı paket
Belki dünya için küçük bir şeydi.
Paketi açarken
içinden bir kazak değil,
düşünülmüş olmak çıktı.
Bir kadının ömründe
kaç defa olur bu?
Bir erkek telaşının arasından
küçücük bir yer açar
o küçücük yer
kadının yıllardır sığamadığı dünyadan
daha geniş olur.
İşte biraz da orada sevdim.
Büyük sözler söylediğin zaman değil
sabahın içinden koşarak gelip
düşündüğünü ellerinle bıraktığın zaman.
Şimdi başımı göğsüne koyduğumda
kalbinin sesini duyuyorum.
Bir yanım huzurla gözlerini kapatıyor,
bir yanım hâlâ kapının yerini biliyor.
Yanlış anlama sevgilim
Gitmek için bakmıyorum kapıya.
Bu defa kimsenin çıkıp gitmediğinden
emin olmak istiyorum.
Seni
kaybetme korkusundan daha büyük seviyorum.
Korkum eski,
sen yenisin.
Yaram eski,
elinin sıcaklığı yeni.
İçimde yıllardır nöbet tutan kadın eski,
senin gözlerinde gördüğüm
Buradayım, sözü yeni.
Yenileniyor içim.
Her baktığında
kuyu duvarlarından bir taş eksiliyor.
Her gelişinde
içimdeki küçük kız kapıya biraz daha yaklaşıyor.
Her dönüşünde
dünyanın bütün gidenlerden ibaret olmadığını
öğretiyorsun.
Bir gün o da sana inanacak.
Mızrağını bırakacak,
başındaki nöbetçi örtüsünü çıkaracak
ve gelip yanımıza oturacak.
Ona kızma.
Beni sana kadar sağ getirdi.
Şimdi korumayı
yavaş yavaş senin sevgine bırakmayı öğreniyor.
Mutluyum sevgilim.
Hem de öyle uzaktan bakılan,
adı konulmayan,
yarınından utanılan bir mutlulukla değil.
Senin yüzünde gördüğüm,
ellerinde dokunduğum,
gözlerinde kendime doğru yürürken yakaladığım
capcanlı bir aşkla mutluyum.
Evet, bazen korkuyorum.
İnsan
hiç sahip olmadığı şeyi değil,
nihayet bulduğu şeyi kaybetmekten korkuyor.
Korkum sevgimin önünde yürümüyor artık.
Yanında yürüyor.
Bir elim onun elinde,
bir elim senin.
İkisini de
aynı kalbe doğru getiriyorum.
Az önce,
Bana bu güzel aşkı yaşattığın için
teşekkür ederim, diye yazdım.
Sen ağladın.
O küçücük gözyaşı işaretine bakarken
ilk kez şunu düşündüm
Belki de aşk,
iki insanın birbirini ağlatması değil
yıllarca ayrı ayrı tuttukları gözyaşlarının
nihayet aynı yere düşmesidir.
Şimdi yüzünün coğrafyasına yeniden bakıyorum.
Bütün yollar açık.
Bütün ışıklar yanıyor.
ömrüm boyunca çıkışını ezberlediğim kalbimde
ilk kez bir insan için
giriş kapısını açık bırakıyorum.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/yuzunun-cografyasinda-2-siiri/</link>
<guid>3900650</guid>
<pubDate>2026-11-02T17:19:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Baldıranın Gölgesinde</title>
<description>BALDIRANIN GÖLGESİNDE   Ölümün Önünde Eğilmeyen ONUR  Atina'nın sabahıydı.  </description>
<link>https://www.antoloji.com/baldiranin-golgesinde-siiri/</link>
<guid>3898243</guid>
<pubDate>2026-10-28T17:40:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Yanındayım</title>
<description>Yanındayım

Kadın,
hazırlıklı olmadığı bir anda
sessiz bir huzura rastladı.
Bu
Eskiden değil,
yeni dünyanın eşiğinden gelen bir adamdı.

Adam onun kapısını çalmadı,
kapıyı kırmadı,
yağmurda dram yaratmadı.
Sadece geldi.
Bir sandalye çekti yüreğinin yanına sessizce oturdu.

Kadın önce korktu.
Kalbi, acır mıyım? diye ürperdi,
ruhu, yanılır mıyım? diye titredi.
Adam konuşmadı.
Huzurun nasıl bir ses olduğunu öğretti kadına
Sessizlik, Güven, Gerçeklik.

Kadın ilk defa bir adamın gözlerinde
kendisinin küçülen hâlini değil,
büyüyen hâlini gördü.
Adamın bakışları
onu yüceltmedi tapmadı
Sadece anladı.

Göz lisanıyla yoruldun dedi,
elleriyle dinlen dedi,
kalbiyle burası güvenli dedi.

Kadın, yıllarca kendi gölgesinde saklanan
küçük kız çocuğunu saklandığı yerden aldı,
Adamın yanında büyüttü.

Bir sabah kadın fark etti
Artık susmuyor,
kırılmıyor,
geri çekilmiyor.
Adamla mücadele etmiyordu.
Bu sefer savaş yoktu.
Savaşsızlığın huzuru vardı.

Adam onu sevmek için değil,
ona iyi gelmek için vardı.
Kadın,
yıllardır ilk kez
bir erkeğin sözlerinde değil,
varlığında güven buldu.

Artık kadının kalbinde acıdan değil,
şükürden bir yer vardı.

Ada gibi sessiz,
deniz gibi sakin,
rüzgâr gibi temiz bir sevdaydı bu.

Kadın bir gece yıldızlara baktı
ve şöyle dedi kendi kendine

Yanlış insanı sevdiğim için değil,
doğru insana gelene kadar
yolumu öğrenmem gerektiği için kırıldım.
Adam elini uzattı kadına.
Söz vermedi,
yemin etmedi,
masal anlatmadı.
Sadece şöyle dedi
Yanındayım.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/yanindayim-50-siiri/</link>
<guid>3888437</guid>
<pubDate>2026-10-04T23:16:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>İki Kalbin Yazgısı</title>
<description>İki Kalbin Yazgısı

Kadının Notu

Sen geldin ya
kimse anlamadı içimden bir kapı açtım.
Yıllardır içeri kimseyi almayan o kapı,
senin adımlarınla gıcırdayarak açıldı.
Sevmeye cesaretim yoktu
sevilmenin de olduğuna inandırdın.
konuşmadığında,
yanımda olduğunu hissetmek bana yetti.
Seçmedim
senin yanında kendimi bulduğum için kaldım.

Adamın Notu

Sen yorulmuşsun güzel kadın.
Bunu gördüm.
Kimse bilmez senin sessizliğinin içinde
dağlar büyümüş,
geceler uzamış,
kalbin ince ince yorulmuş.
Seni iyileştirmek için gelmedim.
Sadece yanında yürümek istedim.
Sen güçlü olduğun için değil,
hak ettiğin için sevilmelisin.
Bil ki,
sana baktığımda,
kalbimde bir yer kendiliğinden aydınlanıyor.

Kadından Bir Fısıltı

Artık korkmuyorum.
Gözlerinde
benden gizlenen hiçbir niyet yok.

Adamdan Bir Dokunuş

Ellerin titrediğinde
tutmak için buradayım

Kadından Sonra Gelen Cümle

Beni incitmeyeceğine inandığım yerden sevdim.

Adamın Sessiz Cevabı

Seni, kendimi iyileştiriyormuş gibi seviyorum.

Kadının Mektubu

Senin yanına geldiğimde
kalbim çırpınmıyor artık,
sakinleşiyor.
Eskiden kalbim ‘ya giderse’ diye korkardı
şimdi iyi ki gelmiş diye dua ediyor.
Sevilmesi zor bir kadın sanma
sadece yanlış yerlerde yoruldum.
Senin yanında
ilk kez kendimi kolay sevilir buldum.

Adamın Mektubu

Seninle öğrendim
Sevgi yüksek sesle değil,
doğru bakışla anlaşılır.
Seni korumak için değil,
seninle büyümek için buradayım.
Güldüğün zaman
dünyam bir anda sessizleşiyor.
Sen hep gül emi.
Birbirini tamamlayan iki yarım değiliz
biz yararlarını aynı yerde iyileştiren iki bütünüz.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/iki-kalbin-yazgisi-siiri/</link>
<guid>3888435</guid>
<pubDate>2026-10-04T23:08:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Narsistin Gerçek Yüzü makale</title>
<description>Narsistin Gerçek Yüzü   Narsist, Dışarıdan bakınca cazibeyle, zekâyla, karizmayla sarılı bir adam. İçine bakınca kocaman bir boşluk. </description>
<link>https://www.antoloji.com/narsistin-gercek-yuzu-makale-siiri/</link>
<guid>3888433</guid>
<pubDate>2026-10-04T23:05:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Deli Çakır Ve Şair</title>
<description>DELİ ÇAKIR VE ŞAİR  Bir tatil kasabasında güzel bir adamla karşılaştım Hiç bir karşılaşmanın tesadüf olmadığını bildiğim için Tanışmak daha doğrusu tanımak istedim Tanıştık sonra bana açılması için konuşmaya başladım. </description>
<link>https://www.antoloji.com/deli-cakir-ve-sair-siiri/</link>
<guid>3878473</guid>
<pubDate>2026-09-09T15:40:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Nöbet 2</title>
<description>NÖBET  Gece, odanın içine usulca yerleşiyor. Başım göğsünde, kulağım kalbinin çalıştığı yerde. Bir yanım gözlerini kapatıyor, </description>
<link>https://www.antoloji.com/nobet-2-3-siiri/</link>
<guid>3876785</guid>
<pubDate>2026-09-04T23:06:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Çocukluğum Ve Ben</title>
<description>Çocukluğum Ve Ben

Bu gün çocukluğumla karşılaştım.
Koşarak gelmedi
Yavaşça yürüdü geldi.
Sanki ürkütmek istemiyordu.
Karşıma geçti.
Uzun uzun yüzüme baktı.
Sonra gülümsedi.
Çok yorulmuşsun dedi.
Başımı eğdim.
Haklıydı.
Affet dedim.
Seni bu kadar beklettiğim için
İhmal ettiğim için.
Elimi tuttu.
Çocukların elleri affetmeyi iyi bilir.
Seni beklemedim dedi.
Zaten hep senin içindeydim.
O an anladım.
İnsan en çok, kendisini kaybettiğini zannettiği günlerde yanılır.
Çocukluk, gidilen bir yer değil
Kalbin unutmayı reddettiği tek vatandı

Çocukluğum sorular sormaya başladı,
Anlat dedi
Gökyüzü hâlâ mavi mi?
İnsanlar hâlâ söz verdiklerinde gözlerinin içine bakıyor mu?
Verdikleri sözü tutuyorlar mı?
Bir serçeyi avucuna alacak kadar yumuşak kaldı mı ellerin?
Yoksa dünya, avuçlarını taşa mı çevirdi?

Söyle bana
Hâlâ yağmur yağınca camın önüne geçiyor musun?
Hâlâ yaşlı bir ağacın gövdesine sırtını yasliyormusun 
sessizce dinleyebiliyor musun rüzgârın şarkısını?
Hâlâ bir çocuğun kahkahası, bütün kötü haberlerden daha güçlü geliyor mu sana?

Bir şey daha soracağım.
Büyümeye değdi mi?
Uğruna vazgeçtiğin oyunlara
Unuttuğun şarkılara
Yarım bıraktığın uçurtmalara
Değdi mi?

Uzun bir sessizlikten sonra gözlerimi yere indirdim
Her şeye değmedi dedim
Öğrendiğim bir şey var.
Neymiş dedi çocuk.
İnsan bazen en uzak yolculuğu, yeniden kendine dönebilmek için yapıyormuş.
Çocuk gülümsedi,
Avucuma küçük bir misket bıraktı.
Al dedi
Bunu cebinde taşı.
Ne işe yarayacak diye sordum,
Ne zaman dünyanın çok büyüdüğünü hissedersen,
Elini cebine at.
Hatırla.
Sen bir zamanlar,
Bir misketle mutlu olabilen çocuktun.
O gün öğrendim
İnsan yaş aldıkça büyümüyor.
İnsan,
İçindeki çocuğu yeniden bulabildiği kadar olgunlaşıyormuş.

Çocukluğumdaki ben, bugünkü beni görünce gülümsedi bu defa
Ne sitem etti, ne de
Neden bu kadar yoruldun diye sordu.
Sessizce elimi tuttu.
Dedi ki,
Sen erken büyüdüğün için, ben çocuk kalabildim.
Bunun için sana teşekkür ederim.
O an, yıllardır taşıdığım bütün yük bir çocuğun avucunda hafifledi.
Anladım ki,
Herkes çocukluğunu yaşayamaz.
Daha çocukken evin büyüğü olur.
Gözyaşlarını saklarlar.
Korkularını ceplerine koyarlar.
Yıllar sonra,
Gülümsemeyi öğrenirler.
İçlerindeki çocuk dönüp onlara şöyle der,
*Ben eksik büyümedim.
Sen beni korudun*

Bu, yalnız bir çocuğun değil çocukluğunu kardeşlerine, annesine, babasına, hayata, çocuklarına bırakan insanların cümlesidir.

Çocukluğum bana teşekkür etti
Bir akşam yine, yılların içinden çocukluğum çıkıp geldi.
Saçlarında rüzgâr vardı. Avuçlarında misket tozu.
Dizlerinde düşe kalka büyümenin izleri.
Karşıma oturdu.
Uzun uzun yüzüme baktı.
Sonra öyle bir cümle söyledi ki, ömrüm sustu.
Sana yeniden teşekkür etmeye geldim.
Şaşırdım.
Niçin diye sordum.
Gülümsedi.
Çünkü sen erken büyüdün.
Ben, senin büyümek zorunda kaldığın yerde çocuk kalabildim.
Sen korkularını içine gömdün.
Ben gökyüzüne uçurtma salabildim.
Sen geceleri sessizce ağladın.
Ben kahkahalar atabildim.
Sen omuzlarına yılları yükledin.
Ben cebime yalnızca misket koyabildim.
Bir sessizlik geçti aramızdan.
O sessizlikte, yıllardır adını koyamadığım bütün yorgunluklar yerini buldu.
Çocuk ayağa kalktı.
Elini kalbime koydu.
Şimdi sıra bende dedi.
Artık biraz seni koruyacağım.
Sen ömrün boyunca çocukluğumu verdin.
Şimdi sana, unuttuğun masumiyeti geri getireceğim.
Giderken arkasına dönüp son kez baktı.
Bir daha kendine haksızlık etme.
Sen yalnız büyümedin.
Beni de büyüttün.
İçindeki çocuğu hiç öldürmedin.
O akşam öğrendim.
İnsan bütün ömrünü, çocukluğundan duyacağı bir teşekkür cümlesi için yaşarmış.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/cocuklugum-ve-ben-4-siiri/</link>
<guid>3859318</guid>
<pubDate>2026-07-25T12:00:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Sen Miydin O?</title>
<description> SEN MİYDİN O?  Daha sen gelmeden önce bir şeyler değişmişti dünyada. Akşam, her zamankinden erken </description>
<link>https://www.antoloji.com/sen-miydin-o-9-siiri/</link>
<guid>3859304</guid>
<pubDate>2026-07-25T11:05:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Sana Bakarken</title>
<description>Sana Bakarken   Yaz akşamıydı. Deniz kıyısında gün batımı çoktan bitmişti. Martılar evlerine dönüyordu. Masada iki çay vardı, bir de gözlerin. </description>
<link>https://www.antoloji.com/sana-bakarken-13-siiri/</link>
<guid>3859303</guid>
<pubDate>2026-07-25T10:57:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Şehr-i Şiir</title>
<description>Şehr-i Şiir  Bir şehir kurdum içimde, Adını Şehr-i Şiir koydum. Orada kelimeler kalp kırmadan konuşur, Hiçbir sessizlik, yalnızlığa dönüşmez. </description>
<link>https://www.antoloji.com/sehr-i-siir-2-siiri/</link>
<guid>3855734</guid>
<pubDate>2026-07-18T12:27:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Şairin Yemini</title>
<description>Şairin Yemini  Güzeli yazacağıma değil Doğru ve güzeli arayacağıma söz veriyorum. Kelimeleri çoğaltacağıma değil Her kelimeye hakkını vereceğime söz veriyorum. </description>
<link>https://www.antoloji.com/sairin-yemini-2-siiri/</link>
<guid>3855695</guid>
<pubDate>2026-07-18T09:35:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Kırmızı</title>
<description>KIRMIZILI KADIN

Kim bilir,
Belki de sen, dünyanın yanlış anladığı en yalnız kadındın.
Sana bakanlar kırmızıyı gördü.
Kimse, o kırmızının altındaki suskunluğu görmedi.
Bir zamanlar birini sevdiğini söylediler. Kalbi bir yöne dönmüşken, kaderini başka yöne çevirdiler.
İnsan bazen sevdiğinden ayrıldığı gün değil, kendi hayatından koparıldığı gün yetim kalır.
Sonra,
Kapılar kapandı.
Sesler yükseldi.
Geceler uzadı.
Bir ev, yuva olmaktan çıktı.
Bir kadın, kendi korkusunun misafiri oldu.
Belki, aynaya her baktığında, yanağındaki morluğu değil, içindeki kadını arıyordun.
Belki bu yüzden kırmızıyı sürdün yüzüne.
Belki o kırmızı, bir ruj değildi.
Belki, kimse görmesin diye acılarını örttüğü ince bir duaydı.
Kim bilir.
İnsan bazen yüzünü değil, hayatını kapatmaya çalışır.
Sonra yıllar geçti.
İnsanlar uzun uzun baktılar.
Kimi güldü.
Kimi alay etti.
Kimi telefonunu çıkarıp kaydetti.
Çok az kişi yanına oturup, Canın çok mu yandı? diye sordu.
Oysa,
Her insanın içinde kimsenin görmediği bir enkaz vardır.
Seninki belki biraz daha görünürdü.
Biz, görünene baktık.
Görünmeyeni ihmal ettik.
Bugün seni düşündüm.
Ve anladım ki,
bir kadının yüzündeki kırmızıya gülmeden önce, o kırmızıyı sürmesine sebep olan hayatı düşünmek gerekiyormuş.
Belki gerçekten o kırmızı sevdiğin renk değildi.
Belki, hayatın sana bıraktığı mor gecelere karşı açılmış son bahardı.
Bunu bilmiyorum.
Kimse de bilmiyor.
Şunu biliyorum
Hiçbir kadın, korkuyu yastık yaparak uyumamalı.
Hiçbir kız çocuğu, yarınından korkmamalı.
Hiçbir insan, sevdiğine kavuşamadığı için, şiddetin kader olduğuna inandırılmamalı.
Bir insanı yargılamadan önce, hikâyesini dinleyelim.
Bir kadının kahkahasına bakmadan önce, gözyaşlarını soralım.
Yüzündeki boyaya değil, kalbindeki yaraya bakalım.
Bazen koyu kırmızı, bir rujun değil, susarak taşınmış bir ömrün rengi olur.
Eğer bir gün sokakta yüzünü kırmızıya boyamış yalnız bir kadın görürseniz,
ona garip garip bakmayın.
Belki o, hayatla kavga etmekten yorulmuş.
Yine de,
Ben hâlâ buradayım.
demekten vazgeçmeyen son cesur kadınlardan biridir.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/kirmizi-291-siiri/</link>
<guid>3855523</guid>
<pubDate>2026-07-17T18:46:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Sultanın Ağıdı</title>
<description>KIRMIZILI KADININ AĞIDI  Sana deli dediler Kimse, hangi acının insanın aklını usul usul kemirdiğini sormadı. Sana güldüler. Oysa sen, gülmeyi çoktan unutmuş bir ömrün artık sadece yüzünü boyuyordun. </description>
<link>https://www.antoloji.com/sultanin-agidi-siiri/</link>
<guid>3855522</guid>
<pubDate>2026-07-17T18:41:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 <item>
<title>Kırmızılı Sultan</title>
<description>KIRMIZILI SULTAN

Bir kadının değil, bir rengin ağıdı
Acının rengi nedir, diye sordum.
Gül sustu.
Dikeni konuştu.
Kan sustu.
Toprak konuştu.
Gün battı
Gökyüzü kızardı
Ay tutuldu
Gece, yüzüne utancı sürdü.
Nevruz ateşi yükseldi.
Küllerin içinden yeniden doğan hayat, kendini yine kırmızıyla anlattı.
Bir gelin odasına girdim.
Zifafın eşiğinde umut kırmızıydı.
Bir anne doğuruyordu.
Canın kapısından geçen hayat, kırmızıydı.
Bir şehit toprağa düştü.
Vatan, kanın rengini ezberledi.
Bir çocuk annesini bekliyordu.
Ayağındaki çoraplar kırmızıydı.
Ve sonra
Bir kadın geçti önümden.
Baştan ayağa kırmızı.
Adı
Sultan'dı.
Ne tuhaf
Adı Sultan'dı.
Ömrü boyunca kendine ait bir saltanatı olmadı.
Tahtı yoktu.
Tacı yoktu.
Sarayı yoktu.
Yalnızca suskunluğu vardı.
On beş yaşında bir öğretmenin gözlerine bıraktı kalbini.
Aşk sandı.
Ömür sandı.
Yuva sandı.
Sonra bir gün
Sevdiği adamın gözleri, kırmızı giyen başka bir kadına takıldı.
İşte o gün
Bir genç kız, sevginin renkle kazanılacağını sandı.
Ömrünü kırmızıya emanet etti.
Elbiseleri kırmızı
Eşarpları kırmızı
Ruju çantaları kırmızı
Dünyası kırmızı.
Belki her sabah aynaya bakıp,
Bugün beni sever mi?
diye sordu.
Mesele kırmızı değildi.
Mesele,
Merhametini kaybetmiş bir yürekti.
Sonra kıskançlık geldi.
Şiddet geldi.
Hakaret geldi.
Korku geldi.
Bir ev, yuva olmaktan çıktı.
Duvarlar duydu.
Kapılar sustu.
Bir kadın, her gün biraz daha kendi sesinden uzaklaştı.
İnsanlar yıllarca onun kırmızısını konuştu.
Düşünüyorum da,
Acaba
Yüzünü neden bu kadar boyuyordu?
Belki
Morluklarını gizliyordu.
Belki
İçindeki çığlığı susturuyordu.
Belki,
Kendini.
Sonra başka bir şey daha düşündüm.
Trafik ışıklarında kırmızı vardı.
Kırmızı
Dur.
demekti.
Belki her sabah kırmızıya bürünerek,
bütün insanlığa
sessizce şunu söylüyordu,
Dur.
Bir kadına el kaldırmadan önce dur.
Bir kalbi kırmadan önce dur.
Bir çocuğun annesini elinden almadan önce dur.
Bir insanı yargılamadan önce dur.
Kim bilir
Belki kırmızı, pankartıydı.
Biz elbiseyi gördük.
Çağrıyı duymadık.
Sonra anladım.
Kırmızı
Sadece bir renk değilmiş.
Bir gülün gülüşüymüş.
Bir dikenin acısıymış.
Bir gün batımının vedasıymış.
Bir ay tutulmasının sessizliğiymiş.
Bir Nevruz ateşinin dirilişiymiş.
Bir gelinin umuduymuş.
Bir annenin sancısıymış.
Bir şehidin emanetiymiş.
Bir sultanın saltanatıymış.
Yıllarca şiddet görmüş bir kadının,
kimsenin okuyamadığı günlüğüymüş.
Bir daha kırmızı giyen bir kadın gördüğünüzde,
elbisesine değil,
Hikâyesine bakın.
kadınlar,
bir ömür aynı rengi giymez.
Bir ömür aynı yarayı giyer.
Bu gün öğrendim ki,
Acının rengi kırmızı değil.
Kırmızı, acının susarken konuştuğu en eski dilidir.

Azra Nimet Öner </description>
<link>https://www.antoloji.com/kirmizili-sultan-siiri/</link>
<guid>3855518</guid>
<pubDate>2026-07-17T18:34:00+03:00</pubDate>
<author>Nimet Öner</author>
</item>
 </channel>
</rss>
