https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Hüseyin Evcil Şiirleri ağaçlar çok mutlu olmalılar öfkeli oduncuların egemenliğinde ağaç olarak kalabilmişler ve kendi gölgelerinde çözmüşler gökyüzü yangınlarını karmaşalarını izlerken itici güçlerin özgürce düşünüp toprağı terletmişler soğuk geceler uzağında ezilmiş onların https://www.antoloji.com/uzun-yol-8-siiri/ 382515 2006-02-11T18:30:00+03:00 Hüseyin Evcil Bugün de batıyor güneş, yeniden doğmak için. Çatılarda bıraktığı; kızıl bir kül. Bakıp kalıyorum ışıkların çekilmesine, soyulmuşa dönüyorum. Dünya denilen zavallı varlık; karanlık kuyunun duygusuz böceği gibi... Anlatmaz hiç, uyarmaz. Neleri taşımış sırtında, parçalayıp yok etmiş sonunda. Ağlayanı, güleni, seveni, sevmeyeni. Bir kaç mevsim için, kimler gelmiş, kimler geçememiş? Bir yudum çay boğazıma dizilen, zehirli ot oluverdi. Anladıklarım acıtıyor. Dilim dilim yüreğim. Düz yollarda çivileniyorum, dumana dönüşüp dağılmadan. Yıkılıp ezilen, ezilip dirilen gençliğim; gerçekten çözebilir mi zamanın nereden çıktığını, nereye aktığını? Soğuk - karanlık karışımı, omuzlarıma saygısızca yapışan. Özürlü saatler, yine yalnızlığımı kamçılayan. Kaçıncı kez ölüyorum buralarda? O ışıklı ellerin hangi bulutun arkasında, hangi yol beni senden ayıran? Yangını durmuyor sensizliğimin. Ne mektup, ne telefon. Ne sert içki, ne de mavi deniz. Kurtaramaz beni, kurtaramaz bilirsin. Ancak senin ellerin. O eller varken güneş çıkmasın isterse. Uykunu da bilirim, korkunu da. İçinden sıyrılıp çarkların üzerine kim oturabilmiş ki? Hiç kimse. Daha, ne hoş, ne çirkin yaratıklar sürünecek bu yollarda, ne güneşler batıracaklar... Belki bensiz ağlayacaksın, yalnız başına. Öykülerin giriş cümlesi gibi, bir varmış bir yokmuş... Artık hiç uyumamalısın, yarınlar keskin geliyor. Azgın ejderhaların ortasında yiyeceksin akşam yemeklerini. Durdurmak için çok geç, umutsuzluğun zehirli dev örümceklerini. Onlar; ufkuna yağmur gibi dökülüp gökleri ağlatacaklar. Bu arada, eski duvarlar, kararmış durgun sular yürürlerse; kork çıkacak fırtınadan, ortalığı süpürür. Sanırım kalemim bitecek, bitsin, parmaklarım yazabilir. Kuşlar uçuyor akşamın saydam sayfasında. Ben yürüyemedim bile, oturdum kaldım. Uzak bekleyişler kentin ucunda. Geleneksel sözcükler giysilerin ceplerinde. Beslenecek saf sevgilerin yiyecekleri çöp tenekelerinde. Dolu bardaklar yarım damla için sabırsız. Elimde değil, ağlıyorum yorgun gözlerimi düşünmeden. Dört yanım kuru toprak, yumuşak kaya, çürük gemi. Arayan, soran yok senden başka. Kulağımda ince bir ses. Bu akşamın en güzel sesi duyduğum. Dönüp bakıyorum. Ağlama ’diyen biri... Çayımı rahat içebilirim. https://www.antoloji.com/kent-kiyisindan-bir-aksam-manzarasi-siiri/ 382512 2006-02-11T18:28:00+03:00 Hüseyin Evcil önce ateşler çekildi dünyamdan sonra gülüşlerin kayboldu ince seslerin çınlamıyor artık kulağımda hiç yaşamak istemediğim bir şeydi sensizlik yaşattın yaşadım https://www.antoloji.com/once-17-siiri/ 382509 2006-02-11T18:26:00+03:00 Hüseyin Evcil Sonunda gelebildim. Ancak burada kavrayabilirim, bir yüreğin sunduğu cennette ışığın nasıl kırıldığını ve sessizliğin nasıl düğümlendiğini... Coşkulu sevinçle ancak buradan bakabilirim uzak yıldızlara. Genç, saf yaşamında doğanın en geniş ölçüde yararlanabileceğim noktası. Gözyaşlarında boğulmaksızın bütün mahkumiyet kararlarını incelemek ve saydam, saygın yazılar göndermek güneşin merkezine. Duyumsanacak çok çizgi var sırada bekleyen. Rahatlacı renklerin tatlı suskunluğunda güven içinde, durup dinlenmeden ileriye doğru bir atılım. Yollar, kapılar, uçurumlar derken; aşkın üst basamaklarında dayanılmaz ölüm denemeleri. Hissederken titremek... Zamanı bile silip yok edebilecek olağanüstü hassas dönem. Gerçeğin gerçekten yansıması. İlahlar öfkeli, simsiyah giysilerinde. Yasaklı bölgede anlamlı diriliş. Özgürlüğe geçiş kaçınılmaz. Yeryüzü kalemin ucunda artık. Yalnızlıksa; hala yörüngede, çırılçıplak ... https://www.antoloji.com/secilmis-yalnizlik-siiri/ 382506 2006-02-11T18:22:00+03:00 Hüseyin Evcil düş, gerçek ve felsefe: üç önemli kapısıydı saydam haritanın. Hava berraklığında, sana doğru bakıyordum. Çok geçmedi, yaklaştın, yumuşacık bir bulut gibi yayıldın üzerime. Ses perdelerinden girdim, ışık perdelerinde durdum. Gölgen bile saf şiirdi, panzehirdi kokuların. Demet demet heyecan, değerlerin suskun dalgalanışında. Ve tanımsız tadı yangın ertesinin. Birbirimizi çözmeye çalışıyorduk derken, güneş sarıda gün kırmızıda kaldı, yolunda yoruldu her şey. Ne anlamı var bugün hangi topraklarda nasıl yürüdüğümüzün? Unutmak mümkün mü ölümsüz melodilerinde aynaların ayaklanma girişimini? Sen; içimden çıkıp gidebilecek kadar özgür ve çatışmalara girebilecek kadar da korkulu. Diliyorum ki; beyaz yük gemilerini izlerken oyalanma onur ödülü limanlarda. Taş dağlarında kapatma gözlerini. Düşünme, uç dökül girdiğin her siyah gecede. Çürüt vahşi tüccarları. Umut; umut olarak saklanmasın samanyolu sömürgelerinde. Ben; senim zaten, başında taşıdığın ince kitap, boyutsuz ve çok sıcak. Göreceksin; ne senin, ne kutsadığın orduların, ne de fırçanın ucundaki dünyaların güçleri yetmeyecek bıraktığım sözcükleri silmeye. Bulundukları yerde incinmesinler. Kıyametin başlangıcı olur çiçeğin yanlışlıkla çarmıha çivilenmesi... bir tarihte... Yanımızda apaçık belgeleri yalnızlığımızın. Parmaklar çıplak, kollar ateş dilimi. Yükseliyorduk, daha derin anlamlar siniyordu ruhlarımıza. Her bakış ayrı bir yaşamdı o kar damlacıklı gecelerde, her öpüş ayrı bir yolculuk ... https://www.antoloji.com/tutkunun-ilk-uyarisi-siiri/ 382503 2006-02-11T18:19:00+03:00 Hüseyin Evcil çatılarda buluşuyorduk ilkel ve iğrenç gösterilerden kaçarcasına bir boyut vardı yaşayabildiğimiz gerçek yollar, gerçek özgürlük ... ışığın belirgin ve kutsal yumuşaklığı https://www.antoloji.com/daha-da-otesi-siiri/ 382499 2006-02-11T18:16:00+03:00 Hüseyin Evcil İzlemeye değer bir yol. Gün ağardı ama çöl henüz gecenin kan dolaşımında. Uçsuz bucaksız düşünceler tarlasından ürün toplamak için doğru zaman. Önde giden ışıklarla buluşmak için doğru zaman. Yarınların yarınını görebilme uğruna adım adım ilerlemek... Tıpkı mağara çağına düşmüş dağcılar gibi. Kalın ve gösterişli örtülerden ayrılma, sıyrılma saati. Yol boyunca, korkunç savaşların gölgesinde aydınlık yer üstü çalışmaları. Her gün, her saat, her dakika şeytanın eli tetikte çünkü. Düşler bölünüp dağılırken bile doğru ve derin nefes alma zorunluluğu. https://www.antoloji.com/soylu-yolcu-siiri/ 382497 2006-02-11T18:11:00+03:00 Hüseyin Evcil tatlı bir yorgunluk dalıp gidiyorum yine güneşin battığı saatlerde her an nefes kesici , bıçak sırtı her şey iki büyük masa hayal ediyorum birinin üzerinde anılar https://www.antoloji.com/bakis-25-siiri/ 382495 2006-02-11T18:09:00+03:00 Hüseyin Evcil gecenin yağmuru sarhoş ve ben bütün melodileri duyarak dinliyorum aklımdan geçenler oldukça açık yürüyemediğim kumsallarda düşlerime demirleyen varlığın ruhuna dokunabilmek https://www.antoloji.com/catisma-5-siiri/ 382494 2006-02-11T18:07:00+03:00 Hüseyin Evcil Pencereler açık. Rüzgar; az gelişmiş bir canlı gibi saldırgan. Görebilirsin sanıyorum tuzaklarda direnen yüreğimi. Düşünmeyi sürdürüyorum. Asıl önemlisi; şimdi her şeyi anlıyorum diyebileceğim bir varış noktasının yokluğu ya da ulaşılmazlığı. Anlayamadığım, rahatsız edici şeyler yine olacak. Bazı sorular yine yanıtsız kalacak. Karanlığın kışkırtmasında, ateş - buz birlikteliği. Sularda iz, bulutlarda yangın. Uyarılmış yolcu listesi, yaratıcı yüzlerle baş başa görüşmeler ve sığınaklarda anma törenleri. Yakın bilinenin uzaklığı. Çatlayan duvarlarda özgür, parlak ışığa övgüler. Çiçekler uzatmıştım sana, öykülerden sürgün, mevsimlerle kavgalı. Damla damla yağmur, parça parça umut. Kuyruklu yıldızın kuyruğunda küçük bir kare, yaşamasını dilediğim. Sevimli bebek hoşça kal. Mutlu kal erdemli güneşler ülkesinde. https://www.antoloji.com/kivilcim-golgesinde-siiri/ 382492 2006-02-11T18:05:00+03:00 Hüseyin Evcil geçen her saniye değerli son güneş patlamalarını çözebilecek miyim acaba ? altlarından ne çok su aktı bu köprülerin ne geceler yaşandı, varlığın merkezinde yokluğun silah sesleriyle mum ışıklarında artan heyecan terk edilen gemiler https://www.antoloji.com/bilinc-yorungesi-siiri/ 382485 2006-02-11T17:49:00+03:00 Hüseyin Evcil Bu göl kıyısına kilitliyim. Kadife yansımalar, gölgesiz kıvrımlar ve hırçın işaret fişeklerinden geriye kalan son dumanlar. Ölümcül rüzgarlarda içtiğim yangın suları. Bakışlarımda geçmeyen bir yorgunluk. Günler, geceler süzülüp gidiyorlar. Pusuda bekleyen sevimsiz ölüm var, bilgileri ve deneyimleri ezip geçecek. Yaşıyorum. Yaşamak güzel. Hissederek üretmekse keyifli kuşkusuz. Parlak, kırışıksız giysileri oluyor gelen her ziyaretçi gecenin. Beni yeryüzüne karşı, başkalarına karşı daha düşünceli ve dikkatli olmaya zorluyor. Ulaşabildiğim uzak noktalarda, üretebildiğim derin çizimlerde aşkın o tartışılmaz egemenliğini daha yoğun algılamaya başlıyorum. Ödediğim bedeller beni durduramıyor. Bu özelliğimi seviyorum. İç içe bulunmaktan sıkıldığım şeyler var ama ne yapabilirim? Çemberin dışındayken içeriye alınıyorum zaman zaman. Dünyamı savunmam, yeteneklerimi korumam koşuluyla katılıyorum renklerin iddialı toplantılarına. Tarihte yaşam öykülerini incelediğim ünlüler var. İnsan onları okudukça göz kamaştırıcı titreşimler alıyor. Napolyon, Lenin, Atatürk, Hz. Muhammed, Fatih Sultan Mehmet, Camus, Nietsche, Dali gibi seçkin isimler. Özel çizgilerle sarmışlar toplumları. Ürettikleriyle kitlelerin psiko terapisinde çok başarılı olmuşlar. Fakat onlar için özenle hazırladığım sorularımı gözlerinin içine bakarak soramıyorum. ’Efendim bu olaydaki tavır ve müdahalenizin gerçek nedenini vicdanınızla birlikte açıklayabilir misiniz ’diyemiyorum. Ölmüşler. Kitapların dışında bir şeyler olmalı, egemenliklerini, özgün felsefelerini yeterince değerlendirebilmek için. Yalnızca bir cümleleri, yalnızca bir anlık çıkışları: çoğu ülkenin geleceğini yönlendirmiş. Halklar acılar çekmişler. Dünyayı yıllar öncesinden yönetmeye başlayan gizli hükümetler (Londra ’daki, Viyana ’daki, Paris ’teki Localar): sanat, basın, din, politika, spor gibi kitlelerin kritik alanlarına girmişler. Acı olan; devlet adamlarını, oyunlarında satranç taşlarına hükmeder gibi etkilemişler, kendi iradelerini taşıtmışlar hedefleri için. Araştırmalarımda tırmalandım, ağladığım oldu. Dışa bağımlılık, sürüp giden geri kalmışlık. Bilgiden, saygıdan, romantizmden yoksun kaba ilişkiler. Bulanık akıntılar. Görüşmek dileğiyle, iyi çalışmalar. Kendine, ruhuna ve inançlarına iyi bak. Dünyandaki, ufkundaki şeylerin susmasına, soğumasına sakın izin verme. Yaşamak, yaşatmak zorundasın sevdiklerini. Görüşmek, paylaşmak üzere hoşça kal. https://www.antoloji.com/perspektif-2-siiri/ 382483 2006-02-11T17:47:00+03:00 Hüseyin Evcil Güneş; çok güzeldi meleklerin arasında. Güzelliğini kaybetmek gibi bir kaygı taşımıyordu. Okşadığında ne kadar da berraklaşıyordu her şey. Anında fark ediliyordu dağların doğru sularda yüzmesi... Kendime geldim, kırmızı fenerlerin buluştuğu noktada. Ormanlar soğuktu, ölülerse unutkan... Yağmurlu içkiler içiliyordu, inanılmaz acıklı kıvrımlarında yaşamın. İlkel deniz üstü silahlar tıkanıyor, düş demetleri uçuşuyordu siyah beyaz kentlerde. Gittikçe daha sık yüz yüze geliyordum akıl dışı yol girintileriyle. Cehennemde ciddi bir toprak çatlamasıydı bu, boş dünyaları eğlenceye çağıran. Bir gün demirli ekmek, bir gün kömürlü ekmek, bir gün kırılmış ekmek... Anlayamıyordum şiddetli çalmayan tehlike çanlarını ve bilinçli toz bulutlarındaki kan izlerini. Büyük ağaçların gölgelerinde sigaralar söndürüp yalnızca gökyüzüne haykırmak, ardından da pencereleri genişletmek yetmiyordu artık, yetmiyordu. Bulup sorgulamak gerekiyordu duvar ustalarını. Nasıl unuturum, yoksul beyaz kelebeklerin çukurlar yumağında süründükleri zamanları? Doyumsuz, vahşi rüzgarlar alçaktan geçerek hızla içimi tutuşturuyorlardı. Gün beklerken, dün çıkıyordu bütün yumurtalardan... Parçalandım, işe yaramadı. Öldüm, işe yaramadı. Yıldızlarım doğdu, kara deliklerden habersiz. İşkencelerde mavi mutluluk bitkileri... Koşarken uçmak, yaşarken sevmek... Loş ışıklarda çocukluğumla kucaklaştım, sabahlar sıkıştırılıp soyulmadan. İzin verdim kaçmasına. Kalın giysi gibi taşıyamazdı kirli havaları. Taşıyamaz, başı dönerdi. Sergi açılışlarında anımsayacaktım saflığını. Tanrı’nın günlüğüne kısa yorumlarımı yazacaktım korku duymadan. Tablolar başıma saplansa da, ağlamayacaktım. https://www.antoloji.com/yanik-kokusu-3-siiri/ 382481 2006-02-11T17:43:00+03:00 Hüseyin Evcil Kadın; mükemmel fiziğiyle, mükemmel ölçüleriyle, galerideki bir sanat eseri gibi durmakta... Aklıyla, ruhuyla; uzaktaki sevgilisine kilitli. Ayrı mekanlarda nefes almanın durgunluğu, oturuşundan kolayca anlaşılıyor. Belki de dün gece telefonda, yine istemeyerek tartıştılar. Tartışma, uzadıkça uzadı. Aslında hiç gereği yoktu yaşanan sıkıntıları abartmanın ama yolunda gitmeyen şeyleri konuşmamak, rol yapmak olurdu. Zaten toplum adı altında bir grup canavar onlara mutlaka ulaşıyor ve öfkeyle, vahşice saldırıyordu. Yıldızlara sığınmak isteyen genç gece bulutlarının bile işkencelerde törpülendiklerini hissetmekten yorgundu ikisi de. Geçmeyen tuhaf bir yorgunluk... Oysa yaşamak, mutlu olmak, herkesten önce onların hakkı sayılabilirdi. Savaşa katılsalar; ölümsüz aşkları, çok şeyi susturabilir, çok şeyi de kökten değiştirebilirdi. Son günlerde ağlamıyor, sadece bekliyordu göğü kucaklayan onur anıtı gibi... Beklemek zordu, ama zoru başarabilirdi. Çünkü, içinin doğal mimarisi, doğal estetiği, dış çizgileri kadar olağanüstü güzeldi. Işıl ışıldı ... Yetenekliydi. Yazıyordu ayrıca. Her yazdığı eserde; yaşama dair, ölüme dair ağır renkler bulunurdu. Titrerdi, uçardı, sevgilisinde sevgisini çoğaltırken. Aynı yörüngede demirlemişlerdi. Bu bütünlük; psikolojik, metafizik açılardan yorumlanamayacak kadar çok boyutluydu. Hafif yorgundu yüreği. Zaman zaman salonda geçmişiyle baş başa kalmayı tercih ediyordu, altın çağındaki fırtınaları sorgulamaksızın. Dünyasını, bedenini daha güçlü sevmesi gerektiğine inanarak, içindeki boşluğu böylece yenebiliyor, yaşamının günden güne anlam kazandığından emin olabiliyordu. Beğenildiğini, sevildiğini, seçildiğini biliyordu. Genel yapısında bazı belirgin özellikler vardı; Zengin mimik - içten gelen ateş - gizlenmiş sinirlilik - hissettiği her şeyi gövdesiyle dile getirebilme - pozitif enerji - özgün dalış ... https://www.antoloji.com/kirmizi-gunes-2-siiri/ 382478 2006-02-11T17:41:00+03:00 Hüseyin Evcil Gün zayıftı, yeterince gülümsemedi, omuzlarında gitti yabancı temizlikçilerin... Griler öne çıktılar, susmadık, öyküler bıraktık yaşayanların arasında. Hafızaları kaplayan keskinlik... Onların ülkesinde yalnızca birer yudum almıştık sonbahardan, diğer armağanlara hiç dokunmadan. Ne çok sarılmıştık birbirimize. Ne çok sevmiştik... Tarih küçülmek zorundaydı. Doğu ve batı oluyorduk ışık hızıyla çoğalırken. Resimlerinin altında yoksul ateş bekçisiyim bugün. Nerelere uzanabilirim okumaklarla, düşünmeklerle geçmeyen zamanlarda? Nasıl konuşabilirim duvarların ötesinden? Unutuyorum, her şeyi unutuyorum senin varlığından başka... Uyan artık sular çekilmeden, uyan ne olur. Gömülsün şeytanların çöplüğü, kapansın acılı bekleyişler. İşkence adasında hazırlık, kumsalda uzayan cehennem zincirleri ve içimde açılan güneşin göz rengi sayfalar... Son gemiye bir adım kaldı, kendimi ele geçirmek için. Haykırsam en yükseklerinde yeryüzünün, rüzgarın çiçekleriyle buluşsam ve infazını mırıldansam acılarımın. Ne değişebilir ki? Tanrılar bile mutsuz, kaygılı. Her yolun başında kıyamet sancıları ve her saniye fırlayan felsefe tohumları. Gel sen sığınakta şiirler oku, gel sen gök mezarlığında yüreğini soğut. https://www.antoloji.com/geceye-itiraf-siiri/ 382473 2006-02-11T17:39:00+03:00 Hüseyin Evcil Sen, bambaşkasın sevgilim. Yeni dönem, yeni sayfa değilsin. Sanma hiç doğduğunu ya da aktığını. İçimdesin hep, sonsuzca yükselmeye yazgılı bir tanrı gibi. Sevecenliğin güneşlere korku. Ölçüsüz yorgunluğumla koşuyorum sana. Yollar uzayacak, sevmek yetmeyecek biliyorum. Biliyorum her şeyi. Uyku beyazı geceler, yazamadığım yer altı şiirleri ve aşk gezegeninde solo. Gözlerin; üzerimde eriyen karlar gibi, sancılı, suskun. Zaman fenerleri kadar da zenginsin. Ne olur kolların açık kalsın. Bu denizde dağılsın saçların. Seni sana sunuyorum, kabul et. Soluk soluğa kovalamaca ve dağılan toz bulutları. Yaşadık, yaşayacağız. Bağırarak, çoğalarak. https://www.antoloji.com/heyecan-denizi-siiri/ 382471 2006-02-11T17:36:00+03:00 Hüseyin Evcil Ne dayanılmaz işkencelerdi yolların sonundaki kapıları kırmak bütün mekanların ötesinde başarmak zamanları ustaca eklemeyi sevdik öldük doyumsuz sahneler oluşturduk ziyaretçilere armağan https://www.antoloji.com/bin-yillik-ask-siiri/ 382469 2006-02-11T17:34:00+03:00 Hüseyin Evcil sevgilim bu ne büyük ayrıcalık buluşma noktasında yumuşak dokunuş ve kutsal taleplerde hızlı açılım görev bilinciyle gerçek dünyalara taşımak zorundayız kendi kendimizi ateşlerinde büyüdüm senin kucağında öğrendim duyguların inanılmaz boyutlarını insan üstü çaba https://www.antoloji.com/denge-limani-siiri/ 382466 2006-02-11T17:31:00+03:00 Hüseyin Evcil Kutsal savaşın iki büyük yıldızı gibiydi yüreklerimiz, diriliş tarihini ısrarla vurgularcasına. Arınmış yörüngede anıtsal çizgiler ve sahnede kazanılan ölümsüzlük... Sığınağımızda bitkilerini okşamıştık mahşer gününün. Bütün düş gazetelerini de okumuştuk. Tutkularının dansında tapınaklardan gülümseyip şiirler yazmamı beklerdin. Yazamazdım. Dokunamazdım gölgelerine. Ağırlığına dayanamazdım. Kolay mı, hangi kalem, hangi dize yansıtabilirdi, hangi mevsim çözmeyi başarabilirdi ruhundaki sıcaklığı? Bembeyaz, parlak pencerelerin vardı.Yeryüzü meleği değildin sen. İçimde susmayan fırtına, gecelerimde son çağ felsefesi, dudaklarımda gizlenen gökkuşağı. İşte varlığının üç maddelik tanımı... Seni seviyorum; bugün, yarın, bin yıl sonra ve her şeyin sonundan sonra. Geçmişte tohum, gelecekte aydınlık. Şu an sadece hafif bir müzik ve alevlerin ortasında şarap yağmuru. https://www.antoloji.com/biz-yuceligi-siiri/ 382463 2006-02-11T17:29:00+03:00 Hüseyin Evcil dalga dalga gülümsemelerin öyle derin kök salmış ki gecelerime seçeneğim yok, olmayacak gözlerinle buluşuyorum güneşe kayan bir yıldız gibi dönem duygusal, açık sularda öpüşüyoruz her yerde sabah çizimleri, her şeyde pembemsi orman gücü gerçekten mutluyum https://www.antoloji.com/agirlik-altinda-siiri/ 382462 2006-02-11T17:26:00+03:00 Hüseyin Evcil