https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Hiç Şiirleri Muhabbetin bağrına ekilen bir tohum, gövdesi gönüllere kök salan. Dallarıyla varlıktan Ehad’a yükselen o yüce Tûbâ ağacının gölgesinde bir “Hu” çektim. Baktım ki altında bir nûr; gözlerini dikmiş, yapraklarıyla yıldızları okşayan Tûbâ’ya dalmış. Lahzaya meydan okurcasına kendi varlığına şahit, mahiyetindeki derinliğe âşık. Ruhunda, binlerce esfeli eşrefe dönüştürecek hakikat güneşi mevrûd. Gözlerinde nihayetsiz nefeslerin son durağı “Hu”. Gönlünde şevk-i Habîb, sükûtunda onun adımları, sesinde Hakk’ın tecellisi. Hem vuslatında hem hicranında aşka mühürlenmiş olan. Dem-i firâkın serin pençesinde gördüm ki: iki Tûbâ birbirine âşık seyre dalmışlar. Biri vuslatı bekler, diğeri hicranla yanar. Ve her ikisi de gönüllere felah olur. https://www.antoloji.com/tuba-nin-golgesinde-siiri/ 3905395 2026-11-13T00:34:00+03:00 Hiç Kapı çalıyor. Her bir vuruş, yüreğimi söküyor. Beni, meçhul rüzgârlar önüne serilmiş bir mevtâ kılıyor. Yüreğimde bir ses. Bir ay doğuyor. Gözlerimde bir hasret sedâsı. Amansız bir feryat ki, hadleri çiğneyen Hızır’ın apansız târikinde, refikinin o hudutsuz recâsına secde ediyor. Minnet mi edecekmişim o zâlime? Sekrime hâkim olmuş, dehr-i devrâna mahkûm olana. Sükûtu kınından çektiğim gün, gaflete olan bilenmişliğim mevcudiyette “Kün” emrinin kudretine şahit kılacaktır. Eyvallah. https://www.antoloji.com/reca-9-siiri/ 3905396 2026-11-13T00:34:00+03:00 Hiç Bir ses, bir an, belki de sessiz bir çığlık. Ayırt edemiyorum. Sis çökmüş karanlığıma, nefeslerim boynumdaki urgan. Sadrımda anaların feryadı, gözlerimde ki zulmün ateşinde; ağlayan papatyaların, ve filizlenemeyen nice zeytinlerin korkusu. Ey ölüm, vaktin secdesinde, bir damla korkumu mazur gör. Her bir zerrem kurban, mumun ateşe aşkı misali. Gölgeme sarılmışım, bakın nasıl feryat ediyor suskunluğum. Lâ-mekan içinde, lahzaya prangalı mahkum misali. Masumiyetin bedeli: filizlenemeyen nice kurban. https://www.antoloji.com/kurban-260-siiri/ 3905394 2026-11-13T00:32:00+03:00 Hiç Her damlamda, ruhumda sızlayan o mahzun sazımın tellerinden dökülen mahur bestenin aşığıyım. Çakan her şimşek, Aşkımı yeniden kendinde nihan eyliyor. Her bir damlanın ruhuna şahit olan, semadan arza sızan giz gibi. Her sûzandan sonra gönlüme düşen o korku, neşet eylediğim varlığımın kokusunu benliğimde duyduğum o an... İşte o zaman diyorum ki: Her damla, hiçlikte varlığımı inşa ettiğim benliğimin yegâne şahitleri. Bir gün, yalnızca bir anı olarak kalacağım bu dünyada olur da gönüllerimiz bir olmak isterse, yağmurlu bir hava da, derin bir nefes alın. Karanlığı yırtan beyaz gelinliğin çınlasın zilleri. Ve olur da bir gün mezarıma gelirseniz... Çoktan kendi gözyaşlarınız ile beni ıslattığınızı unutmayın. İşte o zaman, yeniden buluşacağız. Vesselam. https://www.antoloji.com/yagmur-1857-siiri/ 3905392 2026-11-13T00:31:00+03:00 Hiç Sessizlik içinde, nedamete hâmile olan kibrimle Bir söz ne kadar derine işler, diye sordum. Baktım ki benliğimi delip geçmiş; Ve sonsuzluğun içinde, bir o yana bir bu yana koştururken Benliğim, küçücük bir çocuk gibi feryat ettiğini... Ebediyete gömdüğümü, yalnızca sükût bildi. Güvendiğim her ruh, Benden pare pare koparılmış gönlümü çalan hırsızın kederine mahkûm eyliyor. Yalnız bir yıldız şimdi, gökyüzünde... Sonsuzun tam ortasında. Soysuz ama gururlu bir kadere şikâyeti var. Acıtıyor göz bebeğime saplanan hüzün oku; Kendi yayından çıkmış, Yalnız kat ettiği vefasız mesafeye âşık... Nefeslerim, “canım” dediğime armağanken O, ölümüne ferman okuttu bana. Sevmek mi suçtu her şeye rağmen? Belki de bir özür, Sessizliğimi yırtacak, Çaresizliğimi pay edecek Ve gaddar zamanın mahzun sofrasında Gönlümün acısına bir nebze merhem olacak. Masumiyetimle inşa ettiğim o dünyayı Ellerimle “Sûzan”a terk ettirmek... Masum hiçbir ruh, Kendi varlığının o merhamet sahibini Mana arzının sarsılışına kurban etmemeli. https://www.antoloji.com/hicrani-rahim-siiri/ 3905393 2026-11-13T00:31:00+03:00 Hiç Ey sözlerdeki sır / Ey mahzun gönüllerin huzuru Ey gözü yaşlı âşıkların sessiz feryadı Ey gariplerin penâhı / Ey mazlumların nihânı Ey kaybolmuşların pusulası / Ey ruhlarında benliğin gafletini taşıyanların hâkimi Söz sende başlar, sende meftun olur, senden ârî olur. Seninle olur, senden olur, (lâ mevcûde illâ hû) Lâ ile başlayan hikâye; gönüllerde huzur bulur. Aşk ile ekilen o tohum; kendi mezarında Fâtiha okutur. Yola revan olan kişi; bir de bakar ki attığı her adım yine kendinedir. Hâlimi bilmezsin, ey gönlüm! Kandırma kendini; aşkın bağrına kor olup düşmedikten sonra kul olsan ne fayda? Çoktan kül olmuşsun, haberin yok. Aşkın nârı ile terbiye olup da kül olmayan, Rab zannettiğine kul olur da kendin bildim zanneder. Vesselâm. https://www.antoloji.com/la-41-siiri/ 3905391 2026-11-13T00:30:00+03:00 Hiç Sevgimin değdiği her yerde Kanla akan yaşlarımın hiçliği Bir var oluşa tutunur... Var olmak için çabalarken Benden değil, bizden vazgeçmiş bir ruh... Gözlerinde yanan o alevde Her sözünde boynuma dolanan ipte Aldığın her nefeste Sessizce iliklerime işleyen bir illet gibi — İçten, sessiz acılar içinde Ölümü dahi çok gören gaflete müptelayım. Hikâyemin her kelimesinde Âşık ruhumun pamuk ipliğine bağlı oluşu Benliğimi yakarken, Ruhumun sessiz, çıplak ağıtları Göğe karışıyor. Belki... Sevmeyi beceremedim. Ama aşkın gerçeği karşısında Nasıl da çaresiz kalınır — İliklerime kadar öğrendim. Ey, aşk ile kendini kandıran! Aşk varsın, âlemde Bir de senin feryadın yankılansın... Ben aşkı tattım. https://www.antoloji.com/vesselam-138-siiri/ 3905390 2026-11-13T00:27:00+03:00 Hiç Ey mahbûb! Gözlerinde yanan bu alevdir ki, deryâ-yı kalbimi boğar. Her solukta, ıssızca tenime işleyen bir feryâd olur âhım. Uykularım, senin muhabbetinin sükûtunda nihân olur. Ey âşıklar! Ey yârân! Bilin ki aşkın nârında kul olmak, ne bilinir ne anlatılır; ancak nâr ile yaşanır. Rûhum ki, âlemde esfelden nâlânâ uzanan seyr ü seferindedir. Yolda olanlara selâm olsun... Zîrâ aşk, yol üzere olanı tanır. https://www.antoloji.com/nar-i-askin-nihani-siiri/ 3905388 2026-11-13T00:26:00+03:00 Hiç Ey yârenler, âşıklar, pirler, şeyhler, şahlar... Aşk denen sırrın illetine erenler! Kim oldur ki, mânâyı zât-ı acziyetiyle, âlemi kaplayanlar? Dualarında, O’nu O’ndan istemeye istihyâ edenler... Zikirlerinde, aşkın feryâdını gönlüne gömenler... Zerreden küreye, O’nunla kendinden geçenler... Her nefeste, temaşa eden gönle nazar edenler... Aşkın dudağında, gül zarı; nazârında, neşet eyleyen muhabbet bağı... Kıl himmet: mahbuba, mâşuk; nâ ile serpildi hiçliğe âlemde. âleme, o eşref tohum ekilen nârı! Sır da Sen, söz de... Hak da Sen, mizan da... Aşk da Sen... Âşık da! Söz biter; sır, sükûta müptelâ olur da... Aşk bitende, varlık hiçliğe dâim olur. Vesselâm. 🕯️🌹🥀 https://www.antoloji.com/askin-dili-46-siiri/ 3905389 2026-11-13T00:26:00+03:00 Hiç Bir uğultu... Simsiyah tohumlar gibi, Nasıl da mahzun bakışlar arasında Yeşermeye çalışan o son yeşil umut... Sahi, yeşil neydi? Bilinmeyene umut olur mu hiç? Gece, gündüze kavuşmak için Her gün Sahra’da esen o rüzgârı, Sema’nın en güzel incisini Ve kandilleri sönmüş ruhların Acı gözyaşlarını şahit etmedi mi? Biliyorum sevgilim... Sevgim haddini aşıyor, Benliğimi çiğniyor. Belki de çöllerde Aşksızların vahası olmak bu... İşte bunu bilemiyorum. https://www.antoloji.com/ugultu-54-siiri/ 3905385 2026-11-13T00:24:00+03:00 Hiç Her şey ki bir hayalin, ölümün ıssız koridorlarından, vicdanımdan sakladığım, gönlüme gömdüğüm her bir ayrılık vaktinde... Umutlarımı hayale daldığım aşkımın mezar taşını bu omuzlar nasıl yüklendi, asla bilemezsin. Ufacık bir kıvılcım gibi başlayan o sancı, nasıl da nevamı, aklımı, bilinmez, meçhul rüzgârların önünde savrulan bir yaprak misali bedbaht ettiği... Vuslat vadisinde kalakaldım. Küçük bir çocuğun umutları gibi, çıkarsız ve hudutsuz olandı bu sevdanın, âlem-i arzda yeri yokmuş. Bir fani doğdu bu âleme, aşkın bağrına... "Na" demeye ulaşamadan — bulduğunu bilen, bildiğini saklayan, gafleti kendine merhamet diye örten... Sevgilinin o güzel gözlerini kendine lâ mekân kılmaya çalışan... Var mı senden daha mükriya olan? https://www.antoloji.com/mukriya-siiri/ 3905387 2026-11-13T00:24:00+03:00 Hiç Nokta gibiydi o; geldiğinde cümlem son bulacak, bittiği yerde beni tam eyleyecek idi. Öyle de oldu, nitekim. Öyle bir yerde noktalandı ki... O geldi ve beni de bir daha yeni bir cümle var etmeye tövbe ettirdi. İnsan kendine tövbe eder mi? Tövbeyi bozsa, nokta cümleyi bitirmekten vazgeçecek mi? İnsana en büyük gurbet, kendinden yine kendine âri olduğu o derin çöl değil midir? Her bir kum tanesinde paramparça olan benliğin de gurbeti yaşamıyor mu? Kaç bakalım insanoğlu; nereye kadar kaçabileceksin? Hiç... insan kendinden, yine kendine kaçar mı, Vesselam... https://www.antoloji.com/suskunluk-138-siiri/ 3905384 2026-11-13T00:23:00+03:00 Hiç O tohum ki ne toprakta çürür, ne sesle biter — Hû ile doğar.” Madem gül olmaya niyetlendik Varlık bahçesine bir tohum olduk — ekildik Nefs toprağında çürüyüp Sabırla bekledik Sonra Hakikat güneşinden Rahmet damlalarından nasiplendik Yavaşça neşv ü nemâ eyledik Kök saldık derinlere Dallandık göklere Binbir zahmetle Binbir imtihanla Arş-ı Âlem’e doğru Bir Hûû eyledik Her nefeste Yokluktan varlığa Varlıktan birliğe yürüdük Ve şimdi O Hû’nun yankısını işitenlere Selâm olsun... https://www.antoloji.com/hu-74-siiri/ 3905383 2026-11-13T00:22:00+03:00 Hiç Allah’ım, bu boşluk zehirli bir hançer gibi saplanıyor yüreğime. Her saplayışında bir değer daha yırtılıyor içimde, bir anlam daha paramparça. Neden bu kadar canımı acıtıyor, neden bu kadar keskin bu sükût? Oysa ölüm, her boşluğu dolduracak kadar güçlü değil mi? Yokluğu varlığa dönüştüren o tek şey değil mi? Bu korku da ne, ölümle dahi silinmeyen bu yankı... Varlığımın her lahzasında gaflet perdesini yırtmaya çalışan ben şimdi — bir üfleyişte savrulacak gibi... Bir okyanusa karışan kırık, suskun kum taneleriyim. Kayboluyorum, sonsuzluğun içinde... Ve bu kaybedişin acziyeti, iliklerime kadar işliyor, ta derinime, ta hiçliğime. https://www.antoloji.com/niyaz-107-siiri/ 3905382 2026-11-13T00:21:00+03:00 Hiç Lahza’da, bir an... Yaşamak için çabaladığımı zannederken Bir de baktım ki, Yokluk kapısını aşındırıyorum. Âlemimde bir fırtına koptu, Arşa ulaştı feryadı; Hakikat güneşime perde oldu. Karanlık benliğimi kaplarken Haykırışlarımı samimiyet sandılar, Dostluk zannettiler. Bir âlem ki, içinde sağlam tek şey: Acılarıma dayanamayan arzın Sessiz, çıplak çığlıkları... Ve o arzda açılan her çatlaktan Sızan zatımın, Semaya dahi ulaşacak kadar Bol olan gözyaşları... Sevmek bu kadar acıtır mıydı, bilmiyorum. Ama aşk — Zannımca hiçbir zaman Umduğum kadar nefes olmayacak Acı çeken ruhuma. Vefa imiş ya şu asırda... Uçsuz bucaksız, yozlaşmış Varlık toprağında tutunmaya çalışan Bir nergis... İşte, Benim nergisimi Hakikat güneşime perde olanlar öldürdü. Bilmem, Nergisimin o aşk kokan kokusu Kendisine hakikati haram eyleyenlerin Dar ağacı olur mu? Belki bir kez olsun, Hayatlarında bir nergisleri de Kendilerinin olur. Vesselâm. https://www.antoloji.com/nergisin-yasini-tutan-gonul-siiri/ 3905381 2026-11-13T00:18:00+03:00 Hiç Sevmek, sevdiğini hissetmek mi, yoksa sevdiğinin sevgisinde yok olmak mı? Yanan bu alevde ne? Çölün ortasında akan bu ırmak nereye gidiyor? Enginliğin sınırı var mı, yoksa çaresizlik içinde ulaşılmaz hedefler mi koyduk kendimize? Nerede kuşlar? Uçtuklarında özgürlüğe kavuşacaklarını sanıyorlardı. Lakin sema onlara haykırdı: “Kanatlarınız özgürlüğün değil, semanın... Yani, en sevdiğiniz mahbubunuzun zincirlerle örülmüş kapısını çalmanız için var!” Ama gaflet... İşte o gaflet, bunu onlara göstermedi. Kuşlar saatlerce uçtular; hem de ne uçma! Ciğerleri dolmuştu, lakin doyamıyorlardı. Sema’ya olan aşklarını en güzel biçimde haykırmak için daha da yükseldiler. Lakin bu, düşüşlerin en şereflisi olacaktı. Kuşlar son bir gayretle uçtular... Uçtular... Ve uçtular... https://www.antoloji.com/ey-mahbub-2-siiri/ 3905379 2026-11-13T00:16:00+03:00 Hiç Sessiz bir gecede, yıldızların asırlara şahit anılarını dinlemek gibi... Yalnızca dinlemek... Ne geçen yılların hüznü olmak, ne de ayrılığın vuslatı yırtan ölümü... Tüm bu hikâyeler arasında kendime edinebildiğim tek şey; dinlemek... Görmek bile değil. Ben yalnızca ağaçların, arzı sarsan sessiz kudretiyim. Ben yalnızca yağmurun, ülkeleri, şehirleri ve insanları bir anda yok eylediği sûzânı değil, bir papatyaya şefkat misali yapraklarını okşayan merhametiyim de. Kırlarda koşturan atların cesareti, çayırlarda ürkekçe süzülen ceylanların yüreğiyim. Ben, kendimden âleme akan hakikat şelalesinin ta kendisiyim... Ne kendimim, ne de hakikatin ta kendisi... Ben yalnızca, tüm bu güzelliklerin güzelliğinin ardındaki aşkım... Vesselam... https://www.antoloji.com/sessiz-bir-gece-6-siiri/ 3905377 2026-11-13T00:11:00+03:00 Hiç Kâinata ışık olan ben, Senin yüreğindeki dipsiz karanlığın en dibine hapsoldum. Gel, müştakın hâlini bir de maşuğun dilinden dinle. Yanan yüreğine bir teselli olsun diye... Kaçtığın onca şeyi, tekrar ve tekrar, kendi sesini dahi bastıracak, O zalimin elini bir de o elde can çekişen gönülden dinle. Hakmış, gönülmüş, dahası... Önemli mi sanki? Senin alevler saçan, ruhları yakıp yok eyleyen sevgin karşısında... Senin de kaderin, kendi ellerinle yaktığın, kül eylediğin ruhlardan ab-ı hayatı bekliyor oluşun. Ne acı... Ne çaresizlik... Yok eylediğin yerde varlığı aramak, kendi varlığını yok ettiğin onca ruha muhtaç ve borçlu olmak. https://www.antoloji.com/hapsedilmis-siiri/ 3905376 2026-11-13T00:10:00+03:00 Hiç yalnız aramakla dolacak bir boşluk, Hakikate derin bir özlem, kalbimde ince bir dokunuş Bu özlemin gidip gitmeyeceğini bilmenin endişesi, Bir yanda sinir, bir yanda hayatla süren vesvese. Her savaşta kaybeden tek kişi benim, Geriye kalan her şey zaferle övünür benim. Kaybettiğim için bedel ödeyen yine ben, Hayatın terazisinde yalnız bir diken. Hakikate ulaşma arzusu, kalbimin en derin köşesinde Bir umut ışığı gibi yanar, söner, bilinmez içinde. Bu mücadelede kaybetmek de erdemdir belki, Çünkü her kaybediş yeni bir başlangıcın habercisi... https://www.antoloji.com/bosluk-527-siiri/ 3905375 2026-11-13T00:09:00+03:00 Hiç Hep aşka yazdı kalemim, Aşkta kaldı yüreğim. Aşkın karanlığı çöktü yine, Sükûta vardı yüreğim. Olduğum hâli arz ettim âleme, Gayrı ne kaldı ki söylemeye? Gizlerden sızdı, düştü dillere, Sükûtu hâl kıldım vebalı bedenime. Gören gözüm, duyan kulağım, Gel yârim, hâlinle yanayım. Âlem sende nihân olsa da Varsın gül, bahçendeki diken olayım. Sorarlar bana, nedir hâlim? Dilimdeki isyandır şahidim. Feryada düşmüş bu âcizi, Öldüremedi kelâmım. Bir sırrım vardı bu âlemde, Esrârı hâkimdi hâl mahkemesinde. Gözyaşlarım şahit olsa da Kalemim kırılırdı yine de. Kaçmak için attım adım, Peşimden yetişti ecelim. Yaşarken toprağa gömdüm, Asırları şehit kılan sırr-ı nihânım. https://www.antoloji.com/sirr-i-nihan-siiri/ 3905373 2026-11-13T00:05:00+03:00 Hiç