https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Diyap Mansuroğlu Şiirleri Seviyorum yaşamayı. Masaya bıraktığım gözlüğü, Bastığım tuşları, Yerinden hareket edemeyen yırtık bir fotoğrafı. Giydiğim eski yırtık üstümü de, Pahalı cafcaflı kardeşlerini de, https://www.antoloji.com/sevdim-499-siiri/ 3266242 2021-07-02T23:59:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Göğüsümün solunda bir kanca, Dolaşır ucu sokak sokak uzaklarda. Hiçbir ip tek uçlu değil, Hiçbir tebessüm ölümlü, Hiçbir bakış zamanda kaybolur değil. https://www.antoloji.com/bir-insan-33-siiri/ 3220607 2021-02-10T15:59:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Bir kadeh asaleti gibi duruşundan olsa gerek, Gurur ve kininin asil göstermesi güleryüzünce. Beyazlığına isyandır bir kadeh rakının, Esmer teninin buluşması uzak ve kaçak gecelerde. Ne yazmış yaradan da ne günahlar işledik, Her biri bir ötekinden, https://www.antoloji.com/kadehsen-siiri/ 3218109 2021-02-03T23:37:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Neye yarar sürreal hayat dediğin, Kalbini baharına açamadıktan sonra? Can çekişir de ölmez yürek dediğin, Göstermeyen zalimdir, kendine evvela. Nutkunu tutmanın ne faydası var, https://www.antoloji.com/zoraki-oldurmelerin-hikayesi-siiri/ 3215750 2021-01-28T16:56:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Görmedim ömrümde böyle bir ruh hırsızlığı. Ey gurur, ey kibir, ey kendine yaşamak! Siz nasıl birer kalp hainisiniz ki, Nasıl görmezsiniz haksızlığı?! Durur mu yerinde kalbi, hep kaçar. https://www.antoloji.com/tastan-mezar-siiri/ 3212701 2021-01-20T07:07:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Ömrün ceremesi çıkar düşlerimden. Ne de sevilmemişlik akıyor beyhude. Buza sarılmayı sevene cennet kutuplar, Ateşe sarılmayı sevene, Eriyip güneşe katılmak kutsal. Ne de güzel akıyor zaman, https://www.antoloji.com/medeniyet-ceremesi-siiri/ 3186763 2020-11-13T17:17:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Yüzümde buruk gülüş, Her savunmaya, Her güç imanına, Her anlamayışına. Geçmişin gölgesi, Kanadımı kırdı. https://www.antoloji.com/allah-in-sevdigi-kulu-siiri/ 3178138 2020-10-15T19:52:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Söndüremez kimse ateşi, Ya ısıtır ya yakar. Yanmış kıymet neye yarar, Bir cüzdan köşesinde? Dökülürken kıymet zaman mazgalında, İhaneti insanın kendine, https://www.antoloji.com/sessizlik-377-siiri/ 3137836 2020-06-08T16:52:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Çatma kalbini, Delirsem de ben halimden, Bir sakin durgun şefkatli elin, Alır beni tüm o halimden. Çatma gözlerini, Bakarken sen, https://www.antoloji.com/inanc-73-siiri/ 3118397 2020-04-25T03:49:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Sevgini gördüm. Gerçekliğim içinde yarının gözyaşlarını bugünden ağlarken, Yalanların yalanlarıma sımsıkı sarılı artık. Kolları kirli, Saplanabildiğimiz kadar, Batabildiğimiz kadar kirlendiğimiz şu dünyada, https://www.antoloji.com/yarin-166-siiri/ 3095298 2020-03-01T05:02:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Bahşedenin güzelliklerini yayarken dünyaya, Bahşedilenden ten çekerek, Yürek dikerek patikalar diredim her yana. Kara kalem çalışmaları yapıyordu yürek, Elinde nasırlar ve siyah bir çantayla. https://www.antoloji.com/yurek-yolcusu-2-siiri/ 3078089 2020-01-12T02:13:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Ne yapacağım ben, ah gece! Karanlıksın ne de rahat öyle. Çökmüşsün üzerime. Alsana beni içine. Sen hiç kirlenmiş bir adam gördün mü? https://www.antoloji.com/recm-i-zifir-siiri/ 3058297 2019-11-18T21:52:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Duraksız yaşamaktan değil, yaşamın hızının dünyamın hızından hızlı olmasından döndü başım, bundandır şarampole yuvarlanmam. Dünyevi tüm ihtirasların gölgesinde kalmak korkum. Arınmayı dilerken daha kötü kirlenmek çaresizliğini yaşamaktansa kaderime bir mercekle güneş tutmak daha iyi olacak diye düşünürken, bulutların çökmesiyle ölmeden değersizlik ateşinde yanarak yaşamak zorunluluğu endişem. Yakmaksa, iyi bilir sigara. Affet, çok içtim yine. Hiçbir sakinliğim durdurmuyor zamanı. Kara değil gece, sadece ışıksız. Işık ise uzaklardaydı, çok yalnız. Doğacak mı bu gece de güneş bilemem; korkum, güneş yüzüme vururken içimin karanlıkta kalması. Tüm dünyevi tabiatlardan ayrılmaya karar vermişken artık ömrümün baharında, baharın yüzüme tokat atması. Bir minder bir yastığa uzanmak bile bana yetecekken sıcak sancılarıyla tüm organizmaların değerlerinden ayrılıp ben olamamak endişem, içimdeki bulağan sancının yakımtrak tıslaması. Çıngırağını kopardığım gecenin sessizliği de onun korkusundan. Lanet olmasın! Onu dahi israf etmeye niyetim yok yaşarken. Tüm köleliklere gerim gerim salmışım kendimi. Tüm özgürlüklere eriştim böylece. Bulduğumu başıma taç, beklemediğimi gönlüme miğfer eğleyerek geçiyorum içinden. Bir senden, bir sene doğru… Anlaşılması imkansız bir denklem halinde. Korku yetmiyor. Şarkılar yetiyor; yeter, diyor. Sözün olur mu yeter, bizden ibaret. Biz olursak kalan alır başını gider mi, yokluğuyla edinip bin bir maharet. Ya yetmezse, ya yetişemezse varlık, ya anlatamazsa söz, yaşanamazsa hayat. Böyle mi yoksa rağmen mi? Söz mü yoksa fiil mi? Yaşanır mı hayat, geçmişten ibret, gelecekten ibaret?... https://www.antoloji.com/ibret-55-siiri/ 3042817 2019-10-02T00:59:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Tüm cemreleri yaktım, Geliyorum işte; Kurtulamadığım tüm geçmişimden, Yük diye taşıdığım tüm kirli hatıralarımdan, Kirlenmişliğinden arınarak tenimin, Tüm aldanış ve aldatılışlardan medet umarak. https://www.antoloji.com/cemre-171-siiri/ 3026837 2019-08-15T02:30:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Tutunduğum dallar yüz döker ayaklarımın tedirginliğine Bir ağaç gövdesi kadar güvende hissedememek ne acı Bütün bir sevda seli akarken gözlerimden sinsice Kalan ne ki giden ne ki artık her şey bitince Bir kuşun mahpusluk kafesinde hissettiği güveni https://www.antoloji.com/yeti-9-siiri/ 3026071 2019-08-12T01:43:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Atma beni günaha. Bak zaten ayağım, dizlerim, sözlerim çamur. Hangi dergah paklasın beni, Çalma beni mezata, ahımdır gurur. Giderim yok, yüreğimi atsam kalanım kuruş etmez. https://www.antoloji.com/gunaha-6-siiri/ 3025195 2019-08-08T23:44:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Doğrularından vazgeçtiği kadar insan, Yıkılan duvarlar kadar sevmek. Koşulan yollar kadar özlem, Fiilsiz sonuçlar kadar gerçek. Haklının hakka kavuştuğu kadar adalet, https://www.antoloji.com/sevmek-870-siiri/ 3025189 2019-08-08T23:26:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Üç yüz altmış beş gün altı saat saydım bir günde. Saliseler saniyeleri, saniyeler dakikaları kovaladı. Dakikalar saatleri, saatler hayatları… Kendi içinde taksimdi her bir an, An an bir günde, Üç yüz altmış beş gün altı saat saydım. https://www.antoloji.com/uc-yuz-altmis-bes-gun-alti-saat-siiri/ 2964515 2019-03-04T11:06:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Bir kör kuyudur, Körpe bir dokunulmamışlıktır bu yalnızlık. Korkular, tecrübeler; Şaşkınlıkla izlenen bir tenden daha esmer. İstenen ne varsa artık yok, Alınan ne varsa artık çok. https://www.antoloji.com/oksuz-60-siiri/ 2962740 2019-02-27T04:05:00+03:00 Diyap Mansuroğlu Kaderin çizgisinin olması değil, sivri uçlarıdır kalbe ağır gelip titreten elleri. Gözünde yaş donduran cinsten yaşantının üstüne insan olamamanın yargılanışları bir yağmur gibi yağar yüzüne. Özgürlüğün en büyük bedel oluşuna takdir, senin gibi olunamayacağına yalnızlık, kepazeliğe insanlık demek kadar köreldi her şey. Varsın yüz yıl daha sürsün dört duvar; ardını yaşayanlar ölümü tadarken, yaşayacak bütün kanat çırpışlarım inadına inadına. Her aşağı tükürsem sakal yukarı tükürsem bıyık oluşunda dikine, hayatın yüzüne yüzüne tükürüşlerim evrende baki kalacak. Bir çocuk çığlığı kadar keskin, bir acı kadar gerçek, bir kalp kırığı kadar dingin ve tüm diğer yaşandı sanılanlardan daha derin kazınmış olarak yaratılışa. Kabuller mutluluğu getirirken, en büyük saadetin aptallık olmasına kanaat edemeyip kendini yaşarken feda eden tüm organizmalara, hayatı uğruna kuyruğunu terk etmiş tüm kertenkelelere, bir hayat dersi oldukları için zamanın sonsuzluğundaki belki de kimsenin anlamadığı yankıları için selam olsun. Ötelenmemeli hiçbir hayat, kıstırılmamalı hiçbir kuş. Ne bir hürriyet pahadır bir hayata ne zaman bedeldir bir ömre. Tutulmamalı hiçbir karın ağrısı. Çağırılmamalı hiçbir gözü yolda olan, gözü donmuşlarca. Bedeli özgürlük olmamalı hiçbir tebessümün, benden başka! Yaşamanın gerçekliğine dair ne varsa yanlış bilinen, terk edilmemeli. Azınlıklar yok olup kalabalıklar baki kaldığında, ölmek artık gerçek olduğunda, dört bir yandan yalanlar aksa da ikna olmayacak bir çılgınlığın tüm kehanetlerini ezberlemek dahi kaderi önüne sermeyecektir insanın. Bu yüzden; bağlanmamalı hiçbir kanat, bağırmamalı ağlamak ve şarkı söylemek dışında. Hiçbir önemi yok artık kaç peygamberin gelip geçtiğinin, kaç günahın yazıldığının şimdiye kadar; kaç çocuğun öldüğünün bir ömrün kıyısında. Tutulmamalı hiçbir adım, seninkinden başka. Tutulmalı kasıkların, donmalı adımın. Adım attığın yol altından zaman gibi kaymalı. Bir pişmanlığın daha olmalı, alnına kömürden harflerle yazılmalı. Sönmeli her bir ateş, bağrına düşenden başka. https://www.antoloji.com/cizgi-117-siiri/ 2961668 2019-02-23T20:35:00+03:00 Diyap Mansuroğlu