https://www.antoloji.com/ Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. By Ka Şiirleri Ne bir haber verdin, ne selam saldın, Ansızın kapımı çaldın ey aşk! Aklımı başımdan gizlice aldın, Gönlümün tahtına kuruldun ey aşk! Yıllardır kilitli paslı kapıma, https://www.antoloji.com/hosgeldin-ey-ask-siiri/ 3890467 2026-10-09T21:57:00+03:00 By Ka Bir tatlı tebessüm, bir çift tatlı söz, Uğruna bu canı serdim de gittin. Köz üstüne yangın, yangın üstü köz; Gönlümü kül edip verdin de gittin. Yetmedi mi bunca çektiğim çile? https://www.antoloji.com/gurbete-surgun-siiri/ 3889415 2026-10-07T12:22:00+03:00 By Ka Ömrünü feda ettiğin her ne varsa, Bir duvar köşesine çöküp ağlayasım var. Saçının tek teline yaktığım bu hayatı, Bir avuç kül gibi savurasım var. Ne ardımda kalan yolların bir izi kaldı, https://www.antoloji.com/bos-ver-120-siiri/ 3888236 2026-10-04T14:39:00+03:00 By Ka İnsan kendi gözyaşıyla uyanırmı hiç, Uykudan celladın çağırırmış meğer! Dağları devirip yakasın varken, İçindeki külü savururmuş meğer. Damarlar çatlayıp kopsa yerinden, https://www.antoloji.com/zalimin-sukutu-siiri/ 3887423 2026-10-02T10:20:00+03:00 By Ka Denizin tuzunu ve poyrazın ayazını tenine mühürlemiş, ömrünü kendi kuytusuna çekmiş bir adamdı Seyfi Abi. Şafağın alacasında düşerdi yollara; motorunun patırtısı kasabanın uykusunu bölmeden, o çoktan açıklara, suların o kurşuni serinliğine karışmış olurdu. Deniz ona neyi layık görürse onunla döner, rızkını tezgâhta çıkarırdı. Gün devrilmeye durduğunda liman taşlarına çöker, komşu teknelerin hırpalanmış, yırtık ağlarını kederli bir sabırla ilmek ilmek onarırdı. Akşam inip de fenerin solgun ışığı ıslak tahtalara vurduğunda, tek göz kulübesinde kaynayan bir tas çorbanın buğusuna sığınır, günün defterini kapatırdı. Bu kıyıda her insanın ardında sürüklediği bir hikâyesi, kahve masalarında anlatılmaktan aşınmış bir derdi vardı elbet. Seyfi Abi ise bir gölge gibi girerdi sokaklara ve öylece çekilirdi kabuğuna. Ne kimseye yük olurdu ne de bir canı incitirdi; kasaba halkı onu hem sever hem de hürmet ederdi. Lakin denizciler bilirdi ki yüzeyi çarşaf gibi görünen denizin dibinde görünmez akıntılar döner, en hırçın fırtınalar durgun sularda kopar. Seyfi Abi de öyleydi; göğsünün kafesinde yıllardır amansız bir tufan yaşardı, o fırtına bir türlü kıyıya vuramazdı. Suskun haykırışlarını içine atardı. Derken bir gün, bu küçük kasabanın ezberini bozan, taş sokakların dahi yabancıladığı bir an çıkageldi. Ben kahvenin önündeki hasır iskemlede oturmuş, bir yandan çayımı yudumluyor, bir yandan da iskeledeki martıların telaşını izliyordum. Yokuşun başından sokağa giren yabancı bir kadın takıldı gözüme. Sırtında solgun renkli ince bir pardösü, elinde sıkı sıkıya kavradığı eski bir deri çanta vardı. Adımları çekingendi; sanki yanlış bir kapıyı çalmaktan ya da aradığını bulamamaktan korkar gibi sağa sola bakınıyordu. Bizim buraların insanı olmadığı ta uzaktan belliydi. https://www.antoloji.com/suskun-bir-sevda-siiri/ 3885580 2026-09-27T15:21:00+03:00 By Ka Hangi harfe dokunsam titrer parmaklarım, Hangi lügati açsam kifayetsiz kalır heceler. Sana bir ad koysam eksilir sanki vuslat; Adın bu koca şehre bayram olur geceler boyu, Adın dudaklarıma en tatlı şükür... Bir istasyon bekleyişinden çekip aldım seni; https://www.antoloji.com/isimsiz-siir-155-siiri/ 3885569 2026-09-27T14:56:00+03:00 By Ka Uzaklardan bir lokomotifin sesi gelir kulaklarıma; kimi zaman aşka dair bir şarkı fısıldar rüzgârla, kimi zaman da yüreğe oturan ağır bir ayrılık senfonisi... Sevinç, hüzün, bekleyiş; meğer hepsi içimdeki birer durakmış. Ve göğsümün ortasında öyle bir peron uzanır ki, alabildiğine uzun, ucu bucağı belirsiz vagonlar dizilmiş boylu boyunca. Geçip giden her vagonun buğulu camında dışarı bakan gözler belirir; kiminde söylenmemiş bir çift sözün ağırlığı asılı durur, kiminin yanağında ise sevinç damlaları parıldar. Bütün o bakışlar, o sustuklarım ve içimde sakladığım tüm vedalar, https://www.antoloji.com/lokomotifin-sesi-siiri/ 3882046 2026-09-17T18:50:00+03:00 By Ka Köpürüp çalkalanan bir nehrin koynunda buldum seni, Su, adını bilmeden yüzünü ezberliyordu. Karanlık çökmüştü gecenin omzuna, Ateş böcekleri umut gibi yanıp sönüyordu. Yağmur dokundu sessizce omuzlarıma, https://www.antoloji.com/tasin-hafizasi-6-siiri/ 3881264 2026-09-15T18:02:00+03:00 By Ka Küçüklüğümde dünyayı adımlamayı seven, ele avuca sığmaz, haşarı bir çocuktum. Kendi içimde sessiz sakin, dışarıya karşı alabildiğine meraklıydım. Belki de evin ilk erkek çocuğu olmanın getirdiği o ayrıcalıktan ve üzerimdeki o garip ağırlıktandı bu hâlim. Büyüklerin bana hep yabancı gelen, o yaşta bir türlü anlam veremediğim ayrı bir ilgisi, ayrı bir telaşı vardı. Hayatın bana yetişemediği, sokakların bana dar geldiği zamanlardı. Annemse attığım her adımda ardımdan bakan şefkatli bir çift göz gibiydi. Kıyamazdı bana ama bitmek bilmeyen yaramazlıklarıma da kapı eşiğinden savurduğu meşhur terlikleriyle karşılık verirdi. O zamanlar bunun ne anlama geldiğini elbette bilmiyordum. Çocukluk dediğin biraz da dünyayı büyüklerin gözlerinden habersiz yaşamaktır zaten. İnsan büyüdükçe kabuk değiştiriyor, bambaşka biri olup çıkıyor belki. Ama ruhu hep o ilk çocukluk hislerine, o sokağın tozuna özlem duyuyor. Kim bilir, belki de yaşlanmak dediğimiz şey, o masum duyguları bir ömür boyu nafile yere arayıp durmaktan ibarettir. Büyüdükçe bazı şeyleri daha derinden fark etmeye başlıyorsun. Hayatın içinde roller değişiyor. Dün yanı başında durup başını şefkatle okşayan o sıcacık kalplerin birer birer çekilip gidişini çaresizce izliyorsun. “Kimler geldi, kimler geçti” derler ya, işte öyle… Sevinçler kadar hüzünler de insanı usul usul pişiriyor, hayata hazırlıyor. Gençlik yıllarım ise bambaşka bir coşku doluydu. Alabildiğine neşeliydim. Arkadaşlarımla sokakları birbirine katar, kahkahalarla dünyayı unuturduk. Ve o ilk aşklar… Onlar unutulur mu hiç? Çocuksu, samimi, tertemiz bir içtenlikle titrerdi yüreğin. Ne kadar tarifsiz, ne kadar güzel bir duygudur o. Süslü laflarla anlatılmaz; ille de yaşamak gerekir o yangını. Ardından, o ilk sevdaların getirdiği ilk ayrılıkların acısıyla tanışırsın. Canın yanar, içine bir sızı oturur. Fakat hayat durmaz. Zaman ilerledikçe bu kez üniversite heyecanı sarar dört bir yanını. Bir yandan da içten içe kemiren bir gelecek kaygısı vardır. İnsanın tutkuyla sevdiği bir mesleği yapıp hayatta tutunmasının, başarılı olmasının o kadar da zor olmaması gerektiğini düşünürsün. Geçmişte yaşanan bütün o çocukluk telaşlarını bir süreliğine rafa kaldıran, hatta unutturan yepyeni bir zaman dilimidir bu. https://www.antoloji.com/yasayan-masumiyet-siiri/ 3879271 2026-09-11T11:37:00+03:00 By Ka Masamın ucunda durur, zamana küskün bir cep saati Kapağını her açtığımda odama bir ayrılık hissi dolar Akrep yorgun bir yolcu gibi boyun bükmüş kaderine Yelkovan her dönüşünde içimdeki o eski yarayı kanatır Sahi sevgilim, takvimler mi aldandı yoksa sen mi unuttun Hangi asırda söz vermiştik biz birbirimize? https://www.antoloji.com/kuskun-saat-siiri/ 3876643 2026-09-04T18:16:00+03:00 By Ka Beni herkes tanır buralarda. Hayata hep bu kaldırım kenarından, bu köşe başından bakar; düşmemek için bir tek bu sokak lambasının dibine tutunurum. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte mahalle yavaş yavaş uyanır, benim nöbetim o vakit başlar. Sevgi Abla geçer ilkin, fırından yeni çıkmış sıcacık poğaçaların kokusu yayılır sokağa. Ahmet Abi ise hiç şaşmaz, ille de o köşedeki eski börekçiyi tercih eder. Yanımdan geçerken her sabah aynı samimiyetle selam verirler; "Nasılsın be delikanlı, yine tutmuşsun köşeyi?" derler, göz göze gelir, yarım ağız gülüşürüz. Onlar beni sokağın bekçisi sanır, bilmezler neyi beklediğimi. Sonra Zeynep görünür sokağın ucunda; tatlı, hayat dolu bir kız. Her sabah aynı dakikada adımlarını hızlandırarak geçer. Birkaç adım gerisinde ise bizim Yusuf… Ah Yusuf, deli gibi sever Zeynep’i de bir türlü cesaret edip iki kelam edemez, açılamaz garibim. Ben köşeden hafifçe seslenirim: "Geç kalma Yusuf’um, ha gayret!" Mahalleli Yusuf’un işe, otobüse geç kaldığını sanır da telaşlanır; oysa o sadece aramızda koca bir sırdır, sevdaya geç kalmasın isterim. https://www.antoloji.com/kose-basindaki-hayat-siiri/ 3876638 2026-09-04T18:02:00+03:00 By Ka Gölgeler çarpar odalarda etrafa Saçılır hatıralardan bir sen İçime siner bir mutluluk Ah o eski günlerden En zoruda bu olsa gerek https://www.antoloji.com/golgeler-carpar-siiri/ 3873992 2026-08-29T15:41:00+03:00 By Ka Bir çocuk kaldı senden bana, Bazen huysuz ve yaramaz. Büyüdü yıllarca benimle, Duygularıma kaldı Saygım sadece. Bazen susar, içine kapanır, https://www.antoloji.com/cocuk-olarak-siiri/ 3868945 2026-08-17T20:16:00+03:00 By Ka Bu sükût sanma ki âsûdelikdir, feryâd-ı derûndur, Serzenişim lâfz ile değil, sînemde mahzûndur. Kıyâm etmek müşkil olsa da cihân yükü omzumda, Ufuk hattında bir hayâl gibi görünür sûretim anda. Gelirsin, lâkin vuslat sana harâm olur, Bakarsın, amma basîretin perdede kalır. https://www.antoloji.com/bakiyem-2-siiri/ 3868782 2026-08-17T14:37:00+03:00 By Ka Bir sor kendine, değer miydi? Harcanan ömür kalır mı sandın geriye? Kurumuş yapraklar karışmış toprağa, Filizlenen bir yeşilin gölgesinde… Basıp geçtin, fark etmedin bile. Neydin bilemedim ki, hep bir gurur, https://www.antoloji.com/sen-bana-neye-mal-oldun-siiri/ 3868308 2026-08-16T15:30:00+03:00 By Ka