Özgür Katıldı Şiirleri

7

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Özgür Katıldı

Beklenen varlığım , bir huzursuzluk küresinde , evrenin derince derin bir tuzağında hapsolmuş. Nezaketimi korumaya çalışıyorum , bu yüzden elimden geldiğince konuşmuyorum. Başkalarının benimle iletişim halinde olmalarına elimden geldiğince engel oluyorum. Zaten dış görünüşüm bu imkanı fazlasıyla sağlıyor bana. Soğuk , esmer , an içinde yaşadığım duyguyu mimiklerimde başka bir duyguya işaret eden çizgiler beliriyor. Haliyle bu da insanların , örneğin sakin ve içten içe neşeli olduğum bir anda , beni dışarıdan görenler mimiklerimin duygularımla uyumsuzluğu yüzünden o an beni üzgün görmelerine neden oluyor . Sanırım sadece bu sebepten dolayı insanların , bana olan ilgileri hiçbir zaman pek iyimser olmadı. Kişiliğimi yüceltmek isterken ayaklar altına aldığım , yapmamam gereken sohbetlerimde oldu elbette, hâlâ oluyor çünkü hâlâ aynıyım. Bu hep bu şekilde devam edebilir , bilmiyorum. Sonuç olarak insanların yanında sürekli daraldım , kalabalık arttıkça yalnızlığım daha da arttı. Özgürlük konusuna gelince , her insan gibi hiçbir zaman tam özgür olamadım. Yaşam boyunca da böylesi hiç gelmemiştir dünyaya . Yinede kendimi daha iyi tanıdıktan sonra kimseye kasten bir kötülük yaptığımı hatırlamıyorum. Bu beni mutlu mu ediyor , bilmiyorum. Olması gereken şeylelerle övünmek pek aptalca şey. Böyle insanlar kötülük yapmaya daima hazırdırlar. Bilinçsiz toplumların bilinçsizliklerinin nedeni , bilinci olmayan , samimi olmayan duygulardan başka birşey değildir. Neyse ki dünya için bir umut yok. Ölüme daima hazırım. Tabi bir şeye hazır olmak demek , umulmaz bir sıkıntıyı beraberinde getirir. Gölgelerin gölgesi olmayı , insanlığa bahşedilen herşeyden mahrum bırakılmak beni fazlasıyla memnun eder. Çünkü insanlık diye bir şeyde yok . Budalalar tarafından herşeye isim takılmasına karşın , evrende bulunan , görülüp görülemeyen herşeye isim vermek , bizim doğamızda var . Bu demek oluyor ki budalalık her zaman mevcut. Daha sonra bunlar prensipleri oluşturur , prensipler . Ne kadar da budalaca ! Ne söylediğimi , insanlığa neden başka bir isim takmak yerine budala dediğimi pek düşünmeyin. Sadece düşünün. İnsanlık , insanlığı yok eden bir budala topluluğu. Hepsi bu kadar.

Devamını Oku
Özgür Katıldı

Aklım bucak bucak küçük pişmanlıklarla dolu. Kendim ve olmak istediğim şey arasında bir nesneyim ben. Yüreğim darmadağın bu akşam vakti, insanlar getirdi beni bu hale, çünkü bana hiçbir zararları olmadı, onlar anlamadı, ben hissettim , onlar güldü ben düşündüm. Belki de , ama belki de benim gibi niceleriyle muhabbetim olmuştur. Fakat neye yarar... kendimi henüz bilmiyorken ,bir baskaşının ben olduğunu nasıl görebilirim. Ah ! nasılda isterdim düşünmeyen biri olmayı. Köyün yeşil dünyasında ,nasıl istemezdim arı kovanlarına bulaşıp sonra arkama bakmadan koşmayı. İnsan, güzeli sever, dokunmak ister, bense değil dokunmayı, güzellik üzerinde ağlamayı, dokunmadan hissetmeyi öğrendim. Öğrendim çünkü bunu bana öğreten şüphesiz ki bilinçaltımdı. İnsan nedir benim yüce ruhlu dostum , insan çiçeklerle dolu bir kırda koşturup , her adımının ardında onlarca ceset bırakan canlı değil midir ? İnsan güzelliğe koşarken , bilmeden güzelliği kendi ayaklarının altına alan canlı değil midir? Ah dostum bugün çok fazla yandı yüreğim, çok fazla açık kaldı dusuncelerimin kapısı, soğuk düşünceler istila etti aklımı. İnsanlar, benim yüce ruhlu dostum , ya insanlar çok farklı, ya da biz. Soğuk dostum , hem de fazlasından fazlasıyla. Üşüyor yüreğim , şiddetli yağmur sonrası kırık şemsiyenin altında titreyen bir kedi gibi titriyor kafamın içi. Ah ! Uzak, dostum çok uzak... bana neyin uzak olduğunu sorma sakın , herşey, herşey Dostum , hissedilen , hissedilemeyen , görülebilen , görülemeyen, duyulan , duyulmayan... şimdilik bu kadar Dostum, sadece sana yazmak istedim. Çünkü benden başka sen varsın benimle...

Devamını Oku
Özgür Katıldı

Gökyüzünün önemi nedir ? Duvarlarla çevrili bilinmeyen bir yerde duvarın ardındaki gökyüzü neden bu kadar önemli ? Duvarın ardındaki , içinde yaşarken nefret ettiğimiz dünyaya neden bir an önce kavuşmak isteriz . İçimizdeki , bize ait olmayan yaşamın yaşamının kaderi bize ait değil mi yani. Nasıl olabilir ki . Bizleri tatmin eden şey şüphesiz ki gerçeğin kendisi. Ama neden ?
Bizler duvarlarla çevrili yaşamın kendisiyiz . Bu nedenle bize ait olmayan , dışarıdaki başka diğer bir yaşamın da karanlık olmasına tahammül edemeyiz. Gök yüzünü bunun için bu kadar severiz. Özgürlüktür bizim için, çünkü öyle zannederiz.

Devamını Oku
Özgür Katıldı

Yokum ben, hiç birşeyim. Evren, tıpkı bir elbise gibi bağlı vücuduma. Kenardan izliyorum onu, ve aynı zamanda daima yanımda. Şüphesiz ki bilmek kadar, evrende , hissetmekte o derece önemlidir. Bense hissedenlerdenim. Hiç birşey olmak dışında kalan tek kusurum yazmaktır. Yazamayışımın sebebi ise benliğimde evrensel bir sorunmuş gibi. Oysa solucan olmak daha kolay bir iştir, bir solucan hisseder, bu duygu ona bilinçsiz bir kuraldan çıkan sonuçtan ibaret olsada hisseder. Bilinçsizce hissetmek, evrenin baştan yaratılması gerek , sanki , bu hali çok canalıcı. Eğer evreni yaratabilseydim baştan , kendimi yok etmekle biterdi son. Geriye kalansa düzenli bir sistem şeklinde evren , zamanla akmaya devam ederdi. Düşünceler aklımın kapısında toplanmış, bir anda kıracaklar sanki. Yazdıklarım istediğim gibi değil. Hissettiklerim ve yazdıklarım arasında, anlaşılmaya kapalı bir sunuş var. Kendim gibi yazdıklarımda bir karaktere sahip değiller. Her an değişebilen virüsler gibi , hiçbir zaman bir kişiliğe sahip olamayacaklar.


Devamını Oku
Özgür Katıldı

Bu aralar, yıllardır süren yalnızlığımdan daha ziyade bir yalnızlık hissediyorum kendimde. Umutsuzluk sarmış düşüncelerimin kapısını, bakamıyorum hatta, kapının ucundan dahi. Ömrüm kendimi anlamaya çalışmakla geçecek sanırım, evet. Daima soracağım kendime kimim ben , anlamaya çalışacağım kendimi. Kurduğum cümlelerin , tamamıyla bana ait olması için uğraşacağım, içimdeki o sonsuz , o bilinmez maskelerin ardındaki kişilere degil , yalnızca bana. Böyle bir başkaldırı benim ki , yalnızca kendime. Başka kimseye karşı değil bu savaş, yalnızca kendime. Ama hayır! Bu bir savaş sayılmaz. Bu, yalnızca bilinmezlik kuyusunun karanlığında, ışığı bulmak , dokunmak ona tüm şehvetimle. Bu yalnızca bir arayış. Bilmediğim, anlayamadığım fakat çaba sarf ettiğim anlamak için, bazı duygular , birikiyor düşüncelerimin kapısının en baş ucunda. Bilmiyorum nedir bu böyle...insanlık , belli bir tarihte bile olsa , varoluştan bu yana hiç bir zaman dürüst olmamıştır. Sevginin en başta ve onunla beraber herşey yalan üzerine kurulmuştur. Fakat yalnızca , yalnız yaşamayı başarabilenler gerçekten hissedebilmeyi öğrenmişlerdir.

Devamını Oku
Özgür Katıldı

Bazı hatalar insana, kendisine karşı küçümseyici tavırlar yaratır. Bu anlarda, içten gelen bir pişmanlık, huzursuz edici duygular altında kalmak, şüphesiz ki yaşamın en huzursuz geçen anlarıdır. Daha önceden insanda bulunmayan bir isteğin yerini sahte istekler almanın sonucu, söz konusu mahcup olmak değil de nedir. İyilik adına sürekli rastladığımız olaylara, belki de nadir olarak , içimizde şefkat ve yardım isteği bulundursakta, icraat göstermediğimiz bu olaylar için, bazen öyle anlar gelir ki , bakıyoruz, içindeyiz olayın. Fakat bir sorun var var ; bu iyilik biriyle bağ kurabilmek içinse , bu anlarda insan rahatsız edici duygular arasında eziliyor , şüphesiz.

Devamını Oku
Özgür Katıldı

Tanrım. Sen var olmaya devam ettikçe yok oluyor canlılar. Ah, yazamıyorum tanrım. Bu sabah aklıma şahane cümleler geldi seninle ilgili. Kendime karşı ilgisizliğimin sonucu unutkanlığım patlak verdi şuan. Ne varki hala hissediyorum, her canlı gibi. Fakat insan ne zaman yazabileceğini bilemiyor. Bak tanrım görüyor musun, yine bir bahane. Akla geldi mi yazacaksın. Tanrım, evrende ki en büyük suçlu, en günahkâr sensin. Şüphesiz ki insanoğlu senden başka hiçbir hayale bu denli bağlı kalmamıştı. Tanrım seni kırmak istemem. Fakat bir sorum var; insanlar tanrım, senden çok senin cennetine bağlı. Beyinlerde kalıcı korkuyu yeşertmek için beş yaşındaki çocuklara senin cehenneminden öyküler dinletiliyor. İnsanlar çok yorgun tanrım. Cenneti dünyada yaratmayı engelleyen sana olan inanç, inancın kendisinde var olduğu cennetle müjdeliyor bizleri. Tanrım, insanlar cennete ulaşmak istiyor bir an önce , hala anlamadın mı ?


Devamını Oku