Ölünün Odası Şiiri - Necip Fazıl Kısakürek

Necip Fazıl Kısakürek
339

ŞİİR


2398

TAKİPÇİ

Ölünün Odası

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;
Yerde çıplak bir gömlek; korkusundan dirilmiş.
Sütbeyaz duvarlarda çivilerin gölgesi
Artık ne bir çıtırtı ne de bir ayak sesi…
Yatıyor yatağında dimdik, upuzun, ölü;
Üstü, boynuna kadar bir çarşafla örtülü.
Bezin üstünde ayak parmaklarının izi;
Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.
Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;
Gözleri renkli bir cam; mıhlı ahşap tavana.
Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;
Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.
Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an;
Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.
Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;
Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm

Necip Fazıl Kısakürek
Kayıt Tarihi : 15.2.2010 20:22:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


1925

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Derya Deniz
    Derya Deniz

    Üstad ağzına yüreğine sağlık Allah rahmet eylesin inşallah ölümün yüzü soğuktur derler son nefrsimizde Rabbim imanla göçmeyi naip eder inşallah saygılar hürmetler.

  • Ali Kemal hakkadoğru
    Ali Kemal hakkadoğru

    Çok iyi bir şair Bütün şiirlerini aşağı yukarı ezbere bilirim Her şiirinde ayrı bir anlam ayrı bir mana Allah rahmet eylesin

  • Halit
    Halit

    Aynı anlattığı gibi ölmüş rahmetli Allah rahmet eylesin

  • Avni B, POLAT
    Avni B, POLAT

    İşte yetenek, deha ve ALLAH vergisi makamı cennet olsun inşaAllah.

  • Gizem
    Gizem

    Bize emanet olarak verilen bedeni teslim etme vaktine doğru yürüyoruz. İnşallah aklımızı, ellerimizi, ayaklarımızı, gözlerimizi iyi bir amaç için kullanmışızdır. "Dönüş yalnız O'nadır."

TÜM YORUMLAR (62)