Ölünün Odası Şiiri - Necip Fazıl Kısakürek

Necip Fazıl Kısakürek
339

ŞİİR


1992

TAKİPÇİ

Ölünün Odası

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;
Yerde çıplak bir gömlek; korkusundan dirilmiş.
Sütbeyaz duvarlarda çivilerin gölgesi
Artık ne bir çıtırtı ne de bir ayak sesi…
Yatıyor yatağında dimdik, upuzun, ölü;
Üstü, boynuna kadar bir çarşafla örtülü.
Bezin üstünde ayak parmaklarının izi;
Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.
Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;
Gözleri renkli bir cam; mıhlı ahşap tavana.
Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;
Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.
Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an;
Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.
Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;
Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm

Necip Fazıl Kısakürek
Kayıt Tarihi : 15.2.2010 20:22:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


1925

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Merve
    Merve

    Hayat sonsuz gibi gelir oysa ömür bir kelebeğin ömrü ve sen sevgili ulaşamadığım tek gerçeğim.!

  • Elif Süeda YILMAZ
    Elif Süeda YILMAZ

    Allah rahmet eylesin...

  • FOREVER
    FOREVER

    İçim ürperdi okurken ama bayağı anlamlı bir şiir

  • Deniz ozan bayal
    Deniz ozan bayal

    Ölümdür işte ölüme karşı çıkacak Allatan başka kimse yoktur

TÜM YORUMLAR (57)