Ölümü Öldüren Şiiri - Adil Gökşin

Adil Gökşin
78

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Ölümü Öldüren

Seni görmenin mutluluğu kapladı içimi,
Tarif edilemez bu sevincin gerçeği.
Bitmiş romandaki üç noktasın sen,
Bu edebiyatın en güzel biçimi.

Sanki kahvem taşıyor,
Sanki aşkın kökü içiliyor,
Sanki tabakta kalan son sevgi sıyrılıyor,
Zaman; seni, bana yaklaştırıyor.

Kimisi ağacı sever,
Dalındakilere aldırmadan.
Kimisi denizi sever,
İçinde beslediklerine bakmadan.

Bir mahkeme gibidir aşk;
Kimine zindan olur, yağlı urgan vurulur.
Kimine âdem bahçesi olur, huriler dokunur.
Huriler için secde etme sakın!
Bazen zindanda da gelir seni bulur.

Sol dizim aksar üzüldüğümde,
Soluğum nefes buluyor geldiğinde.
Sağ elim okşuyor saçını dizimde,
Sağlığım senden ibaret, senle.

Şah damarı kesilirse ölür beden,
Sen gidersen gömülür Adil denen.
Çiçekler açar baharın gelişiyle,
Dirilir Adil denen bir elleyişinle.

Günün eli seninle mi yükseliyor?
Sevgimiz diz boyu, günü sevdiriyor.
Yıldızlar saçının tacı mı?
Parıl parıl sen geldiğinde parlıyor.

Gözüm kamaştı, aklım şaştı,
Tanrı'ya imanım biraz daha arttı.
Yarattıklarıyla iman ettiriyor sanki,
Seni başkası yaratamazdı.

Gitme sakın gönlümden,
Korkmayalım ölümden.
Vardır ölümü öldüren,
Kavuşturur bizi ölmeden.

Adil Gökşin
Kayıt Tarihi : 21.10.2018 21:29:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!