Ölümsüz Kelebekler………..…yeryüzünde hiçbi ...

Hayrettin Turan
372

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Ölümsüz Kelebekler………..…yeryüzünde hiçbir şey, insan kalbinden daha kırılgan değildir

Hani buluşur ya toprak
çatlayarak gökyüzüyle
onlar dedi korkuluk;
çok uzaklar sevmeye

Bir Yusuf Abim vardı
benim üryan mahallemde
sevda dendi mi aklıma düşen
ben ondan öğrendim di
sevmenin erdemini

Limanda düz işçiydi
daha önce demirciydi
uzun bıyıkları vardı
kulaktan kulağa duydum
derlerdi ki devrimciydi

İki çocukla bir gece
bırakıp gittiydi karısı
dut ağacının dibinde
tek mevsim üç sene
bekledi karısını

Dönecek diyordu bir gün
seviyor çünkü O beni
göreceksiniz dönecek
çünkü bir ölümsüz
kelebek değil midir sevmek

Aşağıladılar O nu
dediler ki boş yere
bekleme o….puyu
sevgiyi dedi bilmez onlar
oysa her aşkın bittiği yerde
bekleyen birisi var

Arkasından konuştular
çoluk çocuk komşular
dost diye tutunduğu
kelli felli adamlar

Onüç yaşımdaydım
çıt kırıldım karısını
ablam gibi sayardım
defterlerimi kaplardı
hiç konuşmadan elim tutar
gözlerime bakardı
bazen bir köşede sessiz
sigara içer ağlardı

Anlamazdım çocuktum
ne çare fakir doğmuştum
her gün demir yontmaktan
pek konuşmaz olmuştum

Gizlenirdim makinaların
gürültülü sırdaşlığına
tokat yerdim ustamdam
şiir yazmak sevdasına

Yüzüm gözüm beş parmak
merdaneler arasında
işim demiri düzlemek
şairlik hülyasıyla

Birde güzel kürt kızına
felaket sevdalıydım
aşkın gazabından
şiirlere sığınmıştım
tek derdim adam olmak
yada öyle sanmıştım

Üç yıl onu bekledi
sakalını hiç kesmeden
dut ağacının dibinde
ondan vaz geçtiler de,
o geçmedi sevmekten

Ben onaltıma girmiştim
sevginin anlamını
ve erdemini emeğin
Yusuf Abiden öğrenmiştim

Nihayet bir sabah vakti
geri döndü karısı
kurumuş yaprak gibi yüzü
gözleri martı yuvası
üstelik hamileydi

Ayrılırken mahalleden
gözlerimin içine
baktılar ikisi de
söz vermiştim onlara
okula döneceğime

Onlar güneşe yürüdüler
bir zaman uzaklardan
bana mektup gönderdiler
göç eyledim İstanbul’a
sonra uzadı gölgeler.

Ben makinelerin arasında
hala şiirler yazarım
ilk ustamın kopan koluna
göçükte kalana
Yusuf’un sevdasına
bir de defterlerimi kaplayan
o hüzünlü kadına

Hani yitirir o gölgeler
güneş gidince cismini
dönerler sonra ışıkla bir
çünkü sevmekte böyledir
bir ölümsüz kelebektir
her karanlığın sonunda
ışığına dönecektir.

Hayrettin Turan
2007 Ekim 31

Hayrettin Turan
Kayıt Tarihi : 3.11.2007 18:30:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Yeliz Şenay
    Yeliz Şenay

    bazı kalplerin, içlerinde, derinlerde bir yerlerde taşıdığı bir sırça fanustur bu, üzerlerinde taşıdıkları bir damga olmaktan çok. herkesin öyle kolay kolay ulaşamayacağı, ulaşmasına izin verilmeyen ama bir kez ulaşıldı mı da eninde sonunda bir şekilde kırılan. varsa kırılacaktır. kaçışı yoktur. ne tuhaf, kırabilenler sadece ulaşmasına izin verilenlerdir.

  • Gülcan Baran Turan
    Gülcan Baran Turan

    İnsan kalbinden daha kırılgan olmasa da kelebekler,kanat çırpabilmek için emek isterler...Yürek isterler uçabilmek için ışığa...Yusuf Abi'nin yüreği gibi...Ölümsüz kelebekleri yalancı baharlarından döndürecek ışığı yayma isteği veriyor şiiriniz...

TÜM YORUMLAR (2)