Ölüm namlusu Şiiri - Samet Alim

Samet Alim
126

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Ölüm namlusu

kim bilir? belki mesafeler gözlerinde tuzaktı.
sensizlik bir ay kadar yakın, güneş kadar uzaktı.
gökyüzüne tablosunu astım ıssız esaretin,
ve bir tablo kadar şehvetliydi cazip cesaretin.
gözlerinden yağmur gibi, ağır ağır düşüyorum.
sonra yakamoz gibi, omuzlarında üşüyorum.
bilmem ne vakit sarar beni, parka gibi saçların?
ne vakit düzlüğe çıkar, keskin ücra yamaçların?
çıkar mı bu labirent yollar, yine sana, hep sana?
attığım her kanlı adım, nurlu bir mürekkep sana.
o mürekkeple ister benim destanımı yazarsın,
yada istersen bana destansı bir mezar kazarsın.
dersen ki dar ağacı, ben yontarım budaklarını.
kuşanır yatarım, kefen misali dudaklarını.
belki duyarsın sesimi sonkez küskün minareden,
belki son birkez yanarsın sevda denen şerareden.
omzuna bu kez başım değil de, tabutum yaslanır,
o vakit ismim dilinde, sevdam kalbinde paslanır.
ölüm ne menem şeydir, belki yarın olmaz bir düşün.
belki koynuma girmez yine, yarim olmaz gülüşün.
olsun, yine de çehrende açmalı gün, vaha gibi.
gül yüzün göğe tutunmalı, marur bir süha gibi.
ufka bakıp tılsımını tütün gibi içmeliyim.
ve her gece duman gibi, gözlerinden geçmeliyim.
uslanmaz yoksa deli yürek, seni özler de durur.
seher vaktinde kendini, buğulu gözlerle vurur.
ok gibi kaşların, çekilir ölümün namlusuna,
vurulur düşerim belki, gözlerinin avlusuna.
hasret ağır gelirse, onu cellat gibi boğarım,
aşkınla vurursan, her kurşunla yeniden doğarım.
doğup bir tokat sallarım kaderin acı bahtına,
dönüp kendi ellerimle koyarım tacı tahtına.
saltanatım kara sevda, sensin namalup hükümdar
hükmün ile fethedilecek daha nice diyar var.

Samet Alim
Kayıt Tarihi : 25.2.2021 02:13:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!