Nimet ve Sevgi Şiiri - Ramazan Tekdemir

Ramazan Tekdemir
73

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Nimet ve Sevgi

Kızgın sıcağın altında bedenim kavrulurken
Yüreğimde paylaşmanın, bölüşmenin verdiği serinlikle
Mahallenin bitmek bilmez yokuşlarına diktim gözlerimi
Bir kapı daha aralamak, loş ışığın altında bir hayata daha şahit olmak istiyordum.

Manzara hep farklı oluyordu
Kiminin koltuğu vardı
Kimin buzdolabı
Kiminde çamaşır makinesi yoktu
Kiminde televizyon

Bir şey hiç değişmiyordu ama
Durumunu anlatmaya çalışırken ağlayan anneler
Onlar hep oradaydı
Her kapının arkasında
Kanatları delik deşik olmuş bir şekilde
Yavrularını sarmaya çalışıyorlardı

Yüreğime kazınan sözlerdi onlar;

''Ben açlıktan öleyim umrumda değil şu yavrucakların bir meslek sahibi olduğunu göreyim, bana bakmasalar da olur bir kenarda ölür giderim. Ama şu dört oğlanın saçının tek bir teline zarar gelmesine dayanamam. ''

Dayanamazdı elbet akciğer hastası Nimet abla
Dayanamazdı da bir saç teline çocuklarının, ama
Dayanırdı tüm dünya zorluklarına tek başına
Su faturasına
Elektrik faturasına
Merhametsiz ev sahibinin 600 liralık kirasına
Pazarlarda artık toplamaya
Yol kenarlarında pılı pırtı satmaya
Dayanırdı hem ana hem baba olmaya
Nimet abla...

Tüm insanlığa atılan birer tokat misali
Gözlerinden akan yaşları
Başörtüsünün ucu ile silerken
Çocuklar her şeyden habersiz
Neşe ile koşturmaktaydı evin içinde
İşte onu mükemmel yapan da buydu.

Bizler en ufak sıkıntımızda çevremizdeki herkesin
Bizimle ilgilenmesini beklerken
O tüm sıkıntıları sinesinde göğüsleyip
Gözyaşları ile savurup atmıştı geçmişe
Belki de bu yüzden ciğerleri dayanamamıştı.
.
.
.
.
Derin sessizliğimizle
Bir kapı daha aralamak üzere yola koyulduğumuzda
Zihnimizde tek bir soru
İnsanlık nerede ?

Bu seferki hayatın kapılarını açmak için
Bir binanın derinliklerine inmek zorunda kaldık
Bir mühendislik harikasıydı bu yer
Deposu eve çevrilmiş
Sorsak; olur mu bu müteahhit bey diye ;
Cevabı belli

''Kötü mü ettik canım bak garibanlar başını sokacak yer buldu'' diye.

Değişmeyen şeylerden biri de buydu
Yine merhametsiz bir ev sahibi
Kirası da aynıydı üstelik
Ortak özellikleri olsa gerek gaddarlıkları

Bu sefer biraz daha umutluyduk
İki melek vardı bu evde
İki hayata açılmayı bekleyen gül
Biri Fidan biri Nur
Buyur ederken bizi içeriye Sevgi hanım
Gözleri yalın ayaklarına dikildi
Daha on sekiz yaşında evlendirmişlerdi onu
Zorla hem de babası da değil dayısı istedi diye
İstanbullara gelmişti eşiyle
Geçim derdine düşmüşlerdi otobüsten iner inmez daha
Kolay mı yol yordam bilmeden yaşamak koca şehirde
Değildi elbet kolay da geçmedi zaten
Evliliğinin ilk yıllarından itibaren
Düzenli sevgi gördü kocasından
İnanmadın değil mi ?
Evet düzenli dayak yedi kocasından
Bazen haftada iki bazen günde iki
Güneş doğduğunda ağlamaya vakit kalmaz
Çıkıp bir şeyler kazanmak gerekir
Erkek için sanmayın Sevgi için söylediklerim
İlk günden beri evin geçimini de o üstlenmiş
Ne kadar denediyse de
Bıraktıramamış kocasına maddeyi
Kaç kere dayağı göze alarak
Tuvalete dökmüş
Kaç kere onu takip ederek
Yığıldığı kuytularda tehlikeli gözler arasında onu Omuzlayıp evin yolunu tutmuş
Lakin anlayınca her şeyi düzeltemeyeceğini
Çocuklarına kapanmış
Kimselere kulak asmadan

''Kadın çalışır mı beeee''
diye bağıran beyinsizleri duymadan.

Pazarda tezgah açmaya çalışırken
zabıtaların tekmelerini hissetmeden
çalışmaya devam etmiş Sevgi

Ve bizi koltuğu olmayan odaya davet ederken
Bir hamlede iki yastık koydu altımıza
Yorulmasaydınız buraya kadar dedi
Sanki bir tokat gibiydi o masum sözleri
Rahatınızı bozmayın biz kuytu mahallelerde
Yaşam mücadelesi vermeye devam edeceğiz
Siz tırnağınız kırıldı diye ağlarken
Biz kemiklerimizi kıran tekmelere dayanacağız
der gibiydi..

Dedim ya kendisi için hiçbir şey istemedi
İki çocuğum var
Fidan ile Nur
Okutmalıyım onları
Hayatlarında kimse onlara
karışamamalı, zorlayamamalı
Meslek sahibi akıllı kızlar olmalı onlar dedi
Bunları söylerken kendi çektikleri
Gözlerinin ününden geçiyordu
Ve bu geçişler gözlerini yaşlar ile dolduruyordu
Hepimize atılan tokatlardı bu gözyaşları.

Çocuklara birer çikolata verdim bol fındıklı
İşte onlar için hayat bu kadar kolay
Bütün evi saran kahkahalar ile dolanmaya başladılar
Sevgi hanımda bir tebessüm
Paylaşmaktı yüzlerimizi güldüren
Ve en çokta
Çocuklara bayramlık alabileceği için sevinmişti.
Çocukların eğitimini üstleneceğimizi duyduğunda
Üzerinden dağlar kaldırılmıştı sanki
Utanmasa ellerimizi öpecek sarılacaktı.

Sevgi ve Nimet abla kapılarını aralayabildiğimiz
birer hayattılar
birer mücadele öyküsü
birer anne
birer baba
birer savaşçıydılar...

tüm savaşçı kadınlar önünde saygı ve hayranlık ile eğiliyorum....

Ramazan Tekdemir
Kayıt Tarihi : 14.6.2018 19:28:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • İsmini vermek istemeyen kullanıcı
    İsmini vermek istemeyen kullanıcı

    Tek kelime ile mükemmel??

TÜM YORUMLAR (1)