Nihal'imin Yarasının Lâl Hâli

Bir yara ki kanamaz artık,
Nihal, öyle bir yerinden sızlarsın ki
Gül goncası gül olurken
Dalında sabrın katmer katmer çatlarsın.

Senin adın, Nihal, bir aynadır;
Gördüğün yalnızca, özüne varmanın
Kıvrım kıvrım yollarında
Erirken “ben” dediğin her cümle
Uçsuz bir sükûnete karışır.

Dedim ki: “Geçti mi acı?”
Gülümsedin, gözlerinde bir hicap:
“Acı değil ki geçen…
Bir şafak çözülür bedenimde
Sanki tenden ayrılan bir kanat
Ve her ayrılış, seninle bütünlenmek.”

Sırlar dokunur tenine
Nefes nefese bir dua gibi;
Her temas, bir âlemin eşiğidir
Nihal, sen o eşikte durursun
Yarı vuslat, yarı hasret
Ve her yanış, seni sana yaklaştırır.

Kapandı sanma o yarayı
O, göklerin göğe açılan kapısıdır;
Aşkın kanamasıdır durduğu yerde
Ve artık canını yakmaz
Çünkü can, onunla bir olmuştur
Nihal, sen o canın ta kendisisin.