Neydik ki biz? Şiiri - Batuhan Çağlayan

Batuhan Çağlayan
74

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Neydik ki biz?

Ruhlarımızı bir akşamüstü serbest bırakmalıyız.
Kimi özgürlükle doluyken gezinişinde, kimi çırpınışlarla sayacak yerinde.
Devinimlerin özü - kurgusal ayyaşlıktan- seslerdendir,
bu kulaklar neler duyar, neleri tutar ve yaşar..
Beden ölürken tek ayakta kalandır, hayatta tutan
(ve her an seni tecrübeleştiren)
ayrılmaz tırnaklarındır.

Kanıksanmışlıkların derinliklerine ulaşabildiniz mi?
İşte şu ürkütücü iniltilerin evini?

Bu nasıl telaffuz edilir bilmiyorum.
Zaten pek de akıcı, duru konuştuğum söylenemez.
Sözgelimi psikolojimin, belki de, bozuk olmasının sebebidir
kendim. Ama ne fark eder?
Şu camdan dışarı her baktığımda yaşayacağım şey sabit kalacaksa daima,
bunun acı, keder ve umutsuzluk olmasını isterim.
Korkusuz bir dip seyahatçisi olurum belki de.

Aslına bakarsan, bunun da bir önemi yok.
Kendimizi avutmaktan başka ne yapıyoruz ki?
Temel eğitim, ilk kural şöyle öğretilmeliydi bize:
Bu şiir de çöptür, bu küflü ekmek de
anlamsızlığını anlayan, çekip gitmeli bu diyardan
(ya da susmalı, durmalı gereksiz ziyandan)
hiçtik, hiçiz, hiç kalacağız.

Batuhan Çağlayan
Kayıt Tarihi : 22.10.2019 22:01:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!