Nazlım Şiiri - Ömer Altun 2

Ömer Altun 2
121

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

Nazlım

Sonra yediveren gülleri açtı naz'lımın bahtına,
Kokusu bahar gibi sinmişti dört bir yana tüm tabiata..
Nefesinin değdiği ten tebessümle baktı güneşe, mehtaba ve Aşk'a...
Sonra Aşk yükseldi yeryüzünden yedi kat arşa...
Hüznün çan sesleri kesildi,
Umutsuzluk kayboldu,
Kaybolan umutlar birer birer bulundu,
Sevgi yeşerdi topraktan, insanlık büyüdü tek bir bakışından...
Nazlım adım atmıştı,
Yüreğimdeki Aşk'a...

Öyle ki şafak onun tebessümü ile aydınlanıyor,
Karanlık gözbebeklerini yumduktan sonra başlıyordu,
O konuştu mu zelzeleler duruyor,
Fırtınalar dinliyordu,
O sustu mu güneş tutuluyor ay intihar ediyor,
Kederinden yer kürü göz yaşı olarak lav püskürüyordu...

Ömer Altun 2
Kayıt Tarihi : 9.8.2018 15:02:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!