Müsamaha Şiiri - Figen Güler

Bu aşka çok müsamaha gösterdim peki neden?
Gözlerin hâlâ beni arıyor mu yitip giden?
Yoksa sessizlikte mi kaldım tümüyle ben?
Daha nasıl katlanabilir ki bu yüke beden?

Derin kuyularda ruhum bir damla su gibi akıyor.
Dökülmekten korksa da sana çaresizce bakıyor.
Ben hâlâ dayanamıyorum ağırlığını hissederek,
Acıları yutamıyorum ama ah vah ederek.

Kökleri kırılmış bir ağacı sulamadan önce,
Bırakmalıydım bu sessiz çürümeyi ince ince.
Gecikmiş bir vedanın soğuk sesiyim şimdi,
Karanlığın içinde yürüyen bir siluet vardı kimdi?

Sesinde ısınmayan bir kış sabahı gibiyim,
Hayaller boş bir çukura düşmüş de onun dibiyim.
Gözlerimde her kırık derin bir çukur açıyor.
Zamanın dibinde saklı hatıralar benden kaçıyor.