Menzil Dışında Şiiri - Mehmet Taştan

Mehmet Taştan
110

ŞİİR


11

TAKİPÇİ

Menzil Dışında

Kendini bulmak için durmadan yürür insan;
Vardığı her menzilde değişir rüyaları,
Bazen bir asi olur, bazen ölü bir deniz…
İçindeki evrenin kırlarında görür ki,
Karanlıkta korkmadan yanan ateş böceği,
Güvendiği dağlara kar yağınca tükenir.

Ağaç suyla ilgisini kestiğinde yaşlanır,
Naz yerine merhamet dolaşır damarlarında
Avcıların menzilinden çıktığında bir kadın…
Artık yeni bir iksir gerekir, var olmak için.
Bundan sonra anı anlatmak da mümkün,
Bilgelik ırmağına dönüşüp çağlamak da…

Güç herkese başka bir yüzleşme şekli sunar;
Hak yeme kudretine erişilmişse eğer,
Haksızlık gündüz gözü dayatılır mesela.
Oysa çocuklarını tanır gibi bilirler;
Bir kurt nasıl elmayı içinden kemirirse,
İşte öyle kemirir yeryüzünü her vebal.

Pirinç tarlaları suya doyduğu zaman,
Alnımızı ter basar, yüreğimizi kuşlar…
Yüzükoyun devrilir içimizdeki putlar,
Derviş gibi yollara düşer pişmanlığımız;
Yazık ki, çoğu zaman geç kalmanın bedeli,
O davanın mahşere kaldığını duymaktır.

Ankara / 2020

Mehmet Taştan
Kayıt Tarihi : 7.5.2020 01:12:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Mehmet Taştan