İsmet Bozkurt

Söz vermiştik birlikte sonsuza yürümeye
Gözlerinde bir ışık, göremedim kara kız
El ele tutuşarak aynı anda ölmeye
Kazdım amma mezara, giremedim kara kız.

Varıp feda etmiştim helâk olan bu canı
Sevgi veren başağa salladın hep tırpanı
Durdurmadın susturup içimde akan kanı
Kalpte derin yarayı, saramadım kara kız.

Bakamadım içine kin vardı halis gözde
Ruhum âzâde dedin parıltı yoktu yüzde
Bir bir çaktı şimşekler konuştuğun her sözde
Çaresi nedir diye, soramadım kara kız.

Bu aşkı mübâh saydım yüce Allah katında
Sâliha bildim seni kaburgamın altında
Haine boyun eğmek bulunmaz fıtratımda
Yad-ele kucak açtın, varamadım kara kız.

İtikâtle sevmeyen yürekler dost olurmu
Nefret akan gözlerde gönül sulh’u bulurmu
Izdırap çeken can’ın ah’ı yerde kalırmı
İlmek taktın boynuma, kıramadım kara kız.

Bulamazsın yıllarca arasan bedâ aşk’ı
Ömrünce gülemezsin yaşıyorken bu meşk’i
Bükük kaldı şu boynum yıkıldı gönül köşkü
Sımsıcak bir aşiyân, kuramadım kara kız.


Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • yüreğine sağlık..