Bahtiyar Vahapzade

Od almazdı bir zaman bu derdimden o derdim.
“Ben çıkmaya tepe yok, yüce bir dağ isterdim.”*

Birce diki çıkmaya şimdi ferasetim yok.
Ayak üstte durmaya bir lahza takatim yok.

Kuvvetimi yitirip ben kendimi danmışım(1)
Ömrü günü harcayıp, şan şöhret kazanmışım.

Şimdi şan şöhretimden nârazıyım yoksa ben?
Meğer bu değil miydi geceleri eriten

Gündüzleri öğüten zahmetimin meramı?
Meğer kazanmadım mı bu adın hesabına
Bu günkü ihtiramı?

Ben içeri girince ayağa kalksalar da,
Meclislerin başında beni oturtsalar da

Her şey benim gözümde şimdi başka renk alıp.
Tanıdığım bu dünya benim gibi kocalıp.

Şimdi kendi içimde batıp unutulmuşum,
Artık kendim için de ben gereksiz olmuşum.

Mart 2001

* 60. Yıllarda yazdığım “Dağda şelale gibi” şiirimden mısra.
(1) Danmışım: İnkâr etmişim.

(Türkiye Türkçesi’ne Dipnotlarla Aktaranlar: Seriyye Gündoğdu, Bayram Gündoğdu)


Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Çençken makam, mevki şöhrete ulaşmak isteyen şair, yaşlanınca dünyayı başka renkde görmüş, her şeyin geçici olduğunu anlamış. Gençliğini istediği gibi yaşamadığını, ömrünü boşa harcadığını söylüyor. Tabi bir tek şöhret makam sahipleri değil herkes yaşlanlnca unutulur. Fani dünyada herşey fena....

  • Şimdi kendi içimde batıp unutulmuşum,
    Artık kendim için de ben gereksiz olmuşum.günün şiirini ve üstad bahtiyar beyi kutlarım

  • Cumhuriyet; fikren, ilmen, fennen, bedenen kuvvetli ve yüksek karakterli koruyucular ister. Yeni nesli, bu özellik ve kabiliyette yetiştirmek sizin elinizdedir. Sizin başarınız Cumhuriyetin başarısı olacaktır. Mustafa Kemal Atatürk

  • Efendim yazın ki sıcak kışın olmaz kışın ki soğuk yazın olmaz gençlikte ki rüzgar tabi yaşlılıkta esmez

  • Gereksiz

    Od almazdı bir zaman bu derdimdən o derdim.
    “men çıxmağa təpə yox, üca bir dağ isterdim.

    ” Bircə diki çıxmaya indi ferasətim yox.
    Ayaq üstə durmağa bir ləhzə taqetim yox.

    Quvvetimi itirib men özümü danmışım
    Ömrü günü xərcləyib, şan şöhrət qazanmışım.

    İndi şan şöhrətimden nârazıyım yoxsa men?
    Meger bu deyilmiydi geceleri eriden

    Gündüzleri üyüden zahmerimin məramı?
    Meger gazanmadımmı bu adın hesabına
    Bu günkü ehtiramı?

    Men içeri girince ayağa galxsalar da,
    Meclislerin başında meni oturtsalar da

    Her şey menim gözüme indi başqa reng alıb
    Tanıdığım bu dünya menim kimi qocalıb.

    İndi özüm içimde batıb unudulmuşam
    Artıq özüm üçün de men gereksiz olmuşam.

    (2001)
    Bextiyar Vahabzade