Abdullah Artaç Arslan

yıl 1294 engizisyondayım...
suçum seni sevmek..
celladımı istedim...
gözlerimde sen varsın ölüm ne ki gönlüme...
turuncu bir gemideyim
gidiyorum bilinmeze..
giyotini kendim kurdum..
çok mu yoksa bu isyan Rabbime?
toplanmış kalabalıklar.!
inkar et diyor sevdanı papaz Juan
kurtul ölümünden...
adı diyorum Nisa...
sevdam o.!
inkar ölümden beter.
fırtına kopuyor L'eclerc'te
o kalabalık ta görüyorum gözlerini..
seferindeyim saçlarının.
bıçak iniyor boynuma...sen akıyor kanım..
ölüm senin tebessümünde.
yıl 2006....
doğuyorum bir bilinmez denklemde
İstanbul denen düzlemde...
yaşamadın diyorum sen..!
ölmedin 1294'de...
Sevdamsın sen
doğarım senin dokunduğun her yerde ben.!


Kayıt Tarihi : 11.7.2008 05:39:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Vallahi şaşırdım..ne kurgu olmuş böyle ...öylesine yazılmamış kesinlikle...ve çok incelerde derinlerde bir yerlerde gizlenmiş satır arası sözcükler. çok beğendim yine..Yüreğine sağlık..