Zeynep Aydınlıoğlu

Bilinmez hangi şehirde kapatırız gözlerimizi
Tüm birikimlerimiz kalır o şehirde
Nafile yaşama veda ederiz
İşte o an
Ne ümitlerle gelmiştik deriz bu şehre…
Günlük yaşamımızdan taviz vererek tüm zamanımızı
Tüketiriz o şehirde…

Kendimizi yaşamadan bizi terk etmiştir
Yâda hayata bir tekme sallayıp
Veda Eden biz olmuşsuz o şehirde
Her ikiside aynı kapıyı açıyor ama
Biz tükenmişsiz
Şehrin çılgın yaşamı devam ediyor
Eksoz dumanları
Sokak temizlikçileri ve bahçemizdeki havlayan köpek
Birimizi yolcu ediyor.
Son sararmış yaprak düşüyor dalından, desek de
Sen inanma
Daha birçok çok sararmış yaprak düşecek dalından
Yola çıkacaklar ardımızdan
Biz giderken bir başka doğum feryatları yükselecek bu şehirden
Beni bekle ANAM orda beni bekle…
10.01.2012
ZEYNEP AYDINLIOGLU


Hikayesi:


vedaa gözyaşları

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.