Kutlu Yalnızlığım Şiiri - Jan Adige 2

Jan Adige 2
15

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Kutlu Yalnızlığım

Dün gece pencereye astım kendimi.
Hiç kimselerin olmadığı bir dağ aradım yeryüzünde.
Gökyüzüne bakabilmek için saatlerce.
Yalnız kalan yıldızların yanında olmak istedim.
Onlar kayıp giderse ben de sıkılıp giderdim.
Pencereye asardım kendimi gene .
Kırmızının pis rengindeki sokak lambalarını yıldızların ışıltısını kaybetsin diye koymuşlar adete.
Ne kadar insan çoksa bir yerde, o kadar yıldız az ama ...
Yıldızları yok edenlerle dostta olunmaz.
Yıldızları yok eden ilhamı kaybettirmiştir.
İlhamı kayıp eden bir kaç yalnızı da katletmiştir.
Yalnızlar böyle ölür.
Bir parça iyi niyet gösterilmediğinde.
Anlamak istenilmediğinde.
Yıldızını kaybettiklerinde.
İlhamları katledildiğinde.
Yalnızlar böyle ölür bir gecede.
Önce kimsesiz bırakılırlar
Bir yatağın öteki yüzü olur onlar.
Kitapların altı çizilen yerlerine sığınırlar
Bilmem kaçıncı yüzyılda olsalarda
Bir sesten daha fazlasını aradıkları için
Saçma sapan bir radyo proğramıyla hemhal olurlar.
Müzikler çoğu zaman sıkar.
Müzik her ruhun gıdası olmaz
Bazı ruhlar müzikle doymaz
Kendi kendini alt etmeye çalışan boksördür onlar.
Duvarlar kum torbaları, demirler zihnin içinde kas yapmaya yarar.
Yalnız yalnızlığından değil, yalnızlığını değerlendiremezsse pişman olur.
Gökyüzü de para olmuş
Bütün yıldızlar hep uzak yerde
İlham ne ben de, ne de sen de .
Penceye astım kendimi
İlhamların kaybolduğu yerde
Senin olmamak için direttiğinde kalpte
Benim ölmek için can attığım yerde
Kitaplara döktüm derdimi
Beni duymadıkları, beni anlamadıkları halde.

Jan Adige 2
Kayıt Tarihi : 17.8.2019 13:51:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!