Kuşlar Karıncalar ve Ben

Muhammet Yalçın Azizoğlu
60

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Kuşlar Karıncalar ve Ben


Sırça köşklerin firavunları
Toplayıp kullarını
Zikrediyormuş adımı
Her gecenin şafağında ateş içen
Gök kubbenin meczup çocuğu diye

Issız tepelerde kimsesiz mezarlık
Suyu kurumuş bir ırmak
Ardıç dalından kopmuş yaprak
Sanıyorlarmış beni heyhat

Oysa binlerce çocuk oynaşır yüreğimde
Uçurtmaları yükselir gözümden gökyüzüne
Kuşlar konar dalıma her gece
Türküler yükselir arşa
Düğün dernek olmasada ömrümüzde
Kuşlar çocuklar ve karıncalar huşuyla yaşar yüreğimde.

Gönül kapısından giremeyen firavunlar
Kuşu kafeste karıncaları hücrede ister.
Kibir kaplamış dünyalarında , yaşayan insanların
Fermana kul, güce köle olmasını ister
Onların mizanı yoktur vicdanı karadır
Haşmetli gözükse de
Ya gözleri kördür yada yalan söyler aynaları
Et ve kemikten ibarettir cüsseleri

Başımda gökyüzü kıyısında gezdiğim aşklar var
Benimle arkadaştır kuşlar ve karıncalar
Kimine uzun kimine kısa bir ömrüm var
Dostlarımız düşkünler, düşlerimiz dahi özgürler.

Heyhat akarken nil gözümden
Dünyamı kuşatmış firavunlar var
Birde gönül sarayımda büyüyen Musalar

Muhammet Yalçın Azizoğlu
Kayıt Tarihi : 14.9.2018 16:37:00
Hikayesi:


şiir Şehir Kültür Sanat Dergisi 115 sayısında yayımlanmıştır.