Kıyamet Şiiri - Ferdi Pekdemir

Ferdi Pekdemir
23

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Kıyamet

Ay bile asmış yüzünü geceye, bulutlar çaresiz. Nerden bilebilirdi ki gökyüzü, içindeki kasveti. Yağmurlar bile toprağa tavırlı, yağmıyor sebepsiz. Sanki bu durum yokluğunun tüm dünyaya nispeti. Mevsimlerin eski hevesi yok, kış inatçı,yaz ise mızmız. Sahil bile getirmiyor artık saçının tellerinden. Sanki hesabımız kalmamış güneşle,kalmamış alacağımız. Esmiyor artık rüzgâr,kokunu getirmiyor güllerinden. Son sözünü söylemiş gibisin, ürkütüyor ihtirasın. Yüreğimden bile taşınmışsın gizlice, odalarım bomboş. Kuşları suskun bahçemin, neden uzakta bir baharsın? Issız kaldı gönlümün çayırları, sensiz kaldı bu sarhoş.

Ferdi Pekdemir
Kayıt Tarihi : 25.7.2016 20:12:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!