Kıyam/et Ellerim Ölüm Anne

Esra Keskin
32

ŞİİR


9

TAKİPÇİ

Kıyam/et Ellerim Ölüm Anne


kalbim kimsesiz bir kemoterapi seansında durdu anne ..!

Yağmurlar yağıyor aklımın dinmek bilmez nöbetlerine
Sahi
hayatta belirsiz bir sara nöbeti değilmiydi anne ?

mutsuzculuk oynardık ,
doğarken hüzünlü doğan çocuklardık
ve popomuza vurulduğunda bu yüzden hep gözlerimizi kapattık

şimdi ,
sağlamasının olmadığı bu dünyada
hangi matematik hesabıyla kısacık bir an'a koca bir hayat sığdırabilirim ,
düşlerimde bile ölürken ben,
yaşarken titreyen ellerimi hangi rüya kabul eder artık !
kucağıma koca bir ömre yetecek kadar ceset düşüyor,
ve avaz avaz küfürler

Ve birtek ölüme tek kişilik bilet kesiliyor anne
birde unutmak tek kişilik yazılıyor kadere !

nefes almak,
yağmurdan kaçarken doluya tutulmak gibiydi
ve bizim kafamıza düşen hep hüzün olurdu 
kıyamet ,
şakaklarımda kesik jilet izleri
ve dudaklarımda ölü çiçek düşleri
kıyam/et
Ellerim
ölümüme sebeptir anne

oysa
iki kasık arası yaşanan bir hayat hikayesiydim
ve yüksek doz bir intihar gerçeği

şeker toplayan küçücük ellerim
bir bayram sabahı öldü anne
bedenim sonsuz bir uçurum
ve avuçlarımda iki damla kan
düşlerimden astım
adıma kayan yıldızlarımı
söyle lütfen ,
bir daha tutmasınlar ellerimi !

24 şubat 2018

Esra Keskin
Kayıt Tarihi : 28.8.2018 06:52:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!