Kimsesizliğimden vurdular beni

Ömer Altıntaş 4
493

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Kimsesizliğimden vurdular beni

Beni kimsesizliğimden vurdular ana.
İçimin duvarlarının sıvası döküldü.
Kırıldı kolonlarım, kirişlerim, tuğlalarım...

Düşürdü beni sevdan yere.
Bir aşkla kapanırmış bir yara.
Kısır bir döngü içinde yüreğim.
Kabuk tutmaz, laf dinlemez...
Hal böyle iken sevgilim.
Sen gidiyorsun uzun bacaklarınla kısa ömrümden.
Telörgülere sarılıyorum o gece ben.

Saçlarım uzuyor ve bu hiç iyi değil, ölüyorum sevgilim.
Seninle yaşamanın güzel olması ayrı ölmek istiyorum ben.
Pazarlıksız sattı yıllara beni zaman.
Yaşlandım çünkü kadınlar gittikçe daha güzel.
Ve çok fazla dertten beyaz saçlarım.
Adınla hükümlü şimdi bir şiir kitabı.
Bunu bilirim, sen beni bir kez olsun sevmedin.
Ve çiçeklere gülerken şimdi sen,
Şu masada ki neştere gülümsüyorum ben.

Ve yürüyüşün vurdu beni o gece.
Her halim yaşam kaygısı, senin kokun ve ölüm.
Biz artık ölüyüz sevgilim.
Ben toprak, sen çiçek...
Ne fark eder?
Pencere demirlerinde solan çiçekler gibiyiz.
Şimdi sensiz güneşe tekmil veriyor o pancurlu evimiz.

Beni kimsesizliğimden vurdular ana.
İçimin duvarlarının sıvası döküldü.
Kırıldı kolonlarım, kirişlerim, tuğlalarım...

Ömer Altıntaş 4
Kayıt Tarihi : 10.12.2019 13:22:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Ömer Altıntaş 4