Keskin Tıraşlı Ve Saçlı Ve Ağaç

Ahmet Sami İblar
10

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Keskin Tıraşlı Ve Saçlı Ve Ağaç

Keskin tıraşlı erkekler
Kestiler,
Kestiler ve
gittiler.
Bu yüzden saçlılar kana aşık
Kana susamış gibiydiler yıllarca
İçtiler,
İçtiler ve
Gittiler.
Çatık kaşlı erkekler
Kırdılar
Bu yüzden narindi saçlılar
Kırıldıkça başka yana sıçradı yüreğindeki şempanze
Her seferinde tuttuğu dallar kırılmaktaydı
Şempanze o kadar ahmaktı ki,
Ağaç yerine
Dallarla oynaşmaktaydı
Yüksekten korkmayı öğrenemedi, düştü
Bir kaç kırıkta şimdi kendi içindeydi

Ağaçlar...
Birkaç tane kalmıştı
yeşili koruyanları bekledi
sanki onlardan hiç kalmış gibi,
Üzerinde birkaç saçlının ismi
Lakin şempanze bütün dalları
kırmıştı,
kırmıştı ve
gitmişti çoktan.
Ne yapmalıydı ağaç
Küssemiydi ki
kim anlardı onun buhranlı günlerini
Ne zaman girecekti umurlarının dahiline
Ölmek.. ağaçlar ayakta ölürmüş
Lakin çok uzak bir kelimeydi ölmek
Yeni bir bahar
Yeni bir dal
.
Yeni bir gidiş demekti
Ve neden hep sonbahara denk gelirdi
Sonbahar ne zaman gerçekten son olacaktı
Ağaçlar...
Beklerdi bazen,
Ahmaklığından değil ayakları yoktu gidemezdi
Ayakları olsa gider miydi bilmiyorum
Ama beklerdi;
yeşillenmeyi,
Yeşillenmeyi ve
çiçeklenmeyi...

Ağaçlar...
Dilek bezleri asılmayacak mıydı
Aşk kilitleri bağlanmayacak mıydı
Ağaçlar çok sorardı bazen
Bazen çokça da saçmalardı
Ama rüzgara karşı durmayı bilirdi
Ya da bir kasırgayla karşılaşmadı hiç

Yapraklar...
Hiç bitmedi dallarda
Çirkin ve çirkef tarafından tomurcukken düşürüldü
Çirkin sadece korkmaktan korkar
Çirkef kırar
Şempanzeler, ah o şempanzeler
Korkmadılar,
Kırdılar ve
Gittiler

Dallar, kırılan ve kırılacak olan
Onlara ne olduğu ağaç haricinde
Kimseyi ilgilendirmezdi,
-aslında ilgilenmiyorlardı-
Böyle avutuyordu ağaçta
Yağmurla birlikte ağlarken
Bir bebek gibi, kendini

Keskin dişlerle kesilen ağaçlar
Keskin tıraşlı erkekler tarafından.
Sonra parçalara böldüler, kırdılar
tek tek
Kırılan o incecik dallarıyla birlikte
Bir saçlı tarafından tutuşturuldular.

Kırılmış ve yanmışın külleri
Soğudu
Soğuttu
Bir ağaç ilk defa gitmişti
Çok iyi biliyordu gidenin dönmeyeceğini ağaç
Bu sefer ağaç
Yandı
Gitti
ve hatta bitti.
Ama benzemedi saçlıya yahut çatık kaşlıya
Çünkü artık bir daha gidemezdi
Artık gidemezdi
Bahar dahi görmeyecekti ki şükürler bunun içindir
Üstüne yeni isim kazılmayacaktı
Kıramayacaktı dallarını bir daha çirkin çirkef
ve artık gölgeside olmayacaktı

Sonra...
Ağaç unutuldu,
küller savruldu,
Anlamakta geç kaldı keskin tıraşlı ve şempanze
Ağaç olana, unutulana kadar geç.

Ahmet Sami İblar
Kayıt Tarihi : 28.4.2016 01:44:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Ahmet Sami İblar