Kendine Hasret Ruhlar Şiiri - Demet Temel

Demet Temel
14

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Kendine Hasret Ruhlar


-yıllar yılların ardına takılmışım beni götürsün diye bir yerlere
Gidiyorum ve gittikçe saplanıdığım bataklık oldu yıllar
Her geçen yıl biraz daha bularken bedenimizi çamura
Daha dik duruyorduk artık çamurun içinde
Umudumuz vardı göğe dikmiştik gözlerimizi
Ve temiz kalan tek yerimizdi gözler
Hayaller uçar giderdi gökyüzüne yağmur olur
Yine çamurun içine düşerdi
Yıllar yıllar bataklıktı
Oysa yürek kaç milyon güvercin bıraktı göklere
Hepsinin rengide ap ak
Biz insanlar çamura gömülüyorduk
Yarım dolaşıyordu insanlar yarım bedenleri içleri boş
Doldur boşları garson…
Akıt içine zehrini al köpüğünü
Birileri sancıtırsa yüreğini düş peşine düşlerinin,
gül geç yaşam önüne atılan taşlarla dolu
Tutarsan o taşları yüreğini ezer
Yoktu her şey memleketim
Yoktu saatler gecenin dibi umutta kalmadı şişede
Sahi neresiydi memleket
Hangi harap şehir beni sana sarar,
Hangi şehirde nefesinin rüzgarı ile boğulurum.
Ben hangi nefesinde soluksuz kalırım
Yokluğun hangi dağı eritirde sevdan su olur fışkırır
Küllümün içine kanatlarımı koymuştum
çırpındıkça dağılıyor dört bir yana sevdam
Çırpındıkça dağılıyor dört bir yana sevdam
Yeşermeye yüz tutan toprağın dizlerinde,
Sancılarım sancılarım yanar
Yokolur geceleri bedenim
Paramparça girerim yatağa
Hangi zerremi örtsün yorgan…
Yalnızlığım duvarlardan daha ağır yıkılır üzerime
,sırtım sırtım kamburlaşır yükümden
Yükümü atsam yıkılırım
Yosunlar sarar kapılarımı
Bir sese bir vuruşa bir duruşa özlem duyar
Gerçek alır elimden düşlerimi
Ve ben yaslanırım umuda
Gece öylesine ağırken huzur öylesine kuş tüyü …
Vur desem yıkılır elim vuramam…
Bir ses bir ses kendine getirir mi böylesine kendine hasret ruhu…
hangisi insanın gerçek yüzü
Kaç yüzü var insanın
Kaç yüzü olmalı hüznün
Kırarım kırarım kolunu sevdanın
Tutunamasın kimseye, dik dursun
Nefesim boğazıma gelmeden dilimin ucunda düğümlenir,
Tahta çıkıyotum bu gece yalnızlar ülkesinin tahtına ve üzerinde tepiniyorum
Çay gelsin sıcak demli bir çay…
Kim kim yüz tutar çevirdiğim aynama,
Kim yokolan yüzüme yansıtır yüzünü
Vazgeçtim çay değil şarap gelsin,
Anladıysam ne olayım bu anlamsızlığı,
Yollar uzar, uzayan yolların peşine düşşem ,
sevmek ne soluksuz bir iştir nefesim kesilir
sevmemk belki yitirir sevmeleri
bir ormanın içine kaçıp gitsem
bir ağacın içine yerleşsem bir kurtcuk olsam
havalar havalar üzerime çöküyor bu aralar
dişlerim hüküm geçiremiyor bir elmaya
biri dokunsun yüreğimin üzerindeki yaraya
hayatın anlamı olmalı ,anlamı olmalı sözlerin ve gözlerin
sözler ve gözler aynı şeyi söylmeli,
gülüşler gözlerin gölgesi altına girmeli,
dağınık yıllar dağınık yaşam
kimse anlamıyor beni ,kimisi seviyor ,kimisi sevmiyor ama kimse anlamıyor beni
yalnızlık keskin bir kılıç bu aralar ne yanıma dokunsa kanatıyor…

Demet Temel
Kayıt Tarihi : 1.4.2019 20:18:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!