Katarsis Şiiri - Burak Güven

Burak Güven
23

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Katarsis

O ki, uykusuz gecelerin birinde,
Gözler kan çanağı,
Bağırdı tüm gücüyle, feryat etti geceye,
Kör karanlıkta, hiç oralı olmadı.

O ki bir yolcu,
Özlem treni ise gelmek bilmez,
İstasyonda yok bir uğultu,
Beklemekten yoruldu.
Üşüdü narin elleri,
Ve ağır geliyordu valizi.
Adımladı biraz kaldırımda,
Gelmiyor, gelmeyecek!
Umutlardan kovuldu.

O ki, Şirin, dağın öte ucunda.
Bir Ferhat var mıdır?
Kazma sesi gelmiyor bu yamaçta,
Beklemeye kalmadı takati,
Bir şeyler yapılmalı aşkta.
Ferhat gelmediyse
ki çok yazık,
Hasta düşmüş genç yaşta.
Şirin ise durmamalı, koşmalı çıplak ayakla
Yamaçta,
Avuçta inançla, gönül de aşkla..

O ki def etmiş gönülden nefreti,
Bilmeyen yoktur ondaki neşeyi,
Ezberle, ağzında ki her heceyi,
İnşa eder şiirden geceyi.
İşte, tamda bu yüzden
Onda olan, bin tokatta yok,
Pes edişler, tükenişler o lügatta yok.

O ki, hayaller kurar,
Hep yağmurlu olsada müjgan,
Hayatsa, yaşattıklarını edemez
İzah.
Onunsa hayata cevabı, hep kara
Mizah!

O ki, her şeye rağmen, ölmedi!
Gülümsüyor bir çiçeği sevişte,
Sildi beyninden,
Artık hep güzeşte,
Önüne bakıyor arkaya değil
Ve bir yol,
Zahmetli, dikenli ve uzun mu uzun,
Sonu nerede,
Bu yol nereye,
Bilmem, aya mı,
Yoksa ki güneşe?

Burak Güven
Kayıt Tarihi : 6.10.2019 20:52:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!