Karınca ve ben Şiiri - Necmi Dayan

Necmi Dayan
166

ŞİİR


8

TAKİPÇİ

Karınca ve ben

mutfak tezgahının ucuna kadar geldiğini ve orada ayağa kalkıp bana seslendiğini duymamazlıktan gelemezdim ama duymamış gibi yaptım. o ara ısınan suyu kahve dolu bardağa boca ettim. bardak elimde gelip tam karşısìna tabureme oturdum...kahvemi yudumladım tütünümden bit nefes aldım ve;
- ne istiyorsun karınca dedim?
- bıktım senden hepimiz bıktık.
her sabahın körü aynı saatte kalkıyorsun ve gündüz ışığını yakıp tüm aileyi uyandırıyorsun...
- eee ne yapmamı istiyorsun?
- yer değiştir
- ne
- evet yer değiştir
- bana bak bacak kadar boyunla bana kendi evimde yer mi değiştir diyorsun?
- yani...ne kaybedersin ki
- siz değiştirin . ben mi buyur ettim aileni t aşı diye mutfağa?
- ama....
- aması yok karınca. önümüz kış....
- şantaj mı
- nasıl anlarsan artık
- ama bu haksızlık...
- hiç bile...insanlar uyurlarken maske filan takıyorlar....bunu da bir düşün...hadi canım zevkime sıçma...
- bir düşünelim dedi....

gitti...

Necmi Dayan
Kayıt Tarihi : 15.8.2020 13:44:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!