Karanlık kuyular Şiiri - Fatih Serdar

Fatih Serdar
6

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Karanlık kuyular

Yazılmamış hiçbir şarkı benim için
Öyle sessiz sedasız çekiyorum sigaramı
Çekiliyorum girdaplara sessizce
Vura vura parçalanıyorum kayalıklarda
Acıdan yanıyor her tarafı vücudumun
Çekiliyorum derin kuyulara
Hapis kaldım kaçamıyorum
Tırnaklarımı kendim söktüm
Tırmanamıyorum aydınlığa
Gerçi yukarı baksam da göremiyorum
Aydınlıkları mı sakladılar
Karanlıktan başka bir şey hissedemiyorum
Hapisim derin kuyularda işte
Öyle bir hapis ki ne başı belli ne sonu
Anlayın beni boğuluyorum
Gözyaşlarım doldurdu kuyuları
Boğazıma kadar geldi duramıyorum
Emdi bütün sevincimi
Annesini emen bir bebek gibi
Bebek bu yaratık değil ki emerken öldürsün
Bu hüzün bu keder öldürür ama beni
İzin vermez bir dakikalık huzura
Besleniyor bedenimden zihnimden
Doymuyor arkadaş!
Bırakmıyor yüreğimi
Hani cezalar denkti suçlara
Bu kuyular bana fazla
Bu karanlık umutsuz kuyular fazla
Bu buhranların tokatları fazla
Suçsuzum yemin ederim
Kurtarın beni kuyulardan
Verin bana eski mutluluğumu neşemi
Yemin olsun uçmam kartallar gibi tepeden
Ne kadar yüksekten çakılırsam
O kadar çok acıyor canım
Kuyulara düşmek istemiyorum
Çok karanlık kuyular

Fatih Serdar
Kayıt Tarihi : 26.6.2020 12:19:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!