Kanserliler Defilede Kalem Satar

Metehan Budak
6

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Kanserliler Defilede Kalem Satar

Kanserliler Defilede Kalem Satar

Ne zaman bir hasta görsem
Geçmişini düşünürüm hastanın
Dünyanın dengesine şaşarım
Akabinde bir kadın görürüm, alımlı
Aklımı başımdan alır
Hastayı bırakır kadının kalçasına bakarım
Geçip gider vicdanımın gölgesi
Bir bulut açılır gökyüzünde
Umurumda olan ne olabilir şimdi
Bir fantezi gecenin şehvetine ışık tutar
Yardım isteyen dilenci hastalara sırt çeviririm
Gözlerim görmez kanserli hastaları
Gözlerim dekoltesinde kadının
Kulaklarımı rahatsız eden sestir artık
Kanserli hastaların dilenciliği
Yarım yamalak da olsa öpebilir miyim seni

Kanser hastası olduğunu söyleyen dilenci
Beni günahımla baş başa bırakmıyor
Aklımda ilkel şenlikler
Elim vicdanımın üzerinde
Dünya çığlık çığlığa dönüyor
Sevişenlerin çığlıkları yanında
Kanserlilerin acılı haykırışları
Yatak odalarıyla hastane odaları aynı yerde
Sesleri aynı dünyada yankılanıyor
Aynı dünyada yaşıyoruz hepsini
Kanserli dilenciler önümdeki defilede
Bense son evresindeyim hastalığımın
Adı bunaltı
Yine de alamıyorum gözlerimi kadının göğüslerinden
Kanser olma ihtimalimin yüzdesi
Korkutur, düşündürür
3 kuruş için çabalayan kanserliler
Utandırır beni
Kanserliler kanserliler kanserliler
Beynindeki ameliyat izini gösterip ekmek parası dileyen kanserliler
Sarıyorlar dört bir yanımı
Özgürlüğümü vicdanımın içine hapsediyorlar
Rahat bırakmıyorlar beni

Oysa benim aklımda hâlâ göğüs dekoltesi
Kanserliler yalın ayak dilenmekte
Gizlice yutkunurum
Yutkunur ve geceyi o kadınla geçirmenin hayalini kurarım
Kanserliler ısrar eder aklımda yer etmek için
Ve ben utanırım

Kaç defa ölmek istedim sayamam
Bu pornografik bir intihar girişimi
Bu halde bir kadına vurulmak
Ben baygın, ben suratsız
Yaşamdan soğumuş
Takılamam peşine
O güzel bedenin için
Atamam sırtımdaki yaşam kamburunu
Ama kanserliler yaşamak ister
Her yeni günün mücadelesini
Her gecenin yorgunluğunu
Her yükün ağırlığını kaldırma isteği
Bıkmaz mısınız acınmaktan
Bıksanız bile ne değişir
Öfkem yaradılışa
Ah ne zordur bir ömrü karanlığa kavuşturmak
Yokluğa yelken açmak
Yokluğu hayal edemez insan
Ama ister,
Belki kanserli bir hasta
Belki de sağlıklı bir doktor
Gün gelir yokluğu ister
Gözümün önünde kalem satarak
Hayatta kalmaya çalışan kanserliler
İmreniyorum çabanıza
İmreniyorum gücünüze
Siz ve önümdeki defile
Hepsi aynı dünya içinde

Kibirli bir bakış, koca koca öğütler
Zengin bir züppenin kahkahaları
Sokak aralarındaki yol kesmeler
Benim itliğim, senin bin yüzün
Sevgimizdeki politika
Bizzat aklın, simsiyah fikirlerimiz
Nefsinin iştahı
Rahatsız etmez mi ruhunu
Sen, onlar diye başlarken söze
Kendini hesaba katmaz mısın
Kanserliler bu oyunun neresinde
İnsan ezelden insan
İnsan hem de kanserli olamaz mı
Kanserlilerin ruhu karın tokluğuna mı çalışır

Ah şu kadın unutturur hepsini
An genişler şimdi
Kanserlilerin acınası seslerinde
Ruhumdaki açıklar utandırırken beni
Kadının kalçalarına yeniden takılır gözüm
Unuttum gitti işte
Unuttum Tanrı’yı, unuttum naifliği
Unuttum Kafka’yı, Camus’yu,
Unuttum intiharı,
Unutturur musun bana yaşamayı

Doğa beni bekler
Avın ayağında topuklular
Kanserlilerin ayağı çıplak
Alaçatı’da dar bir sokakta
İlkellik modern vitrinlerde teşhir içinde
Engel olamam arzularıma
Bir ateşli gece
Bir gün daha ertelenmiş yaşam
Bir gün daha ittirilmiş zaman
Bir gün daha dönsün bu dünya
Bir avuç boyu kıvırsın eteğini
Öpmeye yer açsın boynunda
Kanserli olmayan kadın
Öcünü alsın bütün hastaların
Dudaklarını kasığımda gezdirerek
Bak unuttum yine işte
Nereden geldim nereye gidiyorum
Düşünmek miydi bizi hayvanlardan ayıran
Yoksa tutsak mıdır aklına insan
Hepsi aynı dünya içinde
Kanserliler önümdeki defilede kalem satarlar
Ben düşünürüm
Arzularım ve Adem arasında
Utanç ve yaradılış arasında
Hepsi aynı dünya içinde
İç içe geçmiş biçimde

Siz kanserliler hazzı bilir misiniz
Nedir nefislerimizdeki fark
Arada kabadayılık yapar mısınız
Evde renginiz değişir mi
Aşklarınız oldu mu deli divane
Hiç seçme şansınız oldu mu
Bir kadını ya da bir adamı
Gençliğiniz yetti mi sevişmeye
Direndiniz mi can sıkıntısına
Felsefeye merak saldınız mı
Şüphelendiniz mi Allah’ın varlığından
İsyan, devrim, özgürlük diye nara attınız mı
Siz kanserliler düşündünüz mü varoluşu
Beni, ıstırabımı düşündünüz mü
Hor görmez misiniz sağlıklı adamın buhranını
Ah şu kadın sustururdu içimdeki rabarbayı
Sinsice bir göz kırpsa iyileştirirdi beni
Kaç salise sürer bir göz kırpmak
Kaç güne bedel olur
Yinelenip durur insan
Geçip gider o ve ben yine utanırım
Seksi bir yeni kadın geçene kadar

Aklımdan çıkmayan kanserliler
Gözlerimin önündeki defilede kalem satıyorlar
Ne kadar kâr payı var
Dindirecek mi metastazları
Siz kanserliler gülerken unutuyor musunuz kanser olduğunuzu
Hâlâ piyango bileti alıyor musunuz
Bir çiçeğe bakınca seviyor musunuz dünyayı
Sizin gözünüz yok mu
Kalçalar sallanırken gözünüzün önünde
Yaşamın kısalığı çıkar mı aklınızdan
Aşk desem sırıtır mısınız
Dert desem güler misiniz
Acı desem kızar mısınız bana

Benim aklım hâlâ sarışında
Nereye gider dünyanın sorunları
İktidarları değiştiremez miyiz
Patronların sömürü zihniyetini
Oturduğumuz evleri
Arkadaşlarımızı değiştiremez miyiz
Devrim yapamaz mıyız aşk için
Sefaleti bitirmek için çabalamaz mıyız
Yandaki sarışınla bir gece hayali
Unutturur mu ilkelerimizi
Hepsi bu mu

Afrika, Arakan, Filistin
Sicilya’da bir evsiz
Katliamlar, teröristler, mafyalar
Sanatsal ve bilimsel gelişim
Üretim, rahatlık, huzur
Bir delikanlı Mercedes’iyle kenardaki eve yanaşır
İki hatun biner arabaya
Kanserliler kalem satar
Ben utanırım
Hepsi aynı dünya içinde
İç içe geçmiş biçimde

Ben miyim bu
Bir dekoltenin fiyakası mı beni çılgına çeviren
Sattım mı toplumsal sorunları
Sisifos’un derdine ortak değil miyim
Bu kısır döngüde ne cezbedebilirdi beni
Heyecansız değil mi cansız bedenlerle sevişmek
Hepsi geçici değil mi
Aşkın bir ömrü
Ömrün bir ehliyeti yok mu
Haz ulaşınca doruklara
Ufukta sonu görünmüyor mu
Bir anlamı var mı
Erdemden , ahlaktan, davandan ödün vermenin
Bir anlamı var mı
Seni kurtaracak mı zaruretlerden
Dünyaya atılmışlık duygusunu yenebilecek misin
Koşuşturmacadan uzaklaşabilecek misin
Kaç dakika kaçabilirsin yaşamdan
Kaç dakika irdelemezsin yaşamı
Kaç dakika sorgulamazsın kendini
Kaç dakika unutursun kanserlileri

Biz özümüze karşı
Biz sapsız baltalar
Biz kıymet bilmeyenler
Biz sevgilimize murdar
Ağırlaştırılmış düşünsel müebbet içinde
Oradan oraya savruluruz
Yeri yurdu olmayan avareler
Kanserlilerin arasında
Aklının kirini gamzesine gizleyen
Yalnızlığa tapan ve
Yalnızlıktan sıkılan oyunbazlar
Ölüm bize müstahak
Ne tadını alabildik yaşamın
Ne de vazgeçebildik yasamaktan

İç geçirin kanserliler
Bu saçma dünyayı kanserle boğuşarak geçirdiğiniz için
Küçük dertlerin altında ezilmek yerine
Kansere rağmen mücadele ettiğiniz için
Koskoca bir derdi sırtladığınız için
Hakkınızdır, aşağılayın bizleri
Bu hayata tutunamadığımız için
Sizler bir yanda
Benim gibiler bir yanda
Utandırın bizleri, hakkınızdır

Yine bir kadın geçer
Ceylan gibi seke seke gider
dalgalı hem de ıslak saçları
Hayalimde yastığım olur
Yeter kanserliler
Bizi dövmeyi bırakın
Bize dualarınızla vurmayı bırakın
Bizi vicdanımızdan kurtarın
Bırakın ilkelliğimizde boğulalım
Kıskansın bugün bizi Dionysos
İzin verir misiniz
N’olur, kendinizi unutturun
Bugün utandırmayın beni
Ya da ortak olun günahlarıma
Ruhunuzun kirli odalarını
Açın bugün bana

Dünya işte, hepsi hepsi bu
Bir vitrin yaratırsın modaya uygun
Yumruğunu sıkarsın bir düşünceye gebe
Atılırsın ve görürsün
Albenisi neymiş cesaretinin
Neymiş gücün, neymiş seni içten pazarlayan fikrin
Şovun sonu gelince
Sidik yarıştıranlar öfkelenir
Buymuş dersin dünya
Sen dipsiz bir kuyu
Ağzına kadar dolu suyla
Rol kesersin çiçeklere
Etraf leş gibi ego kokar
Filmin sonunda ise bir tek ayna kalır
Üstünde samimiyet yazılı
Kendine küfrettiğin dudaklarından okunur
Kanserlilerin ahını ala ala
Yaşamak aklındaki labirentlere sıkışır
Bir hayal ararsın tutunacak
Bir amaç, bir hedef
Ama yoktur seni ruhundan ayıracak bir alet
Sen zindan içinde
Sen zamanın içinde
Sen canlılık içinde
Döngünün bir kum tanesi
Ya karışacaksın
Ya da yaşamak yerine düşüneceksin
Ekmeksiz, susuz,
Faydasız, ahmakça
Yeniden rüyaya dalacağım uyanıkken
Bir kadının göğüslerinde kaybolacağım
Bana kendimi kaybettir kadın
Bulmak bir daha mümkün olmasın
Tütsüm ol, enstrümanım ol, uyuşturucum ol
Kanserliler bize bakarken öp beni
Kanserli hücrem ol
Ne de olsa yaşamak hastalığı üzerimde
Tedavim ol.
Kanserlilerin azmi
Benim depresyonum arasında
Denge ol.
An geçer utanırım yeniden
Benim derdim ve kanserlilerin derdi
An geçer ağlarım kendi halime
Liseli kızların derdi
Nasıl geçecek bu yıllar
Nasıl akacak zaman
Ben kendimden iğrenirken böyle
Kanserliler uykularımı kaçırırken
Yeniden bir dekolteye takılır gözüm
Azgınlığım kaypak
Azgınlığım başına buyruk
Ben kendimi tanıdım
Ve dünyaya inancımı yitirdim

Kanserliler kalem satar önümdeki defilede
Dekolteler uçuşur, kadınlar yatak kokar
Ben kendimi dizginler ve düşünürüm
Kanserliler hatırlatır kendilerini ısrarla
Serseriler ve züppeler dolaşır etrafta
Sözcüklerle birbirini öldürenler olur yanımda
Hepsi aynı dünya içinde
İç içe geçmiş biçimde
Ne kadarı lazımdı bu hayatın bize
Ne kadarını iade edebiliriz

2019 Haziran 26, ALAÇATI

Metehan Budak
Kayıt Tarihi : 9.6.2021 23:28:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!