Kanayan Coğrafyada Şiiri - Özgür Köktürk

Özgür Köktürk
341

ŞİİR


9

TAKİPÇİ

Kanayan Coğrafyada

Bu ıssızlık yalıtmaz yalnızlığımı
Her karanlığa gömüşümde umudu
Ecelsiz sevdalara öykünen çocuklar güler
Güler, yaşamı garipseyen bakışlarla...

Geceyi bölen kuşlar da yok...

Sus pus duruşlardır artık aynadaki yüzümüz
İsterik kahkahalarla boğulurken ay ışığı...

Sessizlik, sonsuzluğu çağırır
Kabuğuna çekilmişken evren
Evrende yitip giden bilgeliğin barışı...
Her çocuk bakışı bir destandır artık
Kırık dökük ışıksız imgelerde
Ayazı kuru
Sıcağı yaman
Göğü bulutsuz
Kuşsuz
Umutsuz...

Bir ırmak maviliğinde hayat
Kim tutacak ellerinden...

Aynada solan yüzün
Gece kadar sessiz
Gece kadar hüzün...

Kaç mevsim düş çaldım pencerenden
Sokak kuşları ağlamaklı...

Ve bir daha kanıyor zaman
Gecenin içine damıtarak suskun çırpınışları...

Uyurken insanlar, uyur mu gökyüzü de?
Uyur mu karanlık
Savaşlar
Kör çığırtkanlık?

Ağlarken bir çocuk açlıktan
Doymuş mudur insanlık gözyaşına?
Duymuş mudur acep sessizliğin yankısını
Umutsuzluğun,
Çaresizliğin acı yakısını...

Can verirken çırpınışı mutluluğun
Elleriyle saçıyor uslanmaz arsızlığı zaman
Zaman ki, şafaktan sızan kan...

Özgür Köktürk
Kayıt Tarihi : 13.7.2019 21:53:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!