Kalabalıkta Eksik Şiiri - Mustafa Alp

tüm kalabalıklar içinde,
kokun umut, rengin bahar.
ama bilmezler,
bahar bile bazen üşütür insanı.

tüm seslerin içinde,
gözlerim hep seni arar.
oysa sen yoksun artık,
ve hiçbir ses adını getirmez bana.

bir meydanda bin yüz var,
ama hiçbirinde senin bakışın yok.
kalabalık büyüdükçe
içimdeki boşluk derinleşiyor.

ya büyülü bir şeyler vardı sende,
ya da ben seni olduğundan fazla sevdim…
çünkü gidişin
bir insanın değil,
bir mevsimin bitişi gibi.

eksiklerimi tamamladın bende,
sonra eksik bıraktın en derin yerimden.
şimdi aynalara bakıyorum,
kendim varım ama bütün değilim.

akşamları daha uzun artık,
güneş erken vazgeçiyor gökyüzünden.
ben de senden vazgeçmeyi denedim,
ama kalbim alışmadı yokluğuna.

gülüşün hala kulağımda,
bir şarkının yarım kalan nakaratı gibi.
ne susturabiliyorum,
ne tamamlayabiliyorum.

birlikte yürüdüğümüz sokaklar
şimdi başka adımlara ait.
ama taşlar biliyor,
ben en çok senin yanında gerçektim.

ya büyülü bir şeyler vardı sende,
ya da ben ilk kez gerçekten inandım.
çünkü senden sonra
kimseye aynı yerden bakamadım.

kokun hala bazı rüzgarlarda saklı,
ansızın çarpıyor yüzüme.
bir an gözlerimi kapatıyorum.
ve her şey geri geliyormuş gibi oluyor.

ama açınca
yine aynı eksik dünya.
yine yarım bir ben.

tüm kalabalıklar içinde
en yalnız benim şimdi.
çünkü seni bulduğum yerde
kendimi de bulmuştum.

ve seni kaybedince
sadece seni değil,
içimdeki o tamamlanmış halimi de yitirdim.

belki sihir yoktu sende,
belki kader değildi bu bağ.
belki sadece
iki yarımın kısa bir süreliğine
tam olma yanılgısıydı.

şimdi biliyorum,
bazı insanlar hayatımıza
kalmak için değil,
eksikliğimizi öğretmek için girer.

ama yine de.
tüm kalabalıklar içinde
gözlerim hala seni arar.

Mustafa Alp
20/02/2026 15.00