Kabus Şiiri - Nihal Atasoy

Nihal Atasoy
1

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Kabus

Hissettirilmeyen bir sevgiyi buldum, ona dokundum, onu gördüm.
Gözükmek onun için utanç vericiydi. Kendine havadan duvarlar ördü
Yavaş yavaş ona yaklaştıkça hırçınlaştı.
Keşfedilmek, özünün çözülmesi kabusuydu ve onun kabusundaki kötü kadın oldum.
Eze eze içine soktuğu duyguların sorumlusu bendim artık.
Havadan duvarı bir kurşun kadar sertti.
Ne zaman ben burdayım dese; çelimsiz boynuna telaşsız ama hızlı adımlarla yürürdüm.
Bilirdim yine o duvar orada, düşündükçe telaşlanır daha da hızlanırdım belki bu sefer aşarım
……..
Yine ve yine oradayım. Burda olacağımı biliyordum. Tekrar nasıl kalkacağım?
O sert duvarına hızlı adımlarla kafa tuttum.
Minik bir kadınım ben. Her kapına koştuğumda biraz daha büyüsemde.
Sesimde soluğumda fazla çıkmaz. Beni anlamayanının nedenlerinden biri belki de budur.
Yüzümde hala kurşunun ağırlığı var. Biraz da yaralandım tabi.

Nihal Atasoy
Kayıt Tarihi : 6.2.2020 00:55:00
Şiiri Değerlendir
ÖNCEKİ ŞİİR
SONRAKİ ŞİİR
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!