İyiliğin Herkesçesi Şiiri - Fatih Güngör

Fatih Güngör
9

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

İyiliğin Herkesçesi

Günlerden bir gün, oldukça sıradan.
Güneş parlak zararsız,
Rüzgar dingin ama kararsız,
Bir serçe süzüldü sokağa, bir yaprak düşüverdi.
İki insan belirdi köşede..

Sanki hiç bir şey olmayacakmış gibiydi.
Ama çok şey oldu. Olacaklar belirsiz.

Babasıyla bir evlat, yavaşça yürüyordu,
Sokak başı lokantasının istikametinde,
Girdi önce yaşlı baba, bir elinde bastonu,
Diğer kolunda oğlu, tutuyordu şefkatle..

Sanki her şey normaldi, sıradanmış gibiydi.
Ama çok şeyler oldu. Olması da gerekti.

Söylediler yemeği, yiyorlar afiyetle,
Yalnız, baba çok yaşlı, çorbayı döktükçe,
Görenler gülüyordu, eğlendiler güldükçe,
Oğul çok mahzun oldu, içerledi herkese.

Sanki kasvet bürüdü, bitmeyecek gibiydi.
Ama bir şeyler oldu. Olduğuna da değdi.

Oğul kalktı yanına, sildi ağzını, ceketini,
Sonra aldı kaşığı, yedirdi yemeğini,
Görenler dondu kaldı, kestiler eğlenmeyi,
Hakir gören bakışlar, terk ettiler yerini.

Sanki bir güneş doğdu, aydınlattı her yeri,
Ama ne güzel oldu, Yaşanası, keyifli.

Ödediler ücreti çıkarken, geldi bir yaşlı adam:
Oğul sen bu masada bir şeyleri bıraktın.
Oğul şaşkın bakındı, yine baktı masaya,
Anlamadı olanı, döndü yaşlı amcaya,

Sanki soru garipti, amcanın bir derdi vardı,
Ama son sözü ile adam, merakları giderdi.

Bunca çirkef içinde, Oğul sen neler yaptın,
Ders verdin nadanlara da, ama bir şey bıraktın,
Sen biz babalara öyle, büyük umutlar bıraktın.
İnşallah senin gibi, olsun tüm evlatların.

Sanki normal bir gündü, sıradan ve keyifsiz,
Ama ne çok şey oldu, olanlar cana değdi.

27.03.2018

Fatih Güngör
Kayıt Tarihi : 5.3.2019 10:38:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Herkesçe bilinen bir hikayenin Ben'ce anlatımı.. :)

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!