İroni Şiiri - Nebi Taşdemir

Nebi Taşdemir
5

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

İroni

Saçlarım yavaş yavaş ağarıyor
incitmeden sokuluyor koynuma acı
ve birer birer düşüyor yıldızlar
Koşuyor ta uzaklardan anam
yalın ayaklarla,koynunda çiçeklerle ve bağrında sönmek bilmeyen mutlak bir inanç ve umutla
Belki geri gelirim umuduyla,
Güneş, batıdan doğuyor yarınlara
Savruluyor tel tel sırma saçlar önüme Kemoterapi kuyruklarında, nemli hastahane köşelerinde.
Çoçuk çığlıkları duyuyorum mesela bir hardal gazı saldırısında
Zifiri karanlık her yer.
Gece susmuş Ay küsmüş
Ve boynundaki muskayla asıyor kendisini çaresiz baba.
Sonra ağıtlar yükseliyor, tek odalı bacası tütmeyen evden
Başlıyor kadın çığlıkları
Patlıyor kulağımdaki zar.

Silueti görünüyor her bir annenin göğe baktıkça
Selamlıyorlar beni uzun uzadıya
Düşüyor gökten nar taneleri avuçlarına, sabi sübyan bebelerin
Kırmızıya boyuyor , kana buluyor onları
Sonra renkli potinleriyle gömülüyorlar toplu mezarlara.

Ve kırık ranzaların,yırtık çarşafların arasına iliştirilen resimleri öpen mahkumlar çoğalıyorlar bu anlamsız savaştan.
Anteni kırık radyodan duydukları hazin haberlerden sonra, avluda şuursuzca volta atıyorlar.
Yan koğuştan Şıvan Perver'den bir türkü tutturuyordu mahkumun biri
Ne bana , nede halkıma nasip olmayacak bir Cennet'ti anlatıyordu belki.
Hayatlarından vazgeçmiş insanlar var burada .
Dünü unutmuş, yarına küsmüş,bertaraf olmuş...

Yani anlayacağın,
hep bir ironi hüküm sürüyor hayatta
Kimi zaman bedende ve yürekte
Kimi zaman bir mazlumun son nefesinde
Kimi zaman can alan celladın merhametinde
Ve çoğu zaman gökyüzünün maviliğinde, Güneşin kızıllığında...

Gördüklerimi nasıl silerim belleğimden bilmiyorum ama
Ölmek istiyorum sadece.
Doğacak sabahın Alaca karanlığında...

onikiocakikibinondokuz

Nebi Taşdemir
Kayıt Tarihi : 12.1.2019 19:42:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!