İnsanlar Şiiri - Bilal Kahraman

Bilal Kahraman
43

ŞİİR


11

TAKİPÇİ

İnsanlar

Ben insanlara iyi geldikçe,
İnsanlar benden kaçıyor.
Ben bir insanı sevdikçe,
İnsan beni benden alıyor.

Halbuki insan gibi yaklaştım,
İçimdeki hasedimle savaştım,
Bende insanım, bende taştım.
Ben yine sabır diyerek yaklaştım.

Bir insanı seversen
Çıkarsız, sen ezilirsin.
Bir insanı üzersen
Sebepsiz, sen vicdansızsın.

İnsan insan ol!
Sen "ne garip hayat" diyenlerin
Hayatındasın.
Şimdiki aklım olsaydılarla
Çürümesin ömrün.
Sen bir daha yaratılmayacaksın.

İnsan ayakların taşa değecek,
Sevenlerin toprak atacak,
Belki ağlayanın bile olmayacak,
Dünyada yaptıpın neye değecek?

Dünyada en büyük acı aşk.
Bu acı pişmanlıkla yeşerir.
İnsanda sulanır, yeşerir
Amma Velakin insan değişir.

İnsan insan olamadı,
İnsan insanın kurdu,
İnsan hiç doymadı,
İnsan akıllanmadı.

Bilal Kahraman
Kayıt Tarihi : 23.10.2019 14:12:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!