İnsan Bir Kere Ölür

Ümit Yaşar Oğuzcan
299

ŞİİR


366

TAKİPÇİ

İnsan Bir Kere Ölür

Her bulunduğum yerde yitiriyorum seni
Yanıbaşımda öldüğün oluyor kimi gün
Ya da ben ölüyorum sessizce gözlerinde
Bir yaprak kımıldıyor hafiften
Bu sessizlik bir kasırga başlangıcı
Kükremeye hazırlanışı denizin
Bu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı
Bu bir yerde erimek
Apansız yok olmak belki de
Ve sonra susmak, susmak yüzyıllar boyu
Beni unuttuğun bir uzak çizgide

Tuvale sürdüğüm boya değil artık
Kırmızı kan rengidir gözlerimin
En karadan daha kara yok
Oysa en beyazdın sen gecelerimde
O bana en yakın renkti tüy gibi
Buram buram sıcaklığını çizerdim duvarlara
Kokun bir tuhaftı çocuksu
Sonra katmerli bir gül gibiydi baygın
Gecenin en koyulaştığı o yerde
Düşerdi ellerime darmadağın.

Öten bir ishak kuşudur şimdi
Haber getirir ölümlerden, dinle
Yaşamak bir manga asker karşımda
Ateş etmeyin diyorum
Bir diyeceğim var
Gözlerimi bağlamayın
Son defa görmek istiyorum insanı
Göğü, güneşi, denizleri
Ve bu son ölümün olsun diyorum
Bir daha öldürmeyin beni.

Kibritim ıslak
Sigaram yanmıyor
Ne olur bir ateş verin
Bu ilk aldanışım değil
Bu ilk sönüş
..........
..........

Ümit Yaşar Oğuzcan
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Umut Tükenmez
    Umut Tükenmez

    Acılar diner ve bir gün biter bu çirkin oyun
    Perde iner

  • Neslihan Beyhan
    Neslihan Beyhan

    Kibritim ıslak
    Sigaram yanmıyor
    Ne olur bir ateş verin
    Bu ilk aldanışım değil
    Bu ilk sönüşü değil umutlarımın
    Ben bu denizin son kıyısıyım.
    Bir cam kırıldı uzakta
    Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı
    Bütün şiirlerim anlamsız şimdi
    Resimler renksiz, şarkılar ruhsuz
    Hiç bir şey artık avutamaz beni

  • Adnan Mızrak
    Adnan Mızrak

    ama aslında herkes nasıl oldugunu biliyorun şiirin.onemli olan yanlıs yazımı duzeltmek degil sadece şiiri bilmek

  • Erdem Gündüz
    Erdem Gündüz

    Bu şiir genelde bütün web sayfalarında yanlış yazılıyor orjinali budur.


    İNSAN BİR KERE ÖLÜR

    Her bulduğum yerde yitiriyorum seni
    Yanıbaşımda öldüğün oluyor kimi gün
    Ya da ben ölüyorum sessizce gözlerinde
    Bir yaprak kımıldıyor hafiften
    Bu sessizlik bir kasırga başlangıcı
    Kükremeye hazırlanışı denizin
    Bu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı
    Bu bir yerde erimek
    Apansız yok olmak belki de
    Ve sonra susmak, susmak yüzyıllar boyu
    Beni unuttuğun bir uzak çizgide

    Tuvale sürdüğüm boya değil artık
    Kırmızı kan rengidir gözlerimin
    En karadan daha kara yok
    Oysa en beyazdın sen gecelerimde
    O bana en yakın renkti tüy gibi
    Buram buram sıcaklığını çizerdim duvarlara
    Kokun bir tuhaftı çocuksu
    Sonra katmerli bir gül gibiydi baygın
    Gecenin en koyulaştığı o yerde
    Düşerdi ellerime darmadağın.

    Öten bir ishak kuşudur şimdi
    Haber getirir ölümlerden, dinle
    Yaşamak bir manga asker karşımda
    Ateş etmeyin diyorum
    Bir diyeceğim var
    Gözlerimi bağlamayın
    Son defa görmek istiyorum insanı
    Göğü, güneşi, denizleri
    Ve bu son ölümün olsun diyorum
    Bir daha öldürmeyin beni.

    Kibritim ıslak
    Sigaram yanmıyor
    Ne olur bir ateş verin
    Bu ilk aldanışım değil
    Bu ilk sönüşü değil umutlarımın
    Ben bu denizin son kıyısıyım.

    Bir cam kırıldı uzakta
    Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı
    Bütün şiirlerim anlamsız şimdi
    Resimler renksiz, şarkılar ruhsuz
    Hiç bir şey artık avutamaz beni
    Bakın, bir çağ devriliyor içimde sersefil
    Son şair de kırdı son kelemini

    İlk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta
    Kimdi aydınlatan benim zindan gözlerimi
    Sevilmek mi
    O son artığı en ilkel çağların
    Bir mağara duvarındaki en eski resim
    Ya sevmek
    Hiç sönmeden bir ömür boyu
    O en güzel huy benimsediğim
    Yıkıldıkça tutunduğum dal bu boşlukta
    O en insancıl gerçeğim benim

    Ben hep böyle yüzyıllar boyu sevdim
    Çağlar boyu
    Kopkoyu bir geceydi yaşadığım sevince
    Ellerimi arardım, bulamazdım çoğu gün
    Bir saklayan vardı beni
    Bir tutan vardı
    Sana yaklaşamazdım
    Anlayamadığım korkular vardı içimde
    Hep böyle seninle sensiz kalırdım ben
    Bir kıvılcım sönerken
    Bir yanardağ patlardı içimde.

    Ko şimdi ben yalnız öleyim
    Vur ellerimi ekmeğimi al
    Tiksinir beni kim görse sensiz
    Utanır yalnızlığım bana baktıkça
    Aynalar mı
    Hani nerdeler
    Kimbilir kaç yüzyıl oldu kendimi görmeyeli
    Adım mı neydi
    Besbelli unutmuşum
    Hadi vur
    Hadi öldür
    Kurtar beni ezilmekten çürümekten
    Hadi gel, açtım kollarımı
    Bir zaman
    Ölmeye vaktim mi vardı seni sevmekten

    Sen büyüyen bir sessizliktin içimde
    Beni ben eden en duru ırmaktın
    En güzeliydin mozaiklerin
    Seninle maviydi gökyüzüm
    Çiçeklerim sende yeşerirdi
    Sen bambaşka bir evren yaratırdın
    Sularımdan güneşimden rüzgarımdan
    Bak! Nasıl da her şey değişiverdi apansız
    Şimdi bu karanlıklarda yapayalnız
    Mavi mavi bir resim ağlar duvarlarımdan

    Ben bir tohumum
    Al beni toprağa ek yeniden
    Neredesin hani ne oldun
    Antik bir kadın başı mıydın
    Yoksa bir deniz miydin eskiden
    Yosunların kurudu mu öldü mü balıkların
    Hani bir Nefertiti yaşamıştı eski Mısır'da
    Yoksa o muydun sen
    Hadi, anlat bana neydin
    Belki de uzak belirsiz bir noktaydın sen
    Öyküme girmeseydin

    İnsan bir kere ölür
    Her gün ölen umutlarımızdır içimizdeki
    Paramparça olmuş sevgilerdir
    Her aldanış
    Yeni bir aldanışa hazırlar bizi
    Zamanla renkler değişir
    Donuklaşır anılar
    Silinir usumuzdan
    Güzel olan ne varsa
    Görür içindeki bütün hayallerin öldüğünü
    İnsan yaşarsa.
    Ve bir gün insan da ölür
    Çimen gibi yaprak gibi
    Sarsılır yeryüzü yerinden
    Devrilen koca bir ağaçtır sanki
    Durur atışları yorgun kalbimizin
    El, ayak kesilir
    Göz ölür, dudak ölür, kan ölür
    Susar ta içimizde
    Yıllardır çalan çalgı
    Bütün teller ses vermez olur
    Acılar diner
    Ve bir gün biter bu çirkin oyun
    Perde iner...

TÜM YORUMLAR (4)