İçimizdeki Çocuk Şiiri - İsmet Kaya 2

İsmet Kaya 2
25

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

İçimizdeki Çocuk

Zamane çocukluğuydu,
topun sahibi ile kurulan takım,
taşlardan kurulan yamuk çizgili kale.
Kan ter, toz toprak, içersinde onlarca çocuk,
o bağırışlar arasında,
koruyup kollayan tiz bir anne şefkati.
Son düdüğü çalarak oyunu bitirirdi.
Herkes bilir,
Bu ses duyulur duyulmaz, 
eve gidilir.

Sonra meşhur tahta sıralar,
boğazı kesen beyaz yakalar
ve üzerimizdeki mavi önlük.
Son dersin verdiği rehavet,
öğretmenin derdi imtihan.
İçtima ya tutulan asker misali,
seçilmemek için önündeki arkadaşın ensesinde kaybolan onlarca küçük.
Derken zil koruyor herkesi.
Saklanılan delikten çıkıyoruz,
derin bir nefes alıyor herkes.
Çünkü, herkesçe bilinir.
Bu ses, öğretmenin gidişi,
imtihanın bitişidir.

Derken seneler kovalamaca oynadı birbiriyle.
Yüzümüz ilk mahsulu kıl olarak verdi.
İçimizde aşk ve sevgi tohumları yeşerdi.
Adrenalin hormonuna bir çift göz değdi
ve heyecan sardı bedeni.
Zira saçları altındı, sükutu gümüş.
Burnu fındık tarlalarından bir numune,
Dudaklar çilek, yanaklar buğday.
Gözler, rodos etkisiyle,
kıyıdaki kayaları yalayan bir deniz.
Göz bebeklerinde eli kanlı bir eşkiya.
Olsa olsa büyük bir savaşın galibi.
Gitmem gerekiyordu ona,
Dayanamadım ve koştum hunharca.

Meryem ana değildim haşa,
ama merhem olmaya geldim yarasına.
Çok büyük bir mücadele verildi,
çok kan aktı bu savaşta.
Yine galipti, göz bebeğindeki,
eli kanlı eşkiya.
Yanlış tarafa gitmiştik ilk defa,
büyük kaybetmiştik.
Ne bir annenin tiz çığlığı,
ne de imtihanı bitiren,
zil sesini duyduk.
Koruyamadığımız için öldü,
içimizdeki çocuk.

İsmet Kaya 2
Kayıt Tarihi : 14.8.2019 11:20:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!