Hüznüm Şiiri - Hüdayi Azbay

Hüdayi Azbay
51

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Hüznüm

üzerlerine gece serpilmiş kuşların ıssızlığıdır hüznüm
günahları yazılmamış çocukların çığlığı
bülbülün şakıması uluması bir kurdun...
vaktin esrarına saklanmış cellatların
yelesinden tuttuğum gizemli kısrakları
o damından attığı hayal köşkümdür hüznüm

mevsimlerden son bahar mihmandarı aşkların
her garibin köşküdür sığındığı hirası
tam sönmeyi dilerken üflemiştir közüne
ayaklanmış kışların kül rengi hatırası
uçlarına nefretle dokunmuş sitemlerdir
bir buse bekleyen çölleşmiş dudakların...
toprağın gerdanına dizilmiş kabirlerin
taşlarına yazgısı yazılmamış, mirası benim hüznüm

nazarla efsunlanmış beyzade uşağıyım
düşlerimde zamanı öldüren kadınların
iblislerin kibrinde büyüyen inkarların
tamahkar dimağında tövbemin günahıyım
dervişler tekkesinde hadimi mihrapların
huşusundan çalınmış payıdır benim hüznüm

böğründeki açlardır çıkmazı sokakların
o apansız imdatlar acının ahengidir
sakladığı cevherdir vicdanı insanların
görünen kılçıkların kambursuz mihengidir
hıçkırığı mübhemlere dökülen bedbinlerin
direnişi kutsaldır eylüllere zamansız
kaybedilmiş cengidir nefsine benim hüzmüm…

kirlerinden damıtıp ateşin yıkadığı
tutuşmuş vuslat aşkı sufilerin yurdudur
Rabbine sığınırken gecelerin şerrinden
ikileme Lâ demek, ariflerin virdidir
işte ana ganimet sükût edep merhamet
beni ona çağırır yükselen iç seslerim...
kalp gözümü yamayan perdedir benim hüznüm...

Hüdayi Azbay
Kayıt Tarihi : 17.5.2020 14:48:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!