Hiçliğin Kıyısından, Cihanın Efendisine

Ahmet Çakıcı
14

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Hiçliğin Kıyısından, Cihanın Efendisine

Boğuluyorum,
Boğulan yalnız ben değil,
Arz ve Sema ve Feza.
Hepimize saldırıyorlar.
Dillerimiz prangalı,
Mil çekilmiş gözlerimize.
Nereye baksam beni boğanlar,
Kimse baksam dilinde yaftalamalar.
Yuvasına kırıntı taşıyan karınca,
Göklerin kara prensi karga.
Hep bir ağızdan,
Tüm kainat,
Tüm mahlukat,
Eziyor, çiğniyor beni.
Tükendim, tükettiler,
Kem gözlerin hamallığından yoruldum.
Bunaldım artık, ruhum paramparça.
Tam bırakacakken kendimi,
Engin maviye doğru,
Köprüden aşağıya.
Gök kubbe yarıldı, bir NUR indi kalbime.
Gözlerim kamaştı, ellerim titrek kaldı.
Kulaklarımdaki çını…
Haykırıyor!
“Eşrefi Mahlukatsın sen!”
Hiç durmadan! Usanmadan!
Şimdi,
Gördüğüm karıncalar,
Gülümsüyorlar bana.
Mahlukat şevkle hürmetlerini sunuyor.
Hissediyorum.
Dünya benim için dönüyor,
Gün benim için aydınlanıyor,
Güneş her sabah beni düşünerek doğuyor.
Kalbimin kavgaya tutuşmuş dört odacığı,
Birbirinin omuzlarına kollarını atan,
Şen ve idealist gençlere dönüştüler şimdi.
O nur…
Kayrası pek ulvi,
Gönlüme gençlik ve maksat veren,
Paklığının,
hiç görmediğim cennetten geldiğine emin olduğum,
O nur…
Kalbimi durdurdu.
Aklımı yitirtti.
Bedenim, elveda diyor bana.
ve doğdu mefkurem,
ve doğdum yeniden.
Kalbim o Mücahitlerinkidir artık.
Aklım hakikate şehit oldu.
Ruhum en şerefliyi bilir oldu.
Ben,
Asil Simurg’un evladı ben,
Bildim kendimi.
O Mücahitlerle bildim kendimi,
Onlara dua ederken buldum kendimi.
Ellerim, secdede göstermeye utandıklarım,
Gözlerim, günahlarıma şahit olanlar,
Dilim, dilsiz şeytandan dahi aciz olan,
Hepsi,
Tekrar dirildiler.
Şair haklı çıktı.
Küllerimden bir hisar doğdu.
Yalnız hisarla kalmadı,
Yeni bir ben doğdu…

Ahmet Çakıcı
Kayıt Tarihi : 24.6.2020 15:55:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!