Hıçkırığın İştahı Şiiri - Meri Jaani

Meri Jaani
191

ŞİİR


111

TAKİPÇİ

Hıçkırığın İştahı

Çok yüksek bir yere koymuştum ben onu,
Ordan tepe taklak düşmeyi seçti...

Bir hıçkırıktın sen sevgilim
Geldikçe gülümseten...
Sen beni bir inlemeye değiştin...

Elinin kiri değil
Göğsümün şırasıydı sunduğun,
İki dudak arasında...

Erken ayrılan bir tomurcuğun
Dalına sözüdür sana olan hislerim,
Bitince dillenen...

Şimdi kulak ver!
Utancı iştahını kabartan,
Tabaklarda ağrısını uyutan,
Mezada düştüğünü bilmez misin?

Adın geçtikçe dost sohbetlerinde
Dilim susar elbet,
Fakat müzmin bir yaram var kanayacak...

Ağaç unutur mu bağrına değen çakıyı?
İşte tam öylece
Yavrusu ölmüş bir annenin
Atmaya kıyamadığı beşiği gibi değil ama
Yavuklusu ölmüş bir kızın sandığı gibi
Issız, sessiz bir köşede...

Gözümden düştün önce
Kağıt mendile dönmüştün...
Söndüm işte, tepeden tırnağa harken
Bundan sonra üflesen de yanmam...

Dışarda unuttuğun gözlerini getirebilir misin?
Bugünümüze ağlayalım...

Kalbim eşini yitirmiş bir üveyikti sevgilim
Göğsüme elinin tersiyle itelediğin...

Meri Jaani
Kayıt Tarihi : 2.12.2019 17:23:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!