Her Gece Bir Hayat, Sonu Özkıyım

Batuhan Çağlayan
67

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Her Gece Bir Hayat, Sonu Özkıyım

Sonsuz yolculuk.
Başlangıçtasın, in derine ve iç onunla iken
(zorunludur sevdalıysan, onu içmeye)
Abıhayali; herkes çolpa işin ucunda.
Yıldızlara ilk bulaşışında dolaşmaya ve
anlamaya başlayacaksın onu,
hayatiyeti.

Ara vermeden sürecek karanlığa soyunmuş
gök kubbeyle, sana çağrışımlar getirecek rüyalarından.
Burası tam da orası değindinde, anındasın
gecenin müspet zamanında.

Bu sevimli, görkemli ve büyüleyici bilge dürüsttür:
Ortadan bakar, yitimlerin bir ucundan diğer ucuna
sert ve gaddarca.

İmgeler suskundur, yürek unutmamıştır
ve bilinçaltı başı dik bir çehreye sahip.
Gözler kapatmak ister, kapatırsa tahayyül
içe buyrukla birlikte yankılanmaların sağladığı ihtilaçlar.

Hızı yavaşlamıştır akrebin, yelkovanın.
Geçmiş, ne kadar özlenmiştir şimdi
ve çabuktur kaybolup gitmekte.
Gelecek, kaba ve zorba; yankılarka, bunamaların bitişiğinde, avdet öğretmenidir.

Amâ duygular, kalbim ve ruh sakinlerim.
Ne kadar erkendir karakış,
hep bir yılı doldurur geceleri, hep de çabucacık.
Her günün sabahında yeniden başlamak yaşama
vermez belki yaşlı göz
lakin her günün sonunda özkıyım
ve ikiyüzlü geceyle binlerce cinayet?

Batuhan Çağlayan
Kayıt Tarihi : 9.10.2019 00:22:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!