Hayat Şiiri - Tuncay Aytaç

Tuncay Aytaç
55

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Hayat

Alev alev yanar kırmızı bulutlardan bir küme,
Biraz hüzün birazda mutluluğun resmi vurmuş doğaya.
Biz ki insanoğluyuz, hissederiz güzellikleri
İçimizde duya duya.
Riyâya gerek yok, yalın bakar gözlerimiz,
Hep bir umut vardır içimizde, baharla birlikte beklenir baharda açacak güllerimiz.
Sorsam bir güzele mutluluğun sırrını,
Desem ki gözlerinde ki ifade nedir.
Ve desem ki, nasıl esir alabildin güzelliğinle beni,
Saçlarının rengini sorsam güneşle bağlantısını.
Anlatabilir mi gözlerinden mâada,
Başka ne yakar beni.
Ahh gizemli güzel, ateşinde yanarken bu biçare,
Güneş renkli saçlarında yakmıştır kendini.
O kadar çok sever ki, varlığında kaçırır,
Sevginin ahengini.
Böyle mi olur sevgiler, o yüzden mi olur deryalarda metcezirler.
Ayın şavkında mı yaşar yakamozlar.
Uçurumların kenarında yaşamaksa hayat,
Bir ayağı çukurdaysa insanın.
Ben Şubat'ın soğuğunda da severim ki,
Ne önemi var baharla birlikte gelecek olan nisanın.
Nişanesi takılardır parmakları bezeyen,
Bir sevgi akdi düşmüş ise gözlerime,
Ne manâlar görür ki bakıp izleyen.
Ben güller gördüm, kurak çöller gördüm.
Ağlayan yüzlerin yanında Gülen gözler gördüm.
İssızlarda yalnız başına dolaşan yılkı ya bırakılan izler gördüm.
İsyan edip hayata, ağız dolusu sövdüm.
Ben öfkelerime yenik düşüp, kendi kendimi dövdüm.
Çok renkler gördüm de maviliğin sihrine gülüp,
En çok güneşin kızılıni sevdim
Tuncay Aytaç.

Tuncay Aytaç
Kayıt Tarihi : 22.2.2021 20:39:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!