Havf Şiiri - Seyit Cafer Tayyar Arvas

Seyit Cafer Tayyar Arvas
65

ŞİİR


6

TAKİPÇİ

Havf

Ekledim dünyaya kendimi
çıkan yine katı ve hızlı geçen
adına gün denen azrailin kılıcı
boğazımdan düğümlenen günahlar.
Bir tek inanç kalmıştır karanlıkta.
Recâ ve tövbekar
Kalem bazen küfür bazen içinde istiğfar
Bazen ölüm bazen ise mahşer oluyor
Içinde rab korkusu gezen her şiir diriliyor.
Topraklar sirkeleniyor kağıtlardan
çürümesi imkânsız bir kefen oluyor.
Biliniyor .
Zulme karşı hepsi yine Ya RAB diyor .
Zülüm bazen çağdır.

Susmanın verdiği bilgeliği
kalemimle su çekip çıkardığım bu sahralar biliyor .
Daha kaç şair af diler .
"Affa layık olmasada"
Her gönül bilir ama asla itiraf etmez .
Kuraklık bazen çağdır.

Bir şairim ben bir çok zifiriden geçtim
yıkılan evler gördüm
hayali olanların, gömüldüğü mezarlar .
Yağmurlar gördüm ölümün en mükemmel anı olan ;
Mezarlık üstü otlar gördüm .
Içinde yine zikri barındıran .
Zifir bazen Çağdır

Işınlansam burdan bir çağdan bir cağa.
Mezbahaneler gördüm sergide insan .
Çiçekler gördüm saydam ve yakıcı .
Kokular gördüm sevdiğinden başka her insana yayılan.
Gözler gördüm aslında özgürlüğü her yara bakmak sanan.
Mezbahane bazen çağdır.

Sonra mezbahaneler arasında gölgeler gördüm.
Her fırsattan günahtan kaçan .
Çiçekler gördüm
Bir gün açılacak ışığı arayan .
"Gözler gördüm tesettürü göz kapağı olan"

Ahlâk bildim kağıdı beyaz .
Ve kılıç bildim kalemi.
Endişe endişe yükseldim ve ben bir kelime oldum
"Havf"

Seyit Cafer Tayyar Arvas
Kayıt Tarihi : 19.9.2019 00:11:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!